DC Diar[Y]

Are you really here or am I dreaming
I can’t tell dreams from truth
For it’s been so long since I have seen you
I can hardly remember your face anymore
When I get really lonely and the distance calls its only silence
I think of you smiling with pride in your eyes a lover that sighs

If you want me satisfy me
If you want me satisfy me

Are you really sure that you believe me
When others say I lie
I wonder if you could ever despise me
You know I really try
To be a better one to satisfy you for you’re everything to me
And I do what you ask me
If you let me be free

If you want me satisfy me
If you want me satisfy me

If you want me satisfy me
If you want me satisfy me

โจนาธาน.........ทำไม

คำสั่งที่เย็นชา

ผมขอโทษ...

ผมทำให้คุณหมอโกรธ คุณหมอเลยทำกับผมแบบนี้

คุณหมอเกลียดผม...

ตอนที่ เค้าจับแขนผมมัด

คุณหมอไม่ แต่จะมองหน้าผม

ตอนที่เค้า ทำร้ายผม

และกำลังจะฆ่าผม

ไม่เอา......ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ที่ผมนึกถึง

คุณหมอ.........

แต่ชื่อที่ผมนึกถึง กลับไม่ใช่

"คอนเนอร์ !!! คอน !!"

ผมตะโกนเรียกชื่อนี้ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม

ชื่อนี้ถึงเรียกขึ้นมา

"เอ๋?~ แกจำได้แล้วรึไง หึหึ"

เสียง หัวเราะที่น่าเกลียดของผู้ชายคนนั้นพูด ขึ้น

กลัว.......ไม่เอา

และเค้าก็ จับผม ปล่อยจากสะพานนั่น

เชือกที่สั้นเกินไป

ผมคงตายเลยถ้ามันยาวกว่านี้

แต่ด้วยน้ำหนักตัวกับแรงเหวี่ยง...มันยังทำให้ทำให้

เหมือนแขนผมจะขาดซะให้ได้

มันเจ็บ...และเริ่มไร้ความรู้สึก

มันขยับไม่ไ้ด้ แขนผมคงใช้การไม่ได้แล้วมั้ง

น้ำมันกำลังจะสูงขึ้นเรื่อยๆ

นี่ผมกำลังจะตาย..........

ผมกำลังจะถูกฆ่า

น้ำที่เหนือขึ้นมาเรื่อยๆ

ความอึดอัดที่ ออกมา จากความคิดทำผม อยากจะจบ ทุกอย่าง

จากตรงนี้

หลังจากนี้ น้ำที่ขึ้นมาท่วมหัวผม คงมีชีวิตอยู่อีกไม่นาน

ตอนที่สติกำลังเลือ่นลางมีคนๆนึง ดึงผมขึ้นมาจากน้ำ

จะเป็นไปได้ยังไง ? ผมพยายามดิ้น ด้วยความตกใจ

แต่เค้าอุ้มผมขึ้นมาลอยเหนือน้ำ

คนๆนี้ลอยได้!!!

ผมแทบจะลมใส่มากกว่า ผมคงตายไปแล้ว

คงมีเทวดามารับตัวผมไป

แจ่เอ๊ะมันไม่ใช่ นี่ผมยังไม่ตาย

แต่ผู้ชายคนนี้ลอยได้

เค้าพาผมไป ที่ฝั่งผมเตรียมที่จะวิ่งหนี

เพราะว่าผมไม่รู้ว่าเค้าต้องการอะไร

แต่เค้ากลับกอดผมแน่น แน่นมากๆจนได้ยินเสียงหัวใจของเค้า

อบอุ่น.....เสียงของหัวใจของคนนี้ เต้นแรง

ผมเคยได้ยิน....ได้ยินเสียงนี้....

ชอบเสียงหัวใจเต้นแบบนี้....

"ดีจังทิม...ที่นายปลอดภัย...ฉันตามหานายมาตลอดเลยนะรู้ไหม"

เสียง? ทำไมเค้าถึงเรียกผมว่าทิม?

"เอ่อ...ขอโทษนะครับ....ผมรู้จักคุณด้วยงั้นเหรอ?"

เค้ารู้จักผมเหรอ?

ทำไมคุณถึงเรียกชื่อนั้น?

"นี่ฉันไง คอน นายจำชั้นไม่ได้งั้นเหรอทิม?"

