DC Diar[Y]

 

ตอนนี้ผมกำลังเดินอยู่ในก็อธแฮมซิตี้....ของเมื่อ 20 กว่าปีก่อน โดยมีชายหนุ่มผมดำเดินนำผมอยู่ข้างหน้า พวกเรามาถึงที่นี่ด้วยเจ็ทของเขา

 

++++

 

....ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ชม.ที่แล้ว  ผมยังยืนอยู่บนยอดตึกในเมโทรโปลิสอยู่เลย ชายหนุ่มที่ผมลากมาด้วยนั่นขู่จะฆ่าผมถ้าไม่ยอมบอกเขาว่าผมเป็นใคร ผมบอกเขาไปว่าผมคือแบทแมน  ในตอนแรกเขาไม่เชื่อ ผมจึงอธิบายเรื่องราวต่างๆให้ฟังว่าผมมาจากโลกอนาคต  .....เขามองหน้าผมเหมือนไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่ผมเล่าไปเท่าไหร่

 

....เอาเถอะ ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ผมไม่ขอให้เขาเชื่อหรอก เพราะปัญหาของผมจริงๆแล้ว

 

คือ...ผมกลับไปโลกอนาคตอีกไม่ได้ นี่เป็นอะไรที่ซีเรียสมากๆ  ไม่มีที่ไป ไม่มีที่พักอาศัย ไม่มีเงินติดตัวเลยซักดอลล์!! 

 

ชายหนุ่มผมดำนิ่งเงียบ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วซักพักเขาก็เดินไปที่ๆจอดเครื่องบินเจ็ทของเขาไว้ ในตอนแรกผมกะจะไม่ตามเขาไป แต่มันไม่มีทางเลือก ผมจึงขอติดเจ็ทของเขามาด้วย เขาบ่นด้วยท่าทีรำคาญ แต่ก็ไม่ได้ไล่ผม.....

 

++++

 

ผมตามชายหนุ่มมาจนถึงโกดังร้างแห่งหนึ่งในก็อธแฮม คาดว่าที่นี่คงเป็นแหล่งกลบดานของเขา หรือ...จะให้เรียกว่าบ้านดี??
ผมถามเขาว่าอยู่ที่นี้งั้นเหรอ เขาไม่ตอบ เอาแต่นั่งทำอะไรกุกกักอยู่กับแขนของตัวเองอยู่ที่เก้าอี้

 

.....แขน.....

 

....จริงสิ!! แขนเขาบาดเจ็บจากแบทตาแรงนี่นา.....

 

....เออว่ะ...ลืมเรื่องนี้ไปเลยแฮะ มัวแต่ช๊อคเรื่องที่กลับไปโลกอนาคตไม่ได้

 

ผมเดินไปยืนอยู่ข้างหลังของเขา มองดูเขาที่พยายามจัดการกับแบทตาแรงที่ปักอยู่คา

แขนซ้าย พร้อมกับถามว่าให้ช่วยมั้ย?? เขาหันมามองหน้าผมแล้วไล่ผมไปไกลๆ บอกว่าอย่ายุ่ง

 

.....อะไรกันวะ? คนอุตส่าห์หวังดี ไหงมาไล่ล่ะนี่?

 

ผมมองดูเขาดึงแบทตาแรงออกจากแขนซ้ายสำเร็จ ซึ่งก็ตามมาด้วยเลือดจำนวนมากที่พุ่งออกจากบาดแผล เขากัดริมฝีปากห้ามเสียงร้องของตัวเองไว้ ก่อนจะโยนแบทตาแรงลงพื้น มือของเขาสั่นหงึกๆ

ผมถอนหายใจ ก่อนจะจับแขนข้างที่เจ็บของเขาให้หันมาทางผม ทีแรกเขาโวยวายและพยายามดึงแขนกลับ ผมไม่สนใจ แล้วถามเขาว่าน้ำยาล้างแผลอยู่ที่ไหน  เขาท่าทางหงุดหงิดแต่ก็บอกผมว่าน้ำยานั่นอยู่ในเก๊ะข้างๆจุดที่ผมยืนอยู่

