Superman 06 : Hold on to your precious one
posted on 09 Mar 2008 23:28 by dcdiary in Superman
ผมฝัน ความฝันเลือนลาง
ฝันถึงดวงดาวแตกสลาย บ้านเกิดที่อยู่ห่างออกไปหลายล้านปีแสง
ทำไมถึงได้กระเสือกกระสนไปที่นั่นกันนะ
ทั้งๆที่ตรงนี้มีคนที่สำคัญขนาดนี้ แท้ๆ
อย่างที่นายบอกแหล่ะ
ฉันมันโง่ ชะมัดเลย ที่ไม่รู้ว่านายรู้สึกยังไง
ความอบอุ่นจากมือของเขาถ่ายทอดมายังร่างผม เป็นถึง Man of Steel
แต่ต้องให้หมอนี่มาช่วยอยู่เรื่อย ถ้าไม่มีบรูซ ผมคงตายไปหลายครั้งแล้วแหล่ะ
เป็น Superman แต่มีกี่ชีวิตก็ไม่พอหรอก ถ้าไม่มี Batman
ผมลืมตาขึ้น มือเอื้อมไปลูบเส้นผมอ่อนนุ่มของคนที่ฟุบตัวลงนอนอยู่ข้างกาย
บรูซสะดุ้ง ลืมตามองผม ขนตาสีดำยาวกระพริบถี่ๆ เหมือนไม่เข้าใจ ผมยิ้มออกมา
ชอบสีหน้าเหรอหรา ของนายจัง
"ฉันก็มีเรื่องจะบอกนายบรูซ"
ผมกระซิบเอื้อมมือไปลูบแก้มของเขา ใบหน้าฝกช้ำที่เห็นคราวก่อน หายดีแล้ว
"สำเนียง Kryptonian ของนายตลกชะมัดเลย"
ผมยิ้มกวนๆ ให้เขา หึหึ ภาษาของดาวผมต้องใช้การออกเสียงยากกว่าภาษาอื่นบนโลก มันซับซ้อนกว่า วิธีการขยับลิ้นเปล่งเสียงก็ยากกว่า
ต่อให้บรูซพูดได้ทุกภาษาทั่วโลกก็เหอะ
บรูซอ้าปากค้าง แก้มของเปลี่ยนเป็นสีฝาดขึ้นมาทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ก่อนจะเงื้อมือขึ้นจะฟาดผม แต่ผมรับมือนั่นเอาไว้ก่อน
หมอนี่จะทำตัวเองเจ็บตัวอีกแล้ว
ผมขยับตัวพลิกให้เขามาอยู่ใต้ร่างผม แผลที่ข้างตัวเจ็บนิดๆ เหมือนยังไม่หายดี แต่ผมไม่สน
"นาย !!!! รู้สึกตัวตั้งแต่ตอนไหน !!!???" เขาพูด ขยับตัวจะหนีจากแขนของผมที่ล้อคเขาเอาไว้ใต้ตัว แต่ผมไม่ปล่อยให้หนีหรอก
จะรู้ไปทำไมเนี่ย นายจะเขินเอาเปล่าๆ น่าบรูซ ผู้ชายที่วางสีหน้าไร้ความรู้สึกตลอดเวลาอย่างนายน่ะ
"จูบอีกทีซิ" ผมขอ บรูซหยุดขยับหนี เขาเอ่ยปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็นิ่ง แขนแกร่งโอบรอบคอดึงผมลงมาประทับริมฝีปากอุ่นจัดลงบนปากผมอย่างอ่อนโยน ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนจูบแรกขนาดนี้นะ ผมหลับตาสอดเรียวลิ้นเข้าไปพัวพันเขาเผยอปากรับก่อนจะจูบตอบช้าๆ เป็นจูบที่นุ่มนวล อ่อนโยน และเนิ่นนาน ทั้งที่อ่อนโยนแต่ก็ทำให้รู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นให้ได้
บรูซผละออกดวงตาสีฟ้าจัดจ้องมองผม
"นายมันเจ้าเล่ห์ คลาร์ก เคนท์" เขาพูด ผมหัวเราะ มีแต่นายเท่านั้นแหล่ะที่รู้จักด้านนี้ของฉัน