แต่ผมเห็นหน้าเค้าในฝัน

ฝันที่เค้าเรียกชื่อผม โอบกอดผมไว้

ชื่อของเค้าเหมือน ชื่อสุดท้ายที่ผมเรียกเมื่อกี้

ก่อนที่ผมจะโดนฆ่า

"ผมเห็นหน้าคุณในฝัน...ตาของคุณมันคุ้นมาก....เหมือนผมเคยเรียกชื่อคุณ...

ใช่......ผม เคย รู้จัก เค้า

เค้าพยายามทำให้ผมรู้

เค้า พยายาม ให้ ผม จำได้

แต่มันจำไม่ได้............

"นึกให้ออกสิทิม...นี่ชั้นเอง คอนเนอร์!!

เค้าเริ่มโมโห ซึ่งนั่นทำผมกลัว....

ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

ผมผิดใช่ไหมที่จำไม่ได้

ผมเสียใจ....ผมทำให้เค้าผิดหวัง.......

ผมไม่รู้จะผู้ว่าอะไรผมได้แต่พร่ำว่า...

".....ผมขอโทษ..."

ผมกลัว.......ผมไม่อยากยุ่งกับใครเดี๋ยวผม จะโดนทำร้าย ไม่มีอะไรรับประกันผมเลยว่าเค้าจะไม่ทำร้ายผม

เหมือนที่ ผมโดนมา

มันสับสนจนน้ำตาจะไหล

และเค้ากระชากแขนผม

ความเจ็บแปล๊บขึ้นถึงหัวผมอีกแล้ว

แผลที่ได้จากการถูกมัดและปล่อยลงจากสะพาน

ผมไม่สามารถสู้แรงเค้าได้เลยผมเริ่มกลัวสุดขีด

คิดอะไรไม่ออกแล้ว อย่าทำร้ายผม.....

"ไม่...อย่ามายุ่งกับผมเลย ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แล้วผมจะไว้ใจคุณได้ยังไง...ผมไม่อยากไว้ใจใครอีกแล้ว!"

เพราะสิ่งที่ผมโดนมาทำให้ผมไม่อยากจะทำอะไรอีกต่อไปแล้ว

เครียด ไปหมดสับสนไปหมด

แต่เค้ากลับทำหน้าเศร้าๆ

จู่ๆ....

ทำไมก็ไม่รู้หัวใจผมเจ็บมากๆ

เหมือนกำลังจะบอกว่า ผมไม่ชอบที่ได้เห้นหน้าเค้าแบบนี้

เค้าเป้นคนที่ช่วยผมนะ.......

ผมมองแววตาเค้า

แววตาสีน้ำฟ้าสุกใส แวตาที่ผมคุ้นเคย...

ถึงแม้ผมจะกลัวเค้าแต่

ทำไมกันนะ

"ผมเชื่อคุณได้จริงๆใช่มั้ย?...คุณคอนเนอร์?..."

ทำไมกันนะผมถึงพูดคำนั้นออกมา

"....แน่นอน...กลับสมอลวิลล์กันนะ..."

เอ๋สมอล วิล นั่นบ้านผมเหรอ?

ไม่ทันที่ผมจะได้คิด อะไร

เค้าอุ้ม ผม.....และบินอีกรอบนึง

ผู้ชายคนนี้ทำไมเค้าถึงบินได้

เค้าเป็นซุปเปอร์แมนเหรอ?

ผมตกใจกอดเค้าแน่นเพระากลัวว่าเค้าจะ ปล่อยผมรึเปล่า

น่าอายจริงๆ ผมตัวสั่น ......

เค้าคงรู้สึกได้ หัวเราะเบาๆ

" ไม่ต้องกลัวหรอก ทิม ชั้นไม่ปล่อย นายลงไปหรอก"

ผมตกใจ กอดเค้าแน่นหนักกว่าเดิม ......

เสื้อเปียกๆ กับแรงลมคงทำให้ผมรู้สึกไม่สบาย...

แต่ ร่างกายคนๆนี้อบอุ่น....

ผมกอดเค้าแน่นกว่าเดิม

เค้าจะรังเกียจ ผมมั้ย

การที่ผู้ชายเหมือนกันมากอดกันแบบนี้

เค้ากระซิบหูผมเบาๆ "เดี๋ยว ก็ถึงแล้ว นะ "

เสียงของเค้า....มันทำให้ผม แปล๊บที่หัวอีกแล้ว

เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้...