 

เมื่อได้น้ำยาล้างแผลมาแล้ว ผมก็จัดการล้างแผลที่แขนให้เขา ใส่ยา ก่อนจะพันผ้าก๊อชให้เสร็จเรียบร้อย ...แผลของเขา....คงไม่ต้องเย็บล่ะมั้ง.....(เพราะผมเย็บไม่เป็น)

"เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว" ผมบอกเขา แล้วเก็บอุปกรณ์ทั้งหมด
เขาขยับแขนซ้ายไปมาเพื่อเช็คดูว่ามันโอเค ก่อนจะเดินเลี่ยงไปยังโต๊ะคอมฯที่อยู่ข้างหลังผม  .....ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ.....

 

ให้ตายสิ หมอนี่นิสัยแย่ชะมัด....

 

ผมถอนหายใจอีกครั้ง แล้วเดินสำรวจภายในโกดัง .....โอเค ไม่ขอบคุณก็ไม่เป็นไร......

"นั่นแกทำอะไรไม่ทราบ?" เสียงของชายหนุ่มถามขึ้นอย่างหงุดหงิดที่เห็นผมเดินเพ่นพ่านไปมา
"เอ่อ....ก็..."
 

จู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขาสบถก่อนจะรับสายแล้วเดินไปคุยในที่ๆไกลจากผม

 

ไม่นานนักเขาก็กลับมา โยนมือถือลงบนโต๊ะ ท่าทางไม่สบอารมณ์ ผมเลยถามเขาว่ามีเรื่องอะไรงั้นเหรอ? แต่เขากลับบอกว่าไม่ใช่เรื่องของผม แล้วถามว่าเมื่อไหร่ผมจะไปให้พ้นหน้าเขาซะที?

......ผมคงเป็นตัวเกะกะสำหรับเขาล่ะมั้ง แต่ทำไงได้?? ผมไปไหนไม่ได้หรอก นอกจากจะไม่มีเงินติดตัวแล้ว ยังไม่รู้จักทาง แถม....ตอนนี้ผมอาจกลายเป็นผู้ต้องสงสัยว่าร่วมมือกับคนร้ายไปแล้วก็ได้.......

".....ให้ตายสิวะ"
จู่ๆเขาก็สบถออกมาอีกครั้ง ....หงุดหงิดอะไรหลังจากที่คุยโทรศัพท์กันนะ??
ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหันไปค้นหาข้อมูลที่หน้าคอมฯต่อ

"ขอโทษนะ แต่...นาย....." ผมพยายามจะพูดเผื่อว่าเขาต้องการคนช่วย
"ไม่ต้องมาพูดมากเลยนะแก ไปนั่งเฉยๆในห้องนู้นเลยไป!!" เขาชี้นิ้วไปที่ห้องด้านหลังของโกดัง.....ผมเดาว่านั่นคนเป็นห้องนอนไม่ก็ห้องนั่งเล่น....

ผมทำตามที่เขาบอก เมื่อเดินเข้ามาในห้องที่ว่านี่ ก็พบว่ามันเป็นห้องนอนที่สวยห้องหนึ่ง ไม่น่าเชื่อว่าในโกดังร้างแบบนี้เขายังจัดแต่งห้องนอนให้ดูน่านอนได้ขนาดนี้ ห้องไม่ใหญ่มาก เหมาะสำหรับคนๆเดียวอยู่ บรรยากาศห้องก็ร๊อคๆแบบวัยรุ่นทั่วไป

ผมไม่มีอะไรทำ จึงคิดอยากจะอาบน้ำอาบท่าซะหน่อย เพราะยังไงผมก็คงไม่ใส่ชุดแบทสูทนี่เดินรอบเมืองหรอก

"นายมีเสื้อผ้าให้ยืมก่อนมั้ย?" ผมยื่นหัวออกไปถามเขาที่ยังอยู่หน้าคอมฯ
เขาทำเสียงเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินตรงมาทางผม

