Diary...
เล็กซ์ ลูเธอร์
มันคิดว่ามันเป็นใครถึงได้กล้ามาขู่เดธสโตรก เดอะ เทอร์มิเนเตอร์คนนี้...
มันกล้าเอาสิ่งที่สำคัญที่สุดมาขู่อย่างนี้...
มันเอาดิ้คมาขู่ฉันอย่างนั้น...
ชีวิต ซุปเปอร์แมน เพื่อปกป้อง ดิ้ค
เพื่อ ดิ้ค
นายซุปเปอร์บอยสเกาท์นั่นจะต้องตาย
...
ดิ้กกลับไปบลัดเฮเว่นเพราะมีงานด่วน บอกไปว่ายังมีงานที่ก็อธแธม รู้สึกผิด...ที่ไม่ได้บอกความจริงไปทั้งหมด ว่าเป็นงานแบบไหน
จอภาพขนาดใหญ่เรืองแสงขึ้นก่อนที่ภาพของไอ้เหม่งนั่นจะฉายขึ้นมา มันบอกว่าอุปกรณ์พิเศษที่เล็กซ์ คอร์ปคิดค้นขึ้นจะช่วยกำจัดซุปเปอร์แมนได้แน่นอนและกำลังจัดส่งมาให้ในอีกไม่กี่นาที พูดจบมีเสียงเคาะที่ประตู ฉันหันกลับไปมองจอก็เห็นเจ้าประธานาธิบดีเหม่งนั่นยิ้มให้ บอกให้ไปดูที่ประตู...เกลียดน้ำเสียงที่เหมือนยุเด็กๆไปดูของขวัญหลังวันคริสมาสต์นั่นจริงๆ
หน้าห้อง กล้องเหล็กขนาดกลาง วางนิ่งอยู่ เสียงแว่วมาจากในห้องว่าให้หยิบเข้าไป
รหัสล็อคที่ลูเธอร์บอกถูกปลดออก กล้องส่งเสียงและพ่นไอเย็นออกมาเพราะระบบไฮโดลิกค์ ชั้นถูกแบ่งออกอย่างชัดเจน ชั้นบนสุดฟูกกำมะหยี่สีดำหุ้มมีดสปาตาร์เล่มใหญ่ ใบมีดทำจากเหล็กผสมอะไรซักอย่างมีแสงสีเขียวบางๆเรืองออกมา ชั้นที่สองกระบอกปืน ผลิตพิเศษโดยด้ามและปากกระบอกเป็นอัลลอยน์ผสมไทเทเนียม เคลือบสีดำคาดส้ม...ดีไซน์เก๋ ลูเธอร์
ชั้นล่างสุดเป็นกระสุนไรเฟิลและแมคกาซีนปืนออโต้เมื่อครู่ ถูกจัดเรียงเป็นแถวและใส่ในแมคอย่างเรียบร้อย หัวลูกกระสุนเมื่อกระทบกับแสงไฟมันสะท้อนประกายสีเขียวใส
ไม่ต้องคิดเลยว่าทั้งหมดนั้นคืออะไร...
จุดอ่อนเดียวของซุปเปอร์แมน
คริปโตไนท์...
และเพิ่มความอันตรายเข้าไปอีกเท่าตัวด้วยการมาอยู่ในมือ เดธสโตรก
ลูเธอร์ นั่งมองฉันชื่นชมอาวุธใหม่ที่ได้มาผ่านจอสองด้าน
"ดูเหมือนคุณจะรู้แล้วนะ ว่าคุณต้องทำยังไงต่อ เดธสโตรก" จอวูบดับไป ห้องทั้งห้องเงียบสงัด จนเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทที่แขวนไว้ดังขึ้น
"ว่าไง...ยังไม่ถึงวันเลยเหงาแล้วเหรอ?" ปลายสายหัวเราะเบาๆ ดิ้คโทรมาถามว่างานเป็นยังไงบ้าง ...ว่ายังไงดีล่ะ?
"ลูกค้าเพิ่งส่งของมาให้เอง...พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มงาน"ดิ้คครางในลำคอ ได้ยินแล้วก็ต้องหัวเราะ ฉันก็ไม่อยากห่างเธอเท่าไรนักพ่อนกน้อย
แต่เพื่อความปลอดภัยของเธอ...ของเรา...