ภาพ เลือนลางซ้อนๆกัน เค้าทำแบบนี้ มีคนโวยวายว่าทำไมต้องอุ้มแบบเจ้าสาวด้วย

เค้าหัวเราะแล้วบอกว่าแก้แค้นไงล่ะ

เสียงหัวใจ.....และริมฝีปาก.....มันเคยเกิดขึ้น

และ มันก็ ทำให้ผม สะดุ้งตรงที่เค้าพาผมลงมาแล้ว

ที่นี่....มีทุ่งหญ้า ถึงจะมืดแล้ว...ที่นี่คือสมอลวิลใช่ไหม

เค้า ค่อยๆอุ้มผม ไปที่ โรงนา (ซึ่งผมคิดว่าใช่)

"อาจจะรกนิดหน่อยนะ พอดีชั้นไม่ไ้ด้ จัด ห้อง ไว้ "

เค้าพูดเสียงสั่นๆ

นี่เค้ากำลังเขินที่ห้องเค้า่รกเหรอ?

ผมหัวเราะเบาๆ กับท่าทีตลกๆของเค้า

" ไม่เป้นไรครับ ขอบคุณมากๆ " ผมยิ้ม

และมองไปรอบๆห้อง

ถึงภายนอกจะเป็นโรงนาแต่ข้างใน

เป้นห้อง ชั้นสอง มันเป็นห้องของคุณคอนเนอร์

มีพวก กล้องมองดาว มีเตียง มีกองผ้า ทิ้งไว้ทั่ว

แต่...

"วางผมลงได้แล้วมั้งครับ คุณไม่เมื่อยเหรอที่อุ้มผม"ผมพูดเพราะ

ผมรู้สึกว่าผมอยู่ในอ้อมกอดเค้านานแล้ว

เค้าพยายามวางผม แต่ความเจ็บที่แขนผมมันแปล๊บขึ้นมา

ไหล่ผมยังหลุดอยู่

เค้าตกใจรีบจับข้อมือผมดูมันเจ็บจนผมร้อง

" ไหล่คงหลุดตอนที่ร่วงลงมาครับ " ผมพูดเสียงสั่นๆ

"ร่วงลงมา!!!???ใครกันที่ทำกับนายแบบนี้"

เค้าโมโหขึ้นมาอีกและเริ่มโวยวาย

ผมได้แต่เงียบๆไม่พูดอะไร

"ผมขอโทษครับ..."

ผมขอโทษอีกครั้ง แต่เค้ารีบมาขอโทษผมทันที

"ขอโทษไม่ได้ตั้งใจให้ กลัวแต่พอดี ว่าชั้นแค่หัวเสีย......กับคนที่ทำกับนายแบบนี้

เดี๋ยวจะ เอาแขนกลับไปที่เดิมให้นะ อาจจะเจ็บซักหน่อย ขอโทษจริงๆ"

เค้าจับแขนผมเบาๆจนผมสะดุ้ง ผมร้องเบาๆแต่ก็กลั้นเสียงเอาไว้

กึก!! เจ็บ....หัวชาไปหมด หน้ามืดเหมือนจะเป้นลมซะให้ได้

แต่แขนกลับมาใช้ได้เหมือนเดิมแล้ว

มันเจ็บและระบมไปหมด ผมจับแขนคุณคอนเนอร์ เค้าเข้ามาประคองผมทันที

"ค่อยๆ นั่งลงก่อนนะ ทิม "เค้าประคองผมลงมาที่เตียงเบาๆ

ผมได้พักแต่อากาศ ที่นี่เริ่มหนาว

"อ่ะลืมไปเลย เดี๋ยวจะหาเสื้อให้นะเอ่อ....ที่กองๆอยู่น่ะชั้นซักแล้วแต่ยังไม่ได้เก็บแต่เดี๋ยว

หาอะไรให้ทานก่อน เอ....นมกับหนมปัง

วันนี้ จะมีพวกอาหารอยู่ในตู้เย็นไหมนะรอตรงนี้นะชั้นจะรีบไปเอามาให้ "

คุณคอนเนอร์รีบกระวีกระวาด ผมมองและก็ ..

"คุณคอนเนอร์ครับ!! " ผมเรียกชื่อเค้า เค้าหยุดและมองผม

"หืม?อะไรเหรอทิม.?"