"มันอะไรนักหนา? ชั้นบอกให้แกนั่งเฉยๆไง"
"แต่ชั้นอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่คิดจะอยู่ในชุดนี้ไปตลอดหรอกนา" ผมบอก พลางถอดหน้ากากแบทแมนออก  ....โอเค ค่อยหายใจได้สบายขึ้นหน่อย

 

ชายหนุ่มคนนั้นเบิกตากว้าง ก่อนจะจ้องหน้าผมนิ่งโดยไม่พูดอะไรซักคำ จนผมรู้สึกแปลกๆ เลยถามเขาไปว่าหน้าผมมีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ??
เขาไม่ตอบ แต่หันหลังเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดมันออก แล้วโยนเสื้อผ้าชุดหนึ่งใส่หน้าผม
"เอ้า! เอาไปซะ แล้วเลิกยุ่งกับชั้นซะทีนะเฟ้ย!"
จากนั้นเขาก็รีบออกจากห้องไป.....

 

....หึ....ทำเป็นว่านู่นว่านี่....แต่จริงๆก็มีน้ำใจเหมือนกันนี่นา....

 

เฮ่อ...สงสัยคืนนี้ผมคงจะได้นอนอยู่ที่นี่ซะแล้วล่ะมั้ง....

 

 

- Terry McGinnis -

 

 

++++

 

Tango : อัพมันทีเดียว 2 ตัวเลย ก่อนจะไปสีชัง.....สีชัง......ไม่อยากปเล้ยยย แงววววววววววว TTxTT

 

ปล. เจสานนน......เจ้าหญิงของข้า......เทอร์รี่อัพแล้วนะเจ๊อะ 5555!! ^o^

 

 

หลังจากที่กลับมาที่บ้านแล้วก็รีบตรงดิ่งเข้าห้องนอน ล๊อคประตู  ผมหยิบเจ้ากล่องเล็กๆคล้ายสวิตช์ที่เพิ่งขโมยมาจากคฤหาสน์เวย์นออกมาจากกระเป๋าเป้ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วเพ่งมองวัตถุในมือ

ไอ่เจ้าสิ่งนี้มันใช้ยังไงกันผมเองก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ผมต้องหาทางใช้มันให้ได้ในคืนนี้ ไม่งั้นไม่นอนแน่ๆ
.....เอาล่ะ.....

ผมเปิดโน้ตบุ๊คที่โต๊ะข้างเตียง แล้วค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับฮีโร่สมัยก่อนที่ผมจะทันเกิด โดยเฉพาะซุปเปอร์แมน
แค่ชื่อก็บ่งบอกอยู่แล้วว่าต้องเป็นฮีโร่ที่ยอดเยี่ยมและแข็งแกร่งมากๆแน่นอน แต่บรูซบอกว่าเขากลับถูกฆ่าตาย .....มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ?? คนเก่งแบบนั้นจะมาตายเพราะโดนฆ่าโดย....เอ่อ....ใครก็ตามเนี่ยนะ?? มันง่ายไปรึเปล่า?? ....ผมสงสัยไปเรื่อย  นิ้วมือก็เคาะแป้นพิมพ์ไปพลาง และไม่นานนัก ข้อมูลจากการค้นหาก็ทำให้ผมรู้ว่าซุปเปอร์แมนแพ้ผลึกสีเขียวที่เรียกว่าคริปโตไนท์

อืมม์....งั้นก็เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจากว่า คนที่ฆ่าซุปนั่นมีเจ้าคริปโตไนท์อะไรนี่อยู่

ซุปเปอร์แมน....บทจะแพ้ก็แพ้เอาดื้อๆแบบนี้เลยงั้นเหรอ? .....เฮ่อ ถ้าผมเป็นเขาก็คงกลุ้มใจไม่น้อยอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

ผมค้นหาต่อไปไม่นานก็พบว่า ซุปเปอร์แมนถูกฆ่าตายไปเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว ....นั่นมัน....ผมยังไม่เป็นวุ้นเลยมั้ง

....เอาไงดี??