"เย็นนี้อนุญาติให้สั่งพิซซ่ามากินได้นะ...." ของอร่อยคงพอทำให้ดิ้คหายเหงาได้บ้าง เจ้าตัวทำเสียงดีใจ(ปกติจะไม่ยอมให้กิน...ฉันไม่ได้เข้มงวดไปนะ คิดเอาสิมีแต่แป้งทั้งนั้น เดี๋ยวหุ่นเพรียวๆของดิ้คเสียไปทำไง?) ดิ้คบอกว่าอเลิร์ตกับทิมซนเสียยิ่งกว่าเก่าอีก...ทั้งที่เราไม่อยู่ที่นั่นแค่คืนเดียวเองแท้ๆ
"ซนกว่าเจ้านายมันได้อีกงั้นเหรอ?" ฉันแหย่แล้วหัวเราะตามเบาๆ ดิ้ค วีนกลับมาว่าไม่ซนซักหน่อย....ฮืม ซนสิ ซนสุดๆเลยด้วย
"..แต่ ...เอ่อ..." เสียงดิ้คเบาหายไป เด็กหนุ่มจะเป็นอย่างนี้เสมอเวลาที่อยากได้หรืออยากให้ทำอะไรให้
"อะไร...พูดมาสิ" เสียงดิ้คสูดหายใจเข้าแล้วเงียบไปอีกนิดหน่อย ก่อนที่จะมีเสียงอู้อี้มาตามสาย แล้วก็เงียบกันไปครู่หนึ่ง
"...ส...เสลด?" อา...ฉันกำลังรอน้ำเสียงอย่างนี้อยู่เลย เสียงที่ฟังดูไม่ค่อยมั่นใจและแฝงความผิดหวังอยู่หน่อยๆ...
ฉันยิ้ม
"ขอฉัน 30 นาทีดิ้ค..." ว่าแล้วก็วางสาย คว้าเสื้อสูทสีเบญเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ต่อโทรศัพท์ถึงบริษัทย่อยในก็อธแธม จัดเที่ยวบินด่วนไปบลัดเฮเว่น
----------------------
ออกจากสนามบินดิ่งกลับแมนชั่น เคาะเบาๆที่ประตูสอง-สามครั้ง รอไม่นานประตูก็เปิดออกช้าๆ ทันทีที่บานประตูไม้กว้างพอที่จะเห็นหน้าคนที่มา ดวงตาสีฟ้าคู่โตเบิกกว้างด้วยความตกใจ
"เสล...อู๊ฟฟ~!!" เสียงใสถูกขัดด้วยจูบที่ฉันก้มลงไปประทับ มือบางยกขึ้นขย้ำเข้าที่ปกเสื้อสูทสีเบญดึงร่างเราแนบชิด พร้อมกับริมฝีปากบดเบียด
ดิ้คครางเบาๆในลำคอ หอบหายใจเมื่อจูบถูกพักยก ฉันโอบแขนรอบเอวบาง ก้าวเข้าห้องพร้อมดิ้คในอ้อมกอด เด็กหนุ่มมองตรงมาด้วยสายตาตั้งคำถาม
"บอกแล้วไงว่าขอแค่ครึ่งชั่วโมง..."คำตอบตามด้วยจูบเบาๆ
"...ผมดีใจที่คุณมานะเสลด...แต่..เอ่อ...แล้วงานล่ะ?"