"ขอบคุณครับ สำหรับทุกอย่าง" ผมพูดแล้วยิ้มให้เค้า

คุณคอนเนอร์ จู่ๆก็หน้าแดงขึ้น "ปรกติคงไม่ได้เห็นหน้าแบบนี้แ่น่ๆ" เค้าบ่นอะไรบางอย่าง

"เอ๋+?" ผมเริ่มงง แต่เค้าก็ บินออกไปข้างนอกแล้ว

ผมพยายามหาเสื้อผ้า ของเค้า ที่กองๆอยู่ที่พื้น

แต่ผมก็สะดุดใจกับเสื้อ ตัวสีดำตัวใหญ่ๆ

มีตัวเอสสีแดงๆอยู่ตรงกลาง

ผมถอดเสื้อ ที่เปียกๆของผมออก

และใส่เสื้อ ตัวนี้ลงไป

.........

มันหลวมมาก จนทำให้ผมรู้สึกว่า เสื้อของคุณคอนเนอรืใหญ่มากๆ

ทั้งๆที่ไม่สมควรเชื่อใจแล้ว แต่ทำไมถึงยอมรับคนๆนี้ได้นะ

เหมือนลึกๆในใจผมยอมรับเค้าอย่างไม่มีข้อแม้

ผมนั่งรอมองไปนอกหน้าต่าง

ข้างนอกเป้นไร่ข้าวโพด แม้มันจะมืด แต่ดวงดาวมีเยอะมาก

เรียกความสนใจของผม ผมพยายามจะไม่ยุ่งกับอะไรเลย ได้แต่มองท้องฟ้าและสายลมเอื่อยๆ

คุณคอนเนอร์กลับมาพร้อมกับ ตระกร้าซักอย่าง

เค้ามองผม เกือบจะทำตระกร้าหลุดมือ

"ส...เสื้อนั่น" "เอ๋?" ผมสะดุ้งนี่ผมทำอะไรผิดไปรึเปล่า

เค้าเหมือนจะโกรธ

แต่เค้ากลับหน้าแดงขึ้นมาอีกแล้ว

เค้าโกรธผมจนหน้าแดงเหรอ ผมทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอ

ผมขอโทษ "ผมขอโทษครับ คือ....จะถอดคืนเดี๋ยวนี้แหละผมไม่รู้ว่าคุณชอบเสื้อตัวนี้มาก"

ผมพยายามจะรีบถอดแต่หัวไหล่ที่ไม่รักดีของผมมัน เจ็บขึ้นมาอีกแล้ว

 

"มะ...ไม่ต้อง คือว่าชั้นแค่ตกใจว่าไม่คิดว่านายจะใส่เสื้อตัวนี้"

เค้าพูดแบบ รัวๆและเร็วๆ

"ผมชอบเสื้อตัวเหรอครับ หมายถึง...แต่ก่อน?"ผมถาม

"ประมาณนั่น.."เค้ายิ้มๆให้ ดีจังเค้าไม่โกรธแล้ว

"แขนเป็นยังไงบ้าง" เค้าถาม

"ยังเจ็บๆอยู่แต่ไม่เป้นไรแล้วครับ ขอบคุณครับ"

ผมยิ้มให้เค้า คุณคอนเนอร์ใจดีมากๆกับผม

 

 

เค้าเอานมกับแซนวิสมาให้ ท่าทางเค้ารีบมันเลยยังเปื้อนมือของเค้าอยู่

ผมพยายามจะทานอาหาร แต่เจ้ากรรมแขนผม....

"ขยับไม่ค่อยได้ซินะ อืม...งั้นเดี๋ยวชั้นป้อนให้แล้วกันทิม " เค้าพูดและดูเครียดๆ

ผมขอโทษ ผมเป็นภาระคุณอีกแล้ว

พอหลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว

เราคุยกัน เรื่องชื่อจริงของผม

ผมรู้แล้วว่าผมชื่อทิมโมธี อาศัยอยู่ที่ก๊อดแธม

ผมชอบฟุตบอลมาก ผมชอบว่าคุณคอนเนอร์ (ผมขอโทษนะครับ..)