"ฉันนึกว่าจะเสียนายไปอีก เหมือนตอนห้าปีนั่น" จู่ๆน้ำเสียงซีเรียสขึ้นมา ผมมองหน้าเขา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน เหมือนทุกครั้งที่เขาชอบทำเวลาคิดเรื่องต่างๆในหัว ผมใช้นิ้วลูบบนปากเขาเบาๆ
"ฉันก็กลับมาแล้วไง" ก้มลงจูบเขาอีกครั้ง บรูซเบือนหน้าไปทางอื่น
"แต่นายไป ไม่บอกลาฉันซักคำ จู่ๆก็หายไปแบบนั้น...." ผมมองตาเขา ประกายตาเจ็บปวด ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปลาบขึ้นมาในใจ
"ฉันขอโทษ" ผมพูด
ตอนที่ได้ข่าวว่ามีการค้นพบดาวคริปตัน ผมรีบเร่งออกไป แม้จะมีความหวังเพียงนิดเดียว แค่นิดเดียวเท่านั้นว่าจะได้เห็นสิ่งที่หลงเหลือจากบ้านเกิด แต่แค่นั้นมันก็ทำให้หัวใจผมเต้นอย่างมีความสุข ทว่าแล้วเมื่อไปถึงที่นั่น ทุกอย่างว่างเปล่า อวกาศกว้างใหญ่ มืดดำ เย็นชา ไม่มีวี่แววของสิ่งที่เรียกได้ว่าเป็นดาวเคราะห์ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าตัวเองช่างตัวเล้ก และไร้ค่า ความหวาดกลัวกระแทกเข้ามาทุกด้าน ความสิ้นหวังกระหน่ำใส พริบตานั้นผมรู้สึกว่าผมสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว ผมทิ้งโลกที่เติบโตขึ้น ทิ้งทุกอย่างที่มีค่าของผม บินข้ามจักรวาลมาเพียงเพื่อพบกับความว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตานี่
ผมกระเสือกกระสนกลับมายังโลก สู่อ้อมกอดของแม่บุญธรรม วินาทีนั้น ผมรู้ว่าสิ่งที่ทำไปเปล่าประโยชน์ บ้านผมอยู่ที่นี่ ไม่มีคริปตันอีกต่อไป สิ่งที่มีค่าที่สุดของผมอยู่ที่นี่ และผมเสียมันไปอีกไม่ได้แล้ว
บรูซไม่เคยเปิดใจให้ใคร แต่เขาเปิดรับผม เขาเปิดใจให้ผม ให้ผมก้าวเข้าไปในพื้นที่ ที่ไม่มีใครเคยเข้าใกล้มาก่อน ผมเพิ่งตระหนักว่ามันมีค่าแค่ไหนตอนที่เกือบเสียมันไปแล้ว
"กับนายบรูซ" ผมก้มลงกระซิบ ข้างหูเขา "ฉันจะกลับมาเสมอ " จูบหูเขาเบาๆ ไล้ริมฝีปากลิ้มเลียจากใบหูมาที่คาง แก้ม ก่อนจะจูบเรื่อยไล้มาจนเจอริมฝีปาก ความอุ่นชื้นที่ผมไม่ค่อยจะคุ้นกับมันเท่าไหร่สัมผิสลงบนริมฝีปาก บรูซแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อที่จะรับลิ้นของผมที่แทรกผ่านปากของเขาเพื่อควานหาความหวานภายใน จูบอ่อนโยนตอนแรกค่อยๆเปลี่ยนเป็นจูบที่สื่อความต้องการออกมา
มือผมเลื่อนเปะปะ พยายามถอดชุดแบทแมนของเขาออก แต่ไอเกราะบ้านี่ช่างไม่อำนวยเอาซะเลย มันทั้งแข็งแล้วก็ ... แกะตรงไหนได้เนี่ย !!!