"its can wait..."ดิ้คเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าถอยหลังไปชนขอบเตียง ใบหน้าขาวขึ้นสีเรื่อน้อยๆ
ฉันลูบไปตามโครงหน้าได้รูปเบาๆ ดิ้คดูเหมือนจะชอบจริงๆเวลาที่ฉันลูบไล้และสัมผัสเขา เชยคางขึ้นแล้วก้มไปจูบอีกที อ่อนหวาน นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
มือลากลงมาปลดกระดุมเชิ้ตสีเข้มที่ดิ้กใส่ช้าๆ แล้วรุกรานเข้าไปข้างใต้เนื้อผ้านั้น อกเนียนที่ยอดอกเริ่มชันจากการปลุกเร้า เสียงครางแผ่วๆลอดออกมาจากลำคอดิ้คอีกครั้ง ฉันลากมือกร้านผ่านผิวเนียนสู่แผ่นหลัง ลูบขึ้นลงช้าๆเป็นรีมต่อเนื่อง
ผละจากจูบ ดิ้กขบเบาๆที่ริมฝีปากฉันก่อนที่จะพรมจูบลงมาที่คอและไหล่กว้าง มือบางช่วยฉันถอดสูทและปลดกระดุมเสื้อ มันตามกันลงไปกองที่พื้นอย่างรวดเร็ว เตียงนุ่มลั่นเบาๆเมื่อน้ำหนักของเราทั้งสองทิ้งลงไป
สะโพกบางถูกคร่อมด้วยเข่าทั้งสอง ร่างใหญ่โลมอยู่เหนือดิ้ค ฉันโน้มตัวลงไปจูบที่คอ ขบเบาๆและพรมจูบลงมาถึงเนินอก ดิ้คส่งเสียงแผ่วๆเมื่อฉันตวัดปลายลิ้นหยอกเย้ากับยอดอกที่ตั้งชัน ลากไล้ลงมาอีกถึงหน้าท้องราบ จูบลงไป ได้ยินเสียงหัวเราะจากดิ้ค ฉันเงยหน้าขึ้นน้อยๆ ดิ้คยกมือปิกปากนิดๆ ใบหน้าแดงก่ำ
"..ก็..มันจักจี๋นี่" ฉันยิ้ม ออกเชิงแสยะเสียมากกว่า
"หืมม..ดูเหมือนเราจะมีพวกบ้าจี้อยู่ด้วยสินะ" ว่าแล้วก็เอาคางขยี้ลงไปที่หน้าท้อง หนวดที่กำลังขึ้นนี่สินะอาวุธพิฆาต หึหึ...
ดิ้คหัวเราะเสียงดัง เขาเบี่ยงตัว พลักฉันแล้วขึ้นมาคร่อมเอง
"พอเลย...คุณจะทำให้ผมหัวเราะจนขาดใจตายหรือไง?" ดิ้คยิ้ม ฉันส่ายหัว
"อันที่จริงฉันกะจะให้เธอมีความสุขจนขาดใจต่างหากล่ะ" ดิ้คฉีกยิ้ม โน้มลงมาฉวยจูบร้อนแรง พลิกตัวเองขึ้นมานั่งคร่อมร่างของฉัน
"นั่นแหละที่ผมกำลังรออยู่" ฉันเลื่อนมือที่วางอยู่บนต้นขาดิ้ค ไปที่จุดไวต่อสัมพัส ขยับมันช้าๆเรียกเสียงครางอย่างพอใจเบาๆจากดิ้ค ขยับหยอกเย้าอีกจนรู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ในมือนั้นแข็งขืน ดิ้คที่หลับตาพริ้มอยู่ลืมตาขึ้นมาทันทีที่ความสุขที่ได้รับหายไปเมื่อฉันลงมือลง
"...เสลด?..." เสียงครางแผ่วเบาเรียกชื่อฉัน ริมฝีปากฉันกระตุกยิ้มขึ้นบางๆทำให้ดิ้คขมวดคิ้ว
"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว...เธอต้องขยับเองดิ้ค ถ้าฉันถูกใจจะมีรางวัล..."เลือดฉีดขึ้นหน้าเด็กหนุ่ม มือบางเลื่อนลงช้าๆจากอกบางสู่หน้าท้อง... สานต่อความสุขสมที่หยุดไปกลางคัน นิ้วเรียวสัมพัสกันผิวหนังก่อนที่จะกอบกุมไว้ในมือ ขยับช้าๆ ลมหายใจเข้าที่สั่นสะท้านบอกให้รู้ถึงกระแสความปราถนาที่กำลังกลับคืนมา
มือของดิ้คขยับไวขึ้น ไวขึ้น จังหวะที่คลอไปกับเสียงครวญเบาๆแต่ร้อนแรง เสียงเรียกชื่อฉันเบาๆหลุดออกมาพร้อมเสียงครือ ฉันรู้สึกได้ว่าเลือดกำลังสูบฉีดไปทั่วร่าง อุณหภูมิร่างกายที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นภาพดิ้คที่กำลังช่วยตัวเอง แล้วครางชื่อฉันอย่างนั้น ใครจะตายด้านได้ลง?