ผมนั่งจมอยู่กับความคิดตัวเองประมาณ 20 นาทีเห็นจะได้ และผมก็ตัดสินใจแล้วว่า...จะไปช่วยเขา

มันคงจะดีไม่น้อย ถ้าโลกใบนี้มีฮีโร่เก่งๆคอยปกป้องเพิ่มมากขึ้น

ผมถอดเสื้อผ้าออก ก่อนจะเดินไปหยิบชุดสูทแบทแมนออกมาจากกระเป๋าเป้ และสวมใส่มันอย่างรวดเร็ว แล้วตรวจสอบอาวุธต่างๆที่จะต้องนำไปใช้ในการช่วยเหลือทั้งหมด

.....โอเค ทุกอย่างเรียบร้อยดี
.....เหลือก็แต่เจ้ากล่องเล็กๆบนเตียงนั่น.......

ผมหยิบสวิตช์นั่นขึ้นมา กดลงบนปุ่มที่อยู่ตรงกลางนั่น แล้วรอ.......

....ไม่เกิดอะไรขึ้น......

....บ้าชิบ.... อย่าบอกนะว่าเจ้าเครื่องนี้เสีย? (ถ้าเป็นหยั่งงั้นจริง ผมจะขยี้มันซะ)
ไม่น่าเป็นไปได้ คนอย่างบรูซคงไม่เก็บของที่เสียแล้วไว้สะสมเล่นหรอกน่า.....

ผมกดปุ่มอีกครั้งแบบรัวๆ มันก้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก จนผมรู้สึกเซ็ง....

ให้ตายสิ ความตั้งใจของผมจะมาหยุดอยู่แค่นี้น่ะเรอะ??

-- ก๊อก ก๊อก --

จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตู ผมตกใจรีบหันไปมอง ก็รู้ว่าแม่กำลังเคาะเรียกผม ถามว่ากลับมาเหนื่อยๆจะกินอะไรมั้ย? แต่ยังไม่ทันทีผมจะตอบอะไร จู่ๆบรรยากาศรอบตัวก็เหมือนโดนดูดเข้าไปในช่องสีเหลี่ยมๆสีขาวๆที่สว่างวาบขึ้นมาจากไหนก็ไม่รู้

.....และไม่กี่วินาทีต่อมาผมก็โดนดึงเข้ามาในช่องสี่เหลี่ยมนั่นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว....

 

++++

 

ผมรู้สึกตัวอีกทีก็เห็นว่าตัวเองนั้นมาอยู่ที่เมืองๆนึง ....สภาพโดยรอบไม่คุ้นตาอย่างแรง ผมมองไปรอบๆอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่บนยอดตึกสูงตึกหนึ่ง ที่เขียนว่าเดลี่ย์ แพลนเน็ต .....สภาพเมืองดูโบราณมากเมื่อเทียบกับบ้านเกิดของผม ....แบบนี้แสดงว่า ผมย้อนเวลามาได้แล้วใช่มั้ย?? เครื่องนั่นใช้งานได้? แล้วตอนนี้ผมก็อยู่ในโลกอดีตสินะ?

และแล้วคำตอบของเรื่องทั้งหมดผลุดขึ้นมาทันที เมื่อผมเห็นการต่อสู้ของคนกลุ่มหนึ่งที่ด้านล่าง ทั้งหมดมี 4 คน (2 คู่)
คู่ทางขวาคือคนสวมชุดประหลาดสีส้มๆฟ้าๆ ส่วนคนที่เขากำลังสู้อยู่ด้วยนั้น....แบทแมน... นั่นแปลว่า.....แบทแมนคนนี้คือบรูซเมื่อ 20 กว่าปีก่อนน่ะเหรอ???
ผมทั้งตกใจและตื่นเต้น ไม่นึกว่าจะได้เจอเขา....ชักอยากจะเห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากนั่นซะแล้วสิ.....หน้าตาของบรูซในตอนนี้ ตอนที่เขายังไม่แก่เหมือนในโลกของผม.....

แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นหลักของผมในการมาครั้งนี้นี่หว่า??