บรูซยันตัวขึ้นออก เขายิ้มเจ้าเล่ห์ "นายไม่มีปัญญาหรอกคลาร์ก"
"เหรอ แต่ฉันก็มองทะลุมันไปได้ทุกครั้งแล้วกัน" ผมตอบยักคิ้วให้เขา
บรูซอ้าปากค้างรอยยิ้มหายไปทันที "นาย อย่าบอกนะว่าที่ผ่านมา !!!!"
ใครมันจะไปอดใจไม่มองไหวล่ะ ปกติผมไม่ข้ามเส้นเรื่องนี้กับใครนะ ยกเว้นกับเขาเนี่ยแหล่ะ
บรูซทำหน้าแบบว่า ไม่อยากจะเชื่อเลย !!!
เขาทำท่าจะขยับหนีแต่ผมดึงเค้าเข้ามาใกล้ ใครจะปล่อยให้หนีไปอีกล่ะ
ผมซุกปลายจมูกลงฝังกับต้นคอบรูซ ก่อนจะไล้ลิ้นวนที่ลำคอ ส่วนที่โผล่พ้นเกราะ บรูซคราง ก่อนจะยอมอ่อนลง เขาเอื้อมมือปลดชุดตัวเองให้ผม เกราะสีดำหนักถูกพลักพ้นออกไปอย่างง่ายดาย เหลือแค่เสื้อเข้ารูปอีกชั้น ที่ผมช่วยถอดให้พ้นตัว ตอนนี้ท่อนบนเขาเปลือยเปล่า ผมผละออกพิจารณาร่างตรงหน้า จ้องมองให้เต็มตา มันดูวิเศษต่างจากตอนที่มองผ่านเสื้อเกราะนั่นลิบลับ
ร่างกายตรงหน้าดูสมส่วนไปทุกที่ เหมือนรูปปั้นหินอ่อนโบราณที่คนสร้างบรรจงสลัก ติดก็แค่แผลเป็นมากมายบนผิวนุ่มลื่นนั่น ผมลูบมันก่อนจะก้มลงจูบเลียทุกแผล ทุกร่องรอย เหมือนจะรักษาแผลที่หายสนิทอยู่แล้ว ให้หายไป บรูซครางเมื่อผมไล้ลิ้นเลียหนักๆบนแผลเป็นเหมือนมีดปาดเป็นทางยาวที่ท้องน้อยต่ำลงเรื่อยๆถึงขอบกางเกง ก่อนจะใช้มือปลด Utility belt ที่เอวเขาโยนไปให้พ้นทาง เสียงเข็มขัดเหล้กหนักตกพื้นคริสตัลดังกังวาลใส ทั่ว Fortress บรูซยันตัวขึ้นขยับสะโพกให้ผมดึงถอดกางเกงเขาลง ปลดมันออกให้พ้นทาง ประกายตาเขาวูบไหว ด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น ร่างบางเม้มปาก เย้ายวนก่อนจะไล้มือตัวเองสัมผัสที่บาดแผลข้างตัวผมแล้วลากลงต่ำไปที่ขอบกางเกง สายตาเขาบอกว่า ไม่ยอมให้ผมเป็นฝ่ายทำอย่างเดียวแน่ๆ ผมผละออกเล็กน้อย ขยับตัวช่วยให้เขาดึงกางเกงผมออกง่ายขึ้น เมื่อไม่มีเสื้อผ้ากันขวางแล้ว เราเบียดตัวเข้าหากัน
ผมดึงเขาเข้ามาแนบ สัมผัสลูบไล้ร่างที่อยู่ข้างใต้อย่างถือดี บรูซโอนอ่อนตอบรับทุกสัมผัส ผมดึงรั้งร่างเขาเข้ามาจนลำตัวแนบชิดไร้ช่องว่าง ผิวเนื้อเบียดเสียดเข้าหากันตามจังหวะการเคลื่อนไหว มือเขาลูบไล้แผ่นหลังผมพลางเบียดสะโพกเข้าหา ไล้ส่วนนั้นของเขากับส่วนที่ไว้สัมผัสที่กำลังแข็งขืนขึ้น เล่นเอาอารม์ผมกระเจิดกระเจิงกว่าเก่า มีแค่เขาเท่านั้นที่ทำให้ผมควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ ใจหนึ่งผมกลัวจะทำให้เขาเจ็บ แต่ตอนนี้ความคิดนั้นกระเจิดกระเจิงหายไปอย่างรวดเร็ว ผมรู้สึกร้อนไปทั่วท้องน้อย เมื่อมืออ่อนนุ่มของเขาเลื้อยไล้อยู่บนแผ่นหลัง ผมลากมือผ่านแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนของเขาบ้างลูบขึ้นลงก่อนจะ เลื่อนมือสู่เบื้องล่าง บรูซแอ่นกายตอบรับพรางครางเสียงต่ำ เมื่อรู้สึกถึงนิ้วมือผมแทรกผ่านช่องทางร้อนและคับแคบของเขา ข้างในตัวบรูซร้อนและบีบรัด ร่างสูงกลั้นหายใจ ผมขยับนิ้วใส่ลึกขึ้น
ผมผละใบหน้าจากต้นคอที่ซุกไซร้ มามองหน้าเขา สีหน้าบรูซตอนนี้สุดๆไปเลย เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดพราวบนหน้าผากได้รูป เขาปรือตามองผม ดวงตาสีฟ้าจัดดูยั่วยวนแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ริมฝีปากแดงกัดปากตัวเอง พยายามกลั้นเสียง เมื่อผมสอดนิ้วลึกเข้าไปในตัวเขาพลางขยับเข้าออกเตรียมเค้าให้พร้อม ก่อนจะดึงนิ้วออก มือหนาเอื้อมมารั้งต้นขาก่อนจะยกขึ้นพาดบ่า บรูซกลั้นหายใจเฮือก ขืนสะโพกเกร็ง วินาทีหนึ่งผมคิดว่าเขาจะพลักผมออก ผมเงยหน้าสบตาเขา เลื่อนริมฝีปากกระซิบถ้อยคำภาษาคริปโตเนียนท์
" Please Let me inside you, I just want to feel ... you"
ผมมองหน้าเขา สบตาเป็นเชิงถาม เขาพยักหน้าตอบรับ มือหนึ่งเลื่อนขึ้นเสยผมของผมก่อน จะเลื่อนหน้าจูบที่ริมฝีปาก คนตรงหน้ารีบกระชับแขนที่โอบรอบคอผมฝังหน้าลงกับไหล่ หายใจเฮือก ก่อนจะกดเล็บจิกลงบนไหล่อย่างแรง เมื่อผมส่งกายเข้าไปในร่างเขา
"อ๊าาาาาาาาาา อออ อื้อออ" ผมมองหน้าบรูซ หยาดน้ำใสรืนเกาะบนขนตายาวงอน เขากัดปากล่างสกัดเสียงร้อง ข้างในบรูซร้อนผ่าวและคับแคบ แต่มันวิเศษจนแทบบรรยายไม่ได้
ผมแทรกกายเข้าช้าๆ ก่อนจะขยับออก แล้วกดเข้าไปให้ลึกอีกนิด แล้วค่อยขยับออก ช้าๆ กลัวว่าเขาจะเจ็บ ทั้งที่ตัวเองก็ค่อนข้างสุดกลั้นเหมือนกัน บรูซดูทรมานราวกับร่างกายจะฉีกขาด เขากลั้นเสียงร้องเครือในลำคอ จนกระทั่งผมแทรกกายเข้าไปจนสุด รอซักพักให้เขาพยักหน้าอณุญาต จึงค่อยกระทั้นกายหนักขึ้น เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นทีละน้อย เมื่อสะโพกบรูซขยับตามจังหวะอันแสนเร่าร้อน