ฉันมองตามพ่อนกน้อยทุกอิริยาบท ทุกครั้งที่ขยับ ทุกๆสีหน้าท่าทาง
ดวงตาสีฟ้าคู่งามหลับสนิท ลมหายใจหอบ ถี่กระชั้น มืออีกข้างที่จับแขนฉันไว้เกร็งกระตุก ร่างบางที่คร่อมอยู่ก็เกร็งจนสั่นน้อยๆ ดิ้คกำลังจะถึงจุดแล้ว
"...What are you thinking of?" ฉันถามเสียงต่ำ ยกมือขึ้นลูบใบหน้ามลที่ตอนนี้เหงื่อซึมจนเปียก
"You..." ดิ้คตอบเสียงเครือ กึ่งคราง
"ดีใจหรือเปล่าที่ฉันกลับมา?"
"ใช่..." คราวนี้กระซิบตอบผ่านเสียงหอบ เรียกรอยยิ้มมุมปากอย่างที่ทำมาได้ตลอด
"แล้วอยากได้อะไรเป็นรางวัลที่ทำนี่เพื่อนฉันล่ะ? เพราะฉันชอบมองเวลาที่เธอสัมพัสตัวเองมันทำให้ฉันอยากสัมพัสตัวฉันบ้าง อยากได้นี่เป็นรางวัลหรือเปล่า? อยากมองฉันเหมือนที่ฉันมองเธออยู่นี่หรือเปล่า? อยากมองฉันถึงจุดด้วยชื่อเธอที่ออกมาจากริมฝีปากฉันหรือเปล่า?" ดิ้คฮัมเสียงต่ำ รัดมือแน่นขึ้นพร้อมกัดฟันกรอด
"ใช่!..."ดิ้คตอบเสียงรอดไรฟันที่ขบกันแน่น
"งั้นตามที่ต้องการ พ่อนกน้อย สำหรับการเป็นเด็กดี...แต่ก่อนอื่น..."เสียงฉันคงฟังดูคล้ายพวกตาแก่โรคจิตเข้าไปทุกวันๆ แต่ถ้าทำแล้วมันทำให้ดิ้คเป็นแบบนี้ได้ล่ะก็...คงต้องยอมแบบไม่มีข้อโต้แย้งเสียล่ะมั่ง
ดิ้คกระชับมือเข้าไปอีก รอบการสาวเร็ว รุนแรงและถี่ขึ้น สะโพกบางขยับน้อยๆเสียดสีไปกับร่างกายฉัน ส่วนล่างที่กำลังแข็งขืนก็พลางทำเอาส่งเสียงครางตามไปอย่างลืมตัว มืออีกข้างยกขึ้นมาหยอกเย้ากับยอดอก
ฉันมองและอดไม่ได้ที่จะยิ้ม...
จังหวะสุดท้ายที่ดิ้ตขยับ พร้อมเสียงร้องชื่อฉันอย่างสุขสม น้ำกามสีขุ่นเปรอะขึ้นตามช่วงท้องและมือ ก่อนที่ดิ้คจะฟุบร่างนอนทับบนร่างฉัน
"ดีมาก..." ฉันขยับตัวเปลี่ยนตำแหน่งเล็กน้อย ร่างบางนอนหลังอยู่ที่เตียงโดยมีฉันอยู่ด้านบน ดิ้คหอบเบาๆลืมตามองตรงมาที่ฉัน
"My reward now..." ดิ้คพูดพร้อมลากนิ้วเข้าปาก ดูดนิ้วจนถึงโคนแล้วค่อยๆดึงออกมาช้าๆ ดิ้ครู้ว่าฉันมองเขาอยู่ทุกกระเบียดนิ้ว
"อา...ดูท่าว่าจะติดไว้ไม่ได้สินะ?" ดิ้คหัวเราะ ฉันก้มลงไปจุบพ่อนกน้อยจอมยั่วอย่างหิวกระหาย ลิ้นอุ่นบดเบียดกันนัวเนีย ถึงมันจะสำราญใจที่ได้ดูดิ้คสัมพัสตัวเอง แต่มันก็ทรมานอย่างกับตกนรกที่ได้แค่นั่งดูอะไรที่สุดยอดยั่วอารมณ์เฉยๆ