ผมสั่นหัวไปมา เรียกสติของตัวเอง ก่อนจะหันไปมองคู่ทางซ้าย....
ชายหนุ่มผมสีดำในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ ในมือถือมีดอยู่ สายตาเขาจ้องมองคู่ต่อสู้อย่างไม่วางตา .....ผมไม่แน่ใจว่าคนๆนี้เป็นใคร (ไม่ได้สนใจหาข้อมูลพวกวายร้ายสมัยก่อนน่ะ) แต่ที่แน่ๆ คู่ต่อสู้ของเขาคือซุปเปอร์แมนแน่ๆ .....เดาได้ไม่ยากหรอก สมัยก่อน ฮีโร่ที่แต่งตัวแบบนี้มีเขาคนเดียวน่ะแหละ (แต่ก็ดีนะ จำง่ายดี)

นั่น!! เจ้าคนถือมีดวิ่งตรงมาที่ซุปเปอร์แมนแล้ว แล้วดูเหมือนซุปก็มีอาการอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามหลบหลีกมีดนั่นตลอด ซึ่งมันไม่น่าเป็นไปได้ที่คนอย่างเขาจะมากลัวแค่มีดเล็กๆเล่มเดียว .....มีดนั่นจะต้องมีอะไรซักอย่างแน่ๆ....และก็ไม่ต้องเปลืองสมองคิดให้มากเลยว่า มีดนั่นคือคริปโตไนท์

และขณะที่ที่มีดนั่นกำลังพุ่งเข้าหาซุปเปอร์แมน หมายจะแทงตรงตำแหน่งหัวใจพอดีนั้น ผมไม่รอช้า รีบขว้างแบทตาแรงเข้าขัดขวางทันที

ได้ผล....เจ้าคนถือมีดนั่นแทงพลาด แต่ถึงจะไม่โดนตำแหน่งหัวใจ มีดนั่นก็ถูกแทงเข้าเนื้อคู่ต่อสู้อยู่ดี.....

ผม....ถือว่า....ช่วยเขาไว้ได้มั้ยนี่???

ผมรีบกระโดดลงจากจุดที่ผมอยู่ ลงไปกลางวงต่อสู้ระหว่างซุปเปอร์แมนกับชายหนุ่มคนนั้นอย่างรวดเร็ว ไม่สนแล้วว่าจะมีใครเห็นผมรึเปล่า

ที่พื้น ซุปเปอร์แมนนอนนิ่งอยู่ข้างหน้าชายหนุ่ม มีดถูกปักคาอยู่ที่สีข้างด้านซ้ายของเขา  ส่วนชายหนุ่มคนนั้นกำลังยืนนิ่ง มองดูร่างไร้สติบนพื้น ท่าทางเขาดูสับสนยังไงพิกลอยู่ ก่อนที่จะทรุดลงหนั่งกับพื้น....

ผมรีบก้มลงแล้วดึงมีดนั่นออกจากร่างซุปเปอร์แมน เลือดเขาไหลออกจากบาดแผลไม่หยุดเหมือนก๊อกน้ำรั่ว ....ผมรู้ว่าผมไม่ควรดึงมีดออก แต่...ถ้าปล่อยไว้มันก็อันตรายสำหรับเขาอยู่ดี เพราะนั่นไม่ใช่มีดธรรมดาทั่วไป แต่มันคือคริปโตไนท์นี่นา

โชคดีที่ผมมีผ้าก๊อชมาด้วย ผมจึงรีบใช้มันติดกับพลาสเตอร์แล้วแปะมันลงไปที่แผลของซุปเปอร์แมนอย่างลวกๆ 

ผมมีเวลาไม่มากนัก จึงไม่สามารถเคลื่อนย้ายเขาได้ เพราะผมยังต้องรีบกลับเข้ามิตินั่นอีก กลับไปยังโลกปัจจุบันของผม

ไม่นานนัก ผมก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งตรงมาทางผมกับซุปเปอร์แมน ....ดูท่าจะเป็นพวกสมาชิกของกลุ่ม Justice League ในตำนาน ....อ่า....เท่านี้ซุปเปอร์แมนก็รอดตายแล้วล่ะ

ผมถอนหายใจอย่างโล่งออก ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มผู้เป็นคนแทงซุป ....เขายังนั่งเหม่อลอยเหมือนเดิม ดวงตาจับจ้องอยู่ที่พื้น ไม่รุ้ว่าเป็นอะไร แต่ที่แน่ๆ ดูเหมือนเขากำลังช๊อคกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปอยู่.....ล่ะมั้ง.....