ผมถามเค้าว่าเค้าบินได้ไงยังไงเค้าบอกว่าเป้นความสามารถพิเศษ

ผมถามเค้าคือซุปเปอร์แมนรึเปล่าเค้าก็หัวเราะและบอกว่า

ไม่ใช่หรอก ซุปเปอร์แมนคือแบบอย่างของชั้น

เค้าพูดและยิ้มให้

นอกนั้นผมจะพยายามจำให้ได้

และดึกมากๆแล้ว

เค้าบอกให้ผมนอน พักก่อนแ้ล้วพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน

เค้าทำท่าเหมือนจะออกไปจากห้อง

แต่.........มือของผมดึงเสื้อของเค้าไว้....

"เอ่อ...ขอโทษครับ " ผมตกใจรีบชักมือกลับมา

"ผมไม่ชอบเวลาต้องอยู่คนเดียว ทำไมก็ไม่รู้ ผมขอโทษครับ"

น่าอาย จริงๆเค้าคงคิดว่า ผมเรื่องมากแน่ๆ

"มีอะไรให้ชั้นช่วยเหรอทิม?" เค้าถาม

ผมไม่กล้าตอบ....คิดว่ารบกวนแน่ๆ...

ไม่อยากเลยแต่....

"ช่วยอยู่กับผมจนกว่าผมจะหลับได้ไหมครับคุณคอนเนอร์......"

ผมอ้ำอึ้งรบกวนแน่ๆเค้าอุตส่าห์ช่วยผมมา

หาที่ให้นอน เอาอาหารให้กิน..

ผมรบกวนเค้าอีกแล้ว

"........" เค้าเงียบไปเลย

"เอ่อ...ถ้า...ไม่....ผมก็"ไม่ทันผมจะพูดจบ เค้าดึงผมมากอดแน่น

ผมได้ยิน..

เสียงหัวใจของเค้า....

อบอุ่น...

ผมเขินไปหมดทำอะไรไม่ถูก "คุณคอนเนอร์?"

"ชั้นไม่ไปไหนหรอกทิม ชั้นจะไม่ทิ้งนายอีกแล้ว.....ชั้นสัญญา

ชั้นจะอยู่ข้างๆนายเอง.."

คำพูดที่หนักแน่นของคุณคอนเนอร์ ทำหัวใจผมเต้นแรง

เค้าไปเอาความมั่นใจ แบบนั้นมาจากไหน

ผมในอดีตนี่ดีจริงๆ มี"เพื่อน"แบบคุณคอนเนอร์ ผมต้องเป็นคนที่โชคดีแน่ๆ

ในคืนนั้น เค้าอยู่กับผม เค้าจับมือผม และบอกผมว่าไม่เป้นไรเค้าจะอยู่ข้างๆ

ผมจึงหลัีบได้อย่างสบาย......อีกครั้ง

ในฝันผมฝันว่า ผมทำร้ายคุณคอนเนอร์ผมเอาเข็มฉีดยาฉีดที่คอเค้า

"ขอโทษนะ คอนเนอร์ กับแบทแมนชั้นยังเคยโกหก" ??????? ผมโกหกคุณคอนเนอร์

นี่มันอะไรกัน!!!!

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา

หายใจหอบ ปวดหัวอีกแล้ว......

แต่...มือของคุณคอนเนอร์ เค้ายังหลับอยู่ ผมมองใบหน้า ตอนที่หลับ

"ผมแต่ก่อนทำร้ายคุณขนาดนั้นเหรอครับ....." ผม พูดเบาๆ

มองที่คอของเค้า คอที่ในอดีตภาพในฝันผมทำมัน

"ตื่นแล้วเหรอ...? " เสียงของคุณคอนเนอร์ที่กำลังงัวเงีย อยู่

"ผมขอ..."ไม่ทันที่ผมจะพูดจบ

"ถ้าจะบอกว่าขอโทษไม่ต้องแล้วนะ

เมื่อวานชั้นไำด้ยินจากนายมาเยอะแล้ว ทิมโมธี"

เค้าพูดขึ้นมา ผม หน้าร้อนขึ้นนิดหน่อย และเผลอพูดออกมาไม่รู้ตัว

"ใครใช้ให้ นายฟังกันละ คอน" ผมสะดุ้ง

เมื่อกี้? ผมพูดออกมา ผมไม่ไ้ดตั้งใจพูด

มันเป้น ขึ้นมาเอง.....เค้าตกใจ รีบลุกขึ้นมา

"ทิม ความทรงจำนายกลับมาแล้วเหรอ ?"