ร่างเปลือยเปล่าของเรานอนทาบชิด ฉันขยับตัวไปข้างหน้าช้าๆให้เกิดการเสียดสีระหว่างผิวกาย เพิ่มความรุ่มเร้าให้กับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่แล้ว ดิ้คส่งเสียงครางเหมือนแมวเบาๆ ฉันลูบไปตามลำตัวด้านข้างดิ้ค ลงไปที่เรียวขา ก่อนที่จะค่อยๆยกพาดกับไหล่
มือสากของฉันคลึกกับสะโพกมลแล้วค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปช้าๆเพื่อขยายช่องไม่ให้ดิ้คต้องเจ็บมากนักเวลาที่ฉันใส่เข้าไป
ค่อยๆดันนิ้วแรกเข้าไปช้า ดิ้คร้องเบาๆแต่ไม่ใช่ด้วยความเจ็บปวดแช่อยู่พักหนึ่งแล้วตามด้วยนิ้วที่สอง ขยับเข้าและออกช้าๆสร้างจังหวะง่ายๆที่ดิ้คพอจะรับไหวในช่วงแรก เมื่อฉันโดนจุด ดิ้คครางเสียงดังก่อนจะยกมือปิดปากอย่างไว หน้าขึ้นสีเรื่อถึงใบหู ฉันที่หัวเราะ หึหึ...แอดนิ้วที่สามเข้าไป เพิ่มจังหวะเข้าออก มือปากที่ยกมาปิดปาก กวาดลงไปที่ผ้าปูเตียงและทึ้งมันเบาๆ
"อ๊า..เสลด!..." จ้าๆ...ชอบใช่ไหมล่ะ? ฉันยิ้มแล้วขยับมือเขาออกถี่และลึกขึ้นอีก สะโพกบางยกขึ้นมารับตามจังหวะ ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพร้อมฉันดึงนิ้วออกช้าๆให้ดิ้คได้รู้สึกถึงทุกเซนที่ดึงออก ดิ้ควีนด้วยเสียงครางเบาๆ
"พร้อมนะ?..."ฉันถามพร้อมจับขาดิ้กที่พาดไว้กับไหล่ให้มั่นแล้วสอดตัวเองเข้าไปช้าๆ ดิ้คครางแผ่ว ยกสะโพกขึ้นมารับฉัน
ธีมที่ค่อยๆสร้างขึ้น เรียกเสียงร้องจากดิ้คได้ไม่ขาด ทุกครั้งที่ฉันไปถูกจุดเข้าสะโพกมลจะยกขึ้นมาเพื่อเร่งจังหวะอีก ดิ้คกัดฟันกรอด เร่งฉันให้ขยับตัว
"...เสลด!..สเล....อ้ะ! อ๊า...Damn it!...เร็วอีก!!" ดิ้ค วีนเสียงสูง มือบางทึ้งดึงผ้าปูเตียงเสียยับยู่ยี่ ใครจะกล้าปฏิเสธลง
ฉันกดตัวพรวดลงไปจนมิด ดึงออกช้าก่อนที่จะทิ้งตัวลงไปอีก เร็วและแรงขึ้นตามที่ดิ้คต้องการ เสียงเนื้อที่กระทบกับเป็นจังหวะทำให้ฉันแทบลืมความยับยั้งชั่งใจเสียหมด ฉันไม่ต้องการรุนแรงเกินไปกับดิ้ค ไม่อยากให้ต้องเจ็บตัวหลังจากนี้ แต่เล่นพลีสกันอย่างนี้บ่นกันไม่ได้นา...