ผมเรียกยังไงเขาก็ไม่สนใจ จนกระทั่งผมหันไปเห็นแบทแมนกำลังวิ่งตรงมาทางชายหนุ่มคนนี้อย่างมุ่งมั่นมาก สองมือของแบทแมนถือแบทตาแรงข้างละอัน ท่าทางเขาดูเครียดแค้นคนๆนี้มาก....แหงสิ.....ก็ซุปเปอร์แมนเป็นเพื่อนของเขานี่....ไม่ว่าใครก็โกรธแค้นทั้งนั้นแหละ ถ้าเพื่อนของตัวเองมาถูกทำร้ายแบบนี้น่ะ 

แบทแมนขว้างแบทตาแรงทั้งสองมาพร้อมๆกัน มันซัดเข้าที่แขนของชายหนุ่ม ปักเข้าไปเต็มๆเลย ส่วนอีกอันพุ่งมาทางผม แต่ผมหลบได้ แล้วรีบตั้งหลักจะขว้างแบทตาแรงกลับไปบ้าง แต่ผมก็ชะงัก....

 ภาพที่ผมเห็นตอนนี้คือ แบทแมนใช้ปืนที่แย่งมาจากชายหนุ่มคนนั้นจ่อหัวผู้เป็นเจ้าของอาวุธร้ายแรงนั่นอยู่......

เขาแย่งไปตั้งแต่ตอนนไหน?? เมื่อไหร่??? แล้วนี่....คิดจะยิงจริงๆงั้นเหรอ??

ผมถือแบทตาแรงในมือค้าง รอดูทีท่าของเขา ในใจก็ภาวนาอย่าให้เขาทำเลย ไม่งั้นมันจะเป็นอะไรที่แย่มากๆ และผมก็จะไม่ปล่อยให้เขาทำเด็ดขาด!!

ผมไม่รู้จะทำยังไงดี จะปล่อยให้หมอนี่อยู่ตรงนี้ก็....มีหวังอาจโดนฆ่าแน่ๆ แล้วถ้าเป็นแบบนั้น....แบทแมน...บรูซก็จะฆ่าคน ....ชักไม่ดีแล้วแฮะ...

และก่อนที่ผมจะคิดอะไรไปมากกว่านั้น สมาชิกคนนึงในกลุ่ม JL (คาดว่าน่าจะเป็นมนุษย์ดาวอังคารที่ชื่อ จอห็น) ก็รีบมารั้งแขนของแบทแมนไว้และลากเขาออกห่างจากพวกเรา ไปทางซุปเปอร์แมน โดยตะโกนเตือนสติบรูซว่าตอนนี้ซุปเปอร์แมนสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ?? และบรูซเองก็เหมือนจะได้สติ เขาทิ้งปืนในมือ ก่อนจะรีบช่วยสมาชิกในทีมขนย้ายซุปเปอร์แมนที่กำลังบาดเจ็บออกจากสถานที่

ผมจึงตัดสินใจคว้าทั้งปืนและแขนชายหนุ่มแล้วรีบไปจากที่ตรงนั้นก่อนที่คนอืนๆจะมองเห็นผมอีก....

ผมพาชายหนุ่มคนนั้นกลับขึ้นไปบนยอดตึกเดิมที่ผมมาในตอนแรก ปล่อยมือเขาแล้วให้เขายืนเหม่ออยู่อย่างงั้น ก่อนจะมองหาช่องทางข้ามมิติสีเหลี่ยมๆสีขาวเพื่อที่จะกลับไปยังโลกของผม แต่ว่า....ช่องทางข้ามมิติที่ว่านี่....มันไม่มีแล้ว....

เฮ้ย....นี่มันหมายความว่ายังไง????

ทางข้ามมิติไม่มี????