เค้าจับบ่าเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆ

ผมส่ายหัว

"มันคงไม่ใช่ ที่จะเป้นวันเดียวหายนี่เนาะไม่เป้นไรหรอก อย่าคิดมากเลยนะ"

ผมมองหน้าเค้า ค่อยๆพยักหน้า

แต่แล้ว

ก็มีเสียงคนดังมาจากประตูห้อง

" ชั้นรู้ว่านายกลับมาตั้งแต่เมื่อคืน คอนเนอร์่ ออกมา เรามีเรื่องต้องคุยกัน "

เสียงนั่นท่าทางดูไม่ค่อยสบอารมณ์

"บ้า ชิบ ลืมสนิทเลยแฮะ ว่า เค้าอยู่ที่นี่" คุณคอนเนอร์เกาหัว

ก่อนที่จะไปเปิดประตู

ผมเดินตามเค้าไปด้วย ผู้ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ๊ตและ

ใส่แว่นตากรอบดำ แววตาสีฟ้าสีตาเหมือนคุณคอนเนอร์

ใบหน้าเค้าดูเครียดและเค้าพูดอะัไรกับคุณคอนเนอร์ก็ไม่รู้

ค่อนข้างซีเรียสและเค้าจ้องมองผมเป็นระยะๆ

คุณคอนเนอร์เอาตัวมาบังผม..

ผมกลัวเค้า......ทั้งคู่เริ่มมีปากเสียง กันหนักขึ้น

มีคำว่าแบทแมน ก๊อดแธม โรบิน อยู่ในบทสนทนาที่ผมไม่เข้าใจ

จน อีกฝ่ายนึงเค้าตบหน้าคุณคอนเนอร์ ผมตกใจ กลัว

แต่มือก็ยังจับแขนเสื้อ คุณคอนเนอร์แน่น

คุณคอนเนอรื สลดลงไป แต่ก็ยังเอาตัวมากันสายตาของอีกฝ่ายนึง

แต่คุณคอนเนอรืก็พูดขึ้นมาอีก

"ถ้าเป้นคุณจะทำเหมือนผมมั้ยล่ะ ถ้าคนที่ตัวเองรักเดือดร้อน

คุณจะรีบกระวนกระวายไปหาเค้า

หรือจะอยู่นิ่งๆให้เค้าเจอปัญหาและบาดเจ็บล่ะ คลาร์ก"

สิ้นคำพูดนั้น ทำเอาผมงงไปหมด คนรัก? เค้าหมายถภึงผมเหรอ

ทิมโมธีกับ คุณคอนเนอรืเค้าเป้นคนรักกัน?

ผมมึนไปหมด ทำอะไรไม่ถูก ผู้ชายร่างสูงเค้าออกไปแล้ว

พูดอะไรที่ผมไม่รุ้เรื่อง

คอนเนอร์ ตกใจรีบ มาหาผม แต่ผม....ไม่รู้จะทำยังไง

เค้าก็ได้แต่เงียบผมก็ได้แต่ทำอะไรไม่ถูก

จนผมมองหน้าเค้าที่ถูกอีกฝ่ายนึงตบ

ผมเอาผ้ามาเช็ดๆหน้าเค้า

มันแดงมาก เค้าคงเจ็บมากแน่ๆเค้าโดนแบบนี้เพราะช่วยผม

"ผมขอโทษครับ....คุณคอนเนอร์ คุณต้องมาโดนเค้าตบเพราะผม"

คุณคอนเนอร์เงียบลงไป

และเค้าก็กอดผมอีกครั้ง....เค้ากระซิบข้างหูผมเสียงทุ้มต่ำที่ทำใจผมเต้นแรง

"งั้นก็อยู่ข้างๆชั้น....

อย่าหนีไปจากชั้นอีก

ชั้นจะอยู่ข้างๆนาย

จะไม่ยอมให้นายต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว

ทิมโมธี"

เค้าพูด ผมถอยตัวมาจ้องหน้าเค้า

ใบหน้าอ่อนโยน.....ของคุณคอนเนอร์

ผมจับใบหน้าของเค้าถึงแม้ว่าแขนผมขยับแล้วยังเจ็บอยู่

แต่ตอนนี้ใครสนกันละ...