ฉันโถมตัวใส่ กดตัวลงลึกไปในตัวดิ้ค เขากรีดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดปนเปไปกับสุขสม ฉันครางเสียงต่ำตามเบาๆ
ก้มไปพรมจูบที่ซอกคอ ลิ้มรสเหงื่อแล้วกัดเบาๆฝากรอยแนวฟันจางๆที่ซอกคอ แขนบางของดิ้คโอบรอบคอแน่น พร้อมฝังเขี้ยวขาวลงไปที่ไหล่ ดิ้คเลียเบาๆตรงแผลที่เพิ่งฝากไว้ มีเลือดซิบที่รอยฟันน้อยๆ
"ผม...เป็นของคุณ..เสลด...."ดิ้คหยุดไปเพราะกลั้นเสียงตัวเองไม่ให้สั่นไม่อยู่เพราะฉันไปโดนจุดของเขาเข้า "ต่ะ..อื้อ!...แต่..อย่าลืมเสียว่า..คุณก็เป็นของผม...อ้ะ!.."ฉันยิ้ม แน่นอนไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียวพ่อนกน้อยของชั้น
ความเสียงสะท้านแล่นวาบผ่านร่างกาย ฉันกำลังจะเสร็จแล้ว ด้วยความยั่วยวนที่เกินห้ามใจจากเด็กหนุ่มตรงหน้า มันช่างยากเย็นเหลือเกินที่จะอยู่ให้นานกว่านี้ ฉันใช้มือขยับของดิ้คพร้อมกับจังหวะที่ฉันกระแทกเข้าไป
ดิ้คครางเสียงดัง จากความสุขที่ถาโถมเข้ามาพร้อมๆกัน เล็บจิกที่ไหล่หมายจะหาที่ยึดไม่ให้ตัวตนหายไปกับความสุขที่ได้รับ
"เสลด...เสลด!!...อ๊าา!" อีกครั้งที่เอนโรฟีนและอะดรีนาลีนหลั่งในร่างกายของเด็กหนุ่มส่งผลให้ ร่างบางสั่นสะท้าน ลมหายใจขาดห้วง และกรีดเสียงดัง
ฉันเสร็จหลังจากดิ้คนิดเดียว เสียงครางต่ำๆลอดลำคอฉันออกไปพร้อมกับปลดปล่อยภายในดิ้ค เรานอนหอบกันอยู่พัก ฉันยังอยู่บนตัวดิ้คอยู่ มันคงจะหนักหน่อยแต่ไม่อยากลุกไปเลย
"ชอบรางวัลของเธอไหม?"ฉันกระซิบถามที่ข้างหูพร้อมขบเยาๆที่ติ่งหู ดิ้คครางในลำคอมือบางลูฐขึ้นลงที่แผ่นหลังกว้าง
"มากๆเลยครับ"ดิ้คหัวเราะเบาๆ ถึงจะไม่ได้มองอยู่แต่เขาต้องกำลังหน้าแดงเหมือนลูกตำลึงอยู่แน่นอนเลย
"ดีแล้ว...พรุ่งนี้ฉันจะให้วินเทอร์กรีนมาช่วยดูแลแล้วกัน..."ฉันหลับตาช้าๆ หัวหนุนอยู่บนอกบางของดิ้ค ดิ้คถามว่าทำไม...ฉันบอกไปว่าไม่อยากให้ดิ้คอยู่คนเดียวเพราะงานอาจกินเวลานานหลายวัน เสียงฮัมตอบกลับมาเบาๆจากดิ้ค
"จะว่าไป...ผมยังสั่งพิซซ่าได้อยู่ใช่ไหมเนี่ย?"ดิ้คถามเสียงใส ฉันหัวเราะเบาๆ
"ถ้าเธอยังกินไหวอยู่นะ..." ดิ้กคว้าผ้าห่มมามัดไว้รอบเอวแล้วถลาไปหยิบโทรศัพท์ก่อนจะล้มปุ นั่งนิ่งที่พื้น ฉันที่มองตามหัวเราะเบาๆกับตาขวางๆที่ดิ้คส่งมา
"เธอขอเองนา?..." ดิ้คจุ๊ปากขัดใจ ก่อนหน้าจะขึ้นสีเรื่อ "ไม่ต้องย้ำนักก็ได้ครับ" ว่าแล่วก็กระหน่ำกดเบอร์ร้านพิซซ่า
-------------------------------------------
-------------------------
-----------
วันถัดมา
ฉันกำลังจะกลับไปเอาอุปกรณ์ที่ก็อธแธม แต่ก่อนหน้านั้น ดิ้คที่กำลังอุ่นพิซซ่าเมื่อคืนอย่างขะมักเขม้น