แปลว่า....ผมกลับไปไม่ได้แล้วงั้นเหรอ???

ไม่จริงใช่มั้ย?? นี่มันเรื่องตลกอะไรกันวะ??

ไม่ขำเลยซักนิด!!!! แล้วแบบนี้ผมจะทำยังไงดีเนี่ย???

และขณะที่ผมกำลังจะประสาทกินอยู่นั้น จู่ๆชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังผมก็พูดเสียงเย็นขึ้นมา

 

"แกเป็นใคร?"

 

ผมลืมไปเลยว่าผมพาคนๆนี้ตามมาด้วย ....จะเพราะอะไรก็ไม่รู้แหละ แต่ที่สำคัญคือ...เขาเห็นผมแล้ว.....แถมเห็นตอนที่สติเขาครบครันเลยล่ะ!

....แย่แล้วสิ.....

 

 

- Terry McGinnis -

 

 

++++

 

Tango : โผล่มาช่วยซุปแว้ววว ถึงซุปจะบาดเจ็บแต่ไม่ตายแน่ๆครับเพื่อนฝูง เหอะๆ ซุปรอดดดด!!!

 

 

 

วันนี้ผมเดินทางมาหาบรูซที่คฤหาสน์เวย์นหลังเลิกเรียน เพื่อดูข้อมูลอาชญากร ผมต้องออกไปจัดการพวกคนเหล่านี้ทุกๆคืน นั่นเป็นหน้าที่ของผม....หน้าที่ของแบทแมน...

หลังจากคุยกันเรื่องอาชญากรเรียบร้อยแล้ว ผมกับบรูซนั่งกินอาหารค่ำที่คฤหาสน์ (ซึ่งก็ไม่ต้องแปลกใจหรอกว่าผมเป็นคนทำอาหารพวกนั้นเองหมด)

ผมไม่ชอบความเงียบระหว่างกินอาหาร อย่างน้อยคุยกันมั่งก็ได้นะบรูซ... เขาเป็นแบบนี้ประจำ คนแก่ที่เงียบและพูดน้อย แต่ก็มีบางครั้งที่เขาขี้บ่นตามประสาคนที่แก่แล้ว ....ฮะฮะ นั่นมันช่วยไม่ได้ เรื่องของอายุ ไม่มีใครหยุดยั้งความแก่ได้หรอก นอกเสียจากจะรีบจากโลกไปซะตั้งแต่ยังหนุ่ม (แต่ใครมันจะไปทำแบบนั้นกันล่ะ?)

 

ผมเริ่มหัวข้อสนทนาเรื่องเพื่อนๆของบรูซ ว่าพวกเขาหายไปไหนกันหมด? ไม่มีใครมาเยี่ยมมั่งเหรอ?

ชายแก่เลิกคิ้วมองหน้าผมแว่บนึง เขาไม่ได้ตอบอะไรในตอนแรก ยังคงก้มหน้าก้มตากินต่อไป เฮ่อ...ผมเองก็ไม่ได้หวังให้เขาตอบหรอก เพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นแบบนี้

"ไม่มี...ไปกันหมดแล้วล่ะ"

จู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาเบาๆ ผมเงยหน้ามองเขาเหมือนแล้วถามว่าเพราะอะไร? เขาก็แค่บอกสั้นๆว่า "ตามกาลเวลา"
ผมอยากจะเชื่อหรอกนะ แต่อีกใจก็ไม่อยากเชื่อเท่าไหร่ ถ้าทุกคนตายกันไปหมดแล้ว ทำไมเขายังอยู่มาจนถึงตอนนี้ได้ล่ะ?
แต่เมื่อเขาเห็นว่าผมไม่เชื่อที่เขาพูดจากการสังเกตท่าทางของผม เขาจึงถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าให้ผมฟังทั้งหมด ผมจึงรู้ว่าเมื่อก่อนมีซุปเปอร์แมนด้วย อืมม์....ดูจากชื่อ คงเป็นฮีโร่ที่เจ๋งที่สุดแน่ๆ แต่บรูซบอกว่าเขากลับโดนฆ่าตายซะอย่างงั้น