เค้ากุมมือผม มาจับที่หัวใจของเค้า

มันเต้นแรงมาก ใบหน้าของพวกเราสองคนใกล้กันขึ้นไปอีก

หัวใจเต้นแรงขึ้นและหัวผมก็เริ่มปวดอย่างรุนแรงเสียงวี๊ดๆๆมันดังไปหมด

จนหัวผมเริ่มเบลอ ผมกุมหัวอีกครั้งร้อง

อย่างเจ็บปวดแทบจะสมองระเบิดภาพต่างๆมากมายหลั่งไหลมาที่สมองผม

ภาพของพ่อ....ภาพของคุณบรู๊ซ พี่ดิ๊ก ผม.......โรบิน แบทแมน....ไททัน.....

......

........

...

................

"............."

ภาพในห้องยังเหมือนมุนอยู่ผมเอามือกุมหัวอย่างมึนๆ

แต่พอผมเงยหน้าขึ้นมา

ผมมองหน้าคอนเนอร์

" เป็นอะไรรึเปล่า " คอนเนอร์พูดขึ้นมา

"ให้ตายซิ คอน เห็นชั้นกุมหัวแบบนี้ก็แปลว่าชั้นเป้นอยู่แล้ว"

ผมพูดออกมา

คอนเนอรืกอดผมแน่นกว่าเดิม

อ้อมกอดที่ผมจำได้

ใบหน้าของชายคนที่ผมรัก

เค้า....จับมือผมด้วยมือที่อ่นโยน

เค้าโอบกอดผมด้วยความจริงๆ

คนๆนี้ที่ผมต้องการคนๆนี้ที่ต้องการผม.....

ผมจำได้แล้ว....

คอนเนอร์......

ผมกอดเค้าตอบ หลับตาและเอื้อมหน้าผมไปใกล้ๆ....เค้า

 

 

*******************************************************

Exit : โอยตายฮะตั้งใจแต่งทิมอย่างแรงอาจจะไม่ดีภาษาไม่สวยมีแต่ความจริงใจก่ะทิมนะค๊าบ

 

หาเวลานอกรอบ คอนทิมดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

เค้าดึงมือผมขึ้นมา เค้ามอบชื่อและชีวิตให้

เค้าสอนผมทุกอย่างอย่างที่เค้าสอนได้

เค้าทำแผลให้ผมและคอยดูแลผม

เค้า เป็นคนดีมากๆ

คุณหมอโจนาธาน เครน

 

วันนี้ผมนอนไม่ค่อยหลับ

ยังระสับระส่ายอยู่ทั้งคืน

อาการปวดหัวผมเริ่มหนักขึ้น

ผมรู้สึกว่าแผลที่เย็บอยู่เปิดเพราะผมนอนดิ้นไปรึเปล่านะ

เลือดมันไหลไม่หยุดเลยแฮะสังเกตุได้จากเลือดที่ซึมออกมาจากผ้าพันแผล

จนผมต้องลุกไปหาคุณหมอเพื่อรบกวนให้เค้าทำแผลอีกครั้ง

ในห้องอีกห้องเล็กๆห้องนึงเค้ายังไม่หลับ...แต่หน้าตาเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง..

ทำยังไงดี...? ผมไม่กล้ากวนเค้าเวลาทำงานผมกำลังจะทำให้เค้าเสียเวลาทำงานเพราะ..

"เข้ามาซิครับ เจด ผมรู้ว่าผ้าพันแผลคุณคงเปิดอีกแล้วทำให้คุณนนอนไม่สบายใช่ไหมครับ"

เค้ารู้...ผมสะดุ้งและบอกขอโทษเค้า ผมไม่รู้ ว่าผมเสียงดังทำให้เค้ารู้ตัว

แต่ผมก็รีบขอโทษเค้าไม่หยุด

คุณหมอไม่ว่าอะไรเลย แถม ยังเดินมาหาผม แล้ว จับมือผมเบาๆ

"มาซิครับผมจะเย็บแผลให้นะครับ"เสียงของคุณหมอ เฉยสนิท แต่เค้ารักษาผม

เลือดออกซึมๆ ออกมา เค้าซับจนสะอาด แผลที่ผมเจ็บเริ่มไม่เจ็บแล้ว

คุณหมอที่ทำแผลผม อย่างปราณีต

ผมที่ มองหน้าคุณหมอ คุณหมอใจดีที่สุด

เจด...คือชื่อที่คุณหมอให้ผมแทน ชื่อเก่าที่ผมยังจำไม่ได้

"มันเป็นแผลจากการโดนทุบด้วยของแข็งครับดังนั้นทางที่ดีคุณควรจะอยู่นิ่งๆดีกว่า

ผมรู้นะครับคุณคงขยับตัวมากเกินไป ดังนั้นต้องระวัง

เพราะอาการความสูญเสียความทรงจำ ในช่วงต้นๆมันจะมีแนวโน้มว่า จะเป็นอีก

ถ้าคุณไม่ดูแลตัวเองให้ดีๆ นะครับ เจด"