ดิ้คไม่ยอมให้ฉันไปจนกว่ากาแฟหรือพิซซ่าจะเสร็จ ฉันนั่งมองพ่อนกน้อยวุ่นอยู่หน้าไมโครเวฟ โดยมีเจ้ากระต่ายทั้งสองนั่งมองอยู่บนโต๊ะด้วย
"ดิ้ค...ฉันขอแค่กาแฟก็พอแล้ว..." ดิ้คหันวูบ ขมวดคิ้ว "...ไม่เป็นไร ฉันไม่กวนแล้ว" เสียงนาฬิกาดีดเสียงดัง ดิ้คตบมือแปะ ยิ้มร่า จัดมันลงในจานแล้วมาวางที่โต๊ะก่อนจะนั่งเก้าอี้ตรงข้าม
"...เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ดิ้ค?" เจ้าตัวส่ายหัว ส่งยิ้มร่ามาให้
"ก็คุณจะไปทำงานหลายวัน...อย่างน้อยก่อนไป ขอทานอาหารเช้าด้วยกันก็ยังดีใช่ไหมล่ะครับ?" แก้มขึ้นสีเรื่อเล็กน้อยก่อนที่จะตั้งหน้าตั้งตางับพิซซ่า ฉันหัวเราะเบาๆ น่ารักจริงๆพ่อนกน้อยของฉัน
"...นั่นสินะ" ฉันยกกาแฟขึ้นมาจิบ ซ่อนรอยยิ้มน้อยๆไว้ แล้วความสุขช่วงสั้นๆก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงโทรศัพท์
"รับเถอะครับ ไม่เป็นไร" ดิ้คยิ้ม แล้วฉีกพิซซ่าเป็นชิ้นเล็กๆให้กระต่ายทิม
"...ไม่ล่ะ งานเริ่มตอนแปดโมง" ฉันกดปิดสายเข้าแล้วใส่มันลงกระเป๋าเสื้อไป ฉันรู้อยู่แล้วว่าสายที่โทรเข้ามามีเรื่องอะไร
ซุปเปอร์แมน...
"งานที่ว่า งานแบบไหนเหรอครับ?...อ้ะ! คือผมไม่ได้ตั้งใจเข้าไปยุ่ง..."ดิ้คถามขึ้นมา ก่อนที่จะส่ายหัวแล้วปัดมันไป ฉันยิ้ม
"ไม่เป็นไร...แค่งานส่งของไปให้ลูกค้ายักษ์ใหญ่น่ะ...แต่ดูท่าลูกค้าจะเรื่องมากเรื่องของที่ต้องใช้ด้วยน่ะ..." ดิ้คพยักหย้าช้าๆ
ใช่แล้ว...ไม่รู้จะใช้อะไรก่อนดีเลยล่ะ ระหว่างมีด กับ ปืน...
เรานั่งคุยกันจนแปดโมง ฉันหยิบเสื้อสูทใส่แล้วเดินออกไปหน้าห้อง พร้อมกวักมือเรียกดิ้ค เจ้าตัวเดินออกมาทำหน้างงๆ
ฉันยกมือลูบแก้มดิ้ค แล้วดึงเด็กหนุ่มมาจูบ มือบางวางทาบที่อกจูบตอบอย่างนุ่มนวล
"แล้วจะรอนะครับ" ดิ้คยิ้ม
"...จะรีบกลับมา" ฉันยิ้มตอบ
ใช่แล้ว...ฉันจะรีบกลับมาเมื่อบุรุษเหล็กสิ้นชื่อแล้ว ไม่นานหรอกพ่อนกน้อย...
เพื่อเธอ...
ซุปเปอร์แมนจะต้องตาย...
Slade Wilson.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Lu : โฮกกกก....*คลานออกมาจากมุมมืดแล้วล้มแปะอยู่แถวๆท้ายได* ขออภัยที่ช้าค้าบบ...ป๋มเข้าใจว่ามีหลายคนที่รอดูท่าทีลุงเสลดเรื่องรอฉะกับเฮียซุปอยู่...ทั้งหนูDickหนูJason ตัวเฮียSupeเอง แล้วไหนจะยัง นังLex อีกก ขอเริ่มบู๊ตอนหน้านะฮ้าบบบ...*ลงไปหมอบกราบ*
พยายามถักพรมอยู่หลายวันดันโดนความงี่เง่าส่วนบุคคลที่มีอยู่ในตัวมากมายนั้นขัดแข้งขัดขาอยู่หลายที พรมจึงออกมาตะกุกตะกุก สะดุดไปสะดิ้งมา...กรุณาทำใจ แต่ข้าก็ทำการปู "พรมขาว" สำเร็จแล้วเว้ยเฮ้ย!! ว้า ฮ่าๆๆๆๆ...*จิตตกสุดขีด*