ตอนที่เล่าถึงซุปเปอร์แมน บรูซมีท่าทางซึมเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด .....แสดงว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกัน....มากเลยงั้นเหรอ??
แต่มันก็ไม่แปลกเลย ถ้าคนที่เราสนิทด้วยมากขนาดนั้นต้องมาโดนฆ่าตาย แทนที่จะได้อยู่ปกป้องเมืองต่อได้อีกนานๆ ให้ตายสิ ทำไมเจ้าพวกเหล่าร้ายมันถึงได้ไม่คิดถึงส่วนรวมเลยวะ คิดถึงแต่ตัวเองอย่างเดียว ผมล่ะเกลียดคนพวกนี้จริงๆ ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากจะกำจัดคนพวกนี้ไปให้หมดเหมือนกันน่ะแหละ เฮ่อ....

"เรื่องก็มีแค่นั้นแหละ"
บรูซสรุป .....เอ่อ.....เขาพูดอะไรไปมั่งนะ? หลังๆไม่ได้ฟังเลยแฮะ
 

"ถ้าเกิดว่าซุปเปอร์แมนเพื่อนของคุณยังมีชีวิตอยู่...คุณก็คง...."
ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบประโยค บรูซก็ลุกจากโต๊ะ แล้วพูดทิ้งท้ายว่าผมถามอะไรไม่เข้าเรื่อง ก่อนจะเดินเลี่ยงไปยังห้องชั้นบนเพื่อนอนพักผ่อน  ....นี่เป็นการตัดบทสินะ?
 
เอาเถอะ ผมคงจะถามมากไปจริงๆน่ะแหละ

แต่.....ความคิดที่ว่าถ้าซุปเปอร์แมนยังมีชีวิตอยู่....มันก็ดีไม่ใช่น้อยเลยแฮะ....บรูซจะได้มีเพื่อนแล้วก็คนคอยดูแลความปลอดภัยระหว่างที่ผมไปเรียนหนังสือ.....

ผมมองดูต้นทางที่บริเวณบันได เมื่อแน่ใจแล้วว่าบรูซคงไม่ลงมาอีกแน่ๆ ผมจึงลุกจากโต๊ะ เอาจานอาหารบนโต๊ะไปล้าง แล้วรีบลงที่ห้องใต้ดิน

เมื่อลงมาที่ถ้ำแล้ว ผมเดินสำรวจทั่วบริเวณถ้ำ และในที่สุดผมก็เจอสิ่งที่คิดว่าต้องการ มันคือกล่องเล็กๆสีดำขนาดเกือบเท่าฝ่ามือ ตรงกลางมีปุ่มสีแดง

ถ้าจำไม่ผิด บรูซเคยบอกว่าไอ่สิ่งนี้สามารถทำให้เดินทางข้ามมิติได้....น่าสนใจไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว....

ผมเก็บเจ้ากล่องเล็กๆคล้ายสวิตช์ที่ว่านั่นลงในกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ ก่อนจะตรวจตราความเรียบร้อยอีกครั้ง แล้วออกจากคฤหาสน์เวย์นเพื่อกลับบ้าน.....

ขอโทษที่แอบขโมยของออกมาแบบนี้ ผมเองก็ไม่ชอบที่ทำแบบนี้หรอก แต่ว่า....ผมคิดว่าผมจะเอามันไปใช้ในทางที่ถูกต้อง....และแน่นอนว่าเพื่อคุณด้วย บรูซ.....

 

 

- Terry McGinnis -

 

 

++++

 

Tango : ไม่รู้จะถูกใจสมาชิกในไดฯ นี่รึเปล่านะกับการปรากฏตัวของตาคนนี้เนี่ย พอดีว่าคุยกะเชคไปเรื่อยเปื่อย แล้วก้เกิดปิ้งไอเดียบรรเจิดว่าจะให้มีเจ้าหมอนี่ขึ้นมาน่ะ เหอะๆ เอาเป็นว่า ลองดูกันไปละกันว่านังเทอร์รี่นี้จะไปจับคู่กับใคร?? หุหุหุหุ