ใต้ร่างผม บรูซแอ่นหน้าอก ร้องครางถี่ มือทั้งสองลูบไล้ขยับเปะปะไปบนแท่นคริสตัลอย่างควบคุมไม่อยู่ สะโพกเขาบิดเร่า เชิญชวน เล่นเอาผมแทบคลั่งเพราะอดใจไม่ไหว ผมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ มือสองข้างลูบไล้ร่างกายสวยงามนั่น เนื่องจากผมลอยได้เพราะงั้นเลยไม่ต้องใช้แขนทั้งสองช่วยพยุงน้ำหนักเหนือร่างเขา ผมคว้ามือหนึ่งของบรูซมาสัมผัสริมฝีปากดูดดุนนิ้วเรียวยาว มืออีกข้างเลื่อนลงกอบกุมส่วนนั้นของเขา ขยับรูดหยอกเย้าเป็นจังหวะเดียวกับสะโพกที่บดเบียดเข้าหาเขา รู้สึกถึงอุณหภูมิในร่างกายเดือดพล่าน
"ฮะ อะ อื้อออ" เขาร้องครางดังขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ผมก้มมองหน้าท้องของบรูซที่สะท้อนหายใจยามผมกระแทกสะโพกเข้าไปไม่ยั้ง เสียงต่ำครางหนักขึ้น ก่อนจะอ้าปากปลดปล่อยเสียงคราง กับเสียงหอบหายใจแรง ก่อนจะเรียกชื่อผม เมื่อใกล้ถึงจุด
ผมปลดปล่อยในตัวบรูซ หน้าอกของเขากระเพื่อมแอ่นขึ้นแผ่นหลังเกร็งโค้ง ตอดรัดร้อนแรง ก่อนจะปลดปล่อยตาม ของเหลวสีขาวข้นสาดเลอะหน้าท้องเขา ในขณะที่ของผมทิ้งไว้ในร่างกายเซกซี่ตรงหน้า
ผมรั้งฝ่ามือไว้ที่สะโพกเขา ก่อนจะขยับถอนร่างออก บรูซนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปลาบ ปลายนิ้วจิกลงบนผิวผม ก่อนที่ผมจะทิ้งตัวลงนอนข้างเขา บรูซขยับตัวหันหลังให้ผม แอบเห็นว่าหน้าแดงถึงหูแล้วด้วย
ผมดึงเขาเข้ามากอดแนบอก ผมรู้ว่าเขาไม่ชอบใจแหงๆ แต่ตอนนี้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะดันตัวหนีแน่ๆ เลยปล่อยเลยตามเลย
"เจ็บรึเปล่า" ผมกระซิบ มือยังคงไล้วนลูบอยู่ที่สีข้างบรูซ แต่หมอนี่ปัดมือออกซะงั้น "พอแล้วน่าคลาร์ก ...ฉัน"
ไม่รอให้เขาได้ตอบ ผมลอยตัวหวือบินข้ามตัวเขามาอยู่อีกฝั่ง
"ขอดูหน้าหน่อยสิ" ผมยิ้ม ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน ที่ได้แกล้งเขา หมอนี่ตอนนี้หน้าแดงสุดๆไปเลย
"ห้ะ คลาร์ก นายยยมัน" เค้าเงื้อมือ เหมือนจะให้ผมรับไว้ แล้วผมก็ทำแบบนั้น ดึงมือเขามาจูบเบาๆ เขาเงียบไป
"หายกันนะ" ผมพูด " ฉันขอโทษ เรื่องห้าปีนั่น เรามาแก้ไอห้าปีที่เสียไปให้มันคุ้มค่าดีกว่า"
ผมยิ้มให้ บรูซกัดปาก ดูเหมือนโกรธแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขายิ้มออกมาแทนคำตอบ
แบทแมนของผม ปากแข็ง แต่ตอนที่ผมหลับโพล่งออกมาหมดเลย อย่างนี้พวกเราจะคืบหน้าทุกทีที่ฉันใกล้ตายรึเปล่าบรูซ
----------------
Sheck : อ้อคคค ตาย แต่งฉากอย่างเหนื่อย%E