คุณหมอยังคนหน้านิ่งๆและทำแผลผมต่อไป

ถ้าหากผมทำคนเดียวคงโดน ผ้าพันแผลรัดคอไปแล้ว

เค้าเอามือของเค้าลูบหัวผมเสมอ..

ชอบ...

ทำไมถึงรู้สึกดีเวลคุณหมอลูบหัวนะ

"ผมชอบให้คุณลูบหัวฮะ โจนาธาน"

ผมพูดกับเค้าตรงๆเพราะข้อตกลงคือเค้าบอกว่าให้ผมเปิดใจกับเค้า

และเค้าจะช่วยรักษาผม

คุณหมอได้แต่ยิ้มหน้าตานิ่งๆ

"มันก็คือการสัมผัสครับ เจด"

คุณหมอยังตอบนิ่งๆอีกเช่นเคย

หลังที่คุณหมอ ทำแผลเสร็จ ก็จะกลับไปนั่งทำงานต่อผมไม่รู้ว่าเค้าทำงานอะไร

เค้าได้แต่จดบันทึกเขียน หรืออะไรซักอย่างลงสมุด

ผมเงยหน้าไปมอง เค้าซ้ำๆ แต่คุณหมอ ก็ พูดขึ่้นมา

"ไม่ครับ เจด เราตกลงกันแล้ววันนี้คุณต้องนอนเตียงแยกแล้ว วันนี้คุณต้องนอนคนเดียว"

นอนคนเดียวเหรอไม่ชอบเลยกลัว.....เวลาที่ตื่นมาคนเดียว

ต้องอยู่คนเดียวกลัวความรู้สึกแบบนี้

เพราะเวลากลางคืนเราจะไม่รู้อะไรทั้งนั้น

ไม่ว่าลืมตาตื่นขึ้นมา ก็จะพบตัวเองอยู่คนเดียว

คุณหมอเหมือนจะรู้..ว่าผมไม่อยากไป รึเปล่านะ

เค้าทำหน้าเรียบๆแล้วพูดขึ้นมาว่า

"แต่วันนี้ผมคงไม่ได้นอน คุณก็นอนที่เตียงได้ครับ เพราะยังไงก็ยังอยู่ในสายตาผม"

วันนี้คุณหมอใจดีอีกแล้ว

"ขอบคุณครับ" ผมดีใจมากๆ โชคดีชะมัดที่ได้เจอกับคุณหมอ...

ผม ขอบคุณเค้าแล้วไปนอนที่เตียงอย่างว่าง่ายๆ

"ว่าง่ายนะครับ เชื่อฟังผม แล้วคุณจะหาย ถ้าคุณเปิดใจให้"

เค้าย้ำคำพูดกับผมแบบนี้เสมอๆ

"ครับ คุณหมอ" ผมยิ้มแล้วหลับตาลง

วันนี้ผมหลับสนิทแล้วครับ.....

แต่เมื่อคืนผมฝันเห็นคนๆนึง ฝันเห็น

ผู้ชายคนนึงตาสีฟ้า เอื้อมมือมาให้ผม

เค้ายิ้มแบบใจดีมากๆ

ตาสีฟ้าสุกใส ผมสีดำขลับ

เอื้อมมือมาโอบกอดผมไว้

และกระซิบเบาๆ

"ได้โปรดอย่าไปจากชั้น กลับมา......เถอะนะ"

ผมตื่นขึ้นมา ตอนเช้าผมตื่นขึ้นมาไม่มีใคร

ผมตกใจมากๆ พลันไปนึกถึงคนๆนั้น...

ผู้ชายที่มีรอยยิ้มน่าสยองนั่น

เค้าหัวเราะตลอดเวลาเสียงที่ น่ากลัวนั่น ชวนให้ กลัวเสมอๆ

กลัว..........ภาพซ้อนที่เค้า ทำร้ายคน มันผุดขึ้นมาเป้นมโนเวลาได้ยินเสียงหัวเราะของเค้า

ผมเห็นผู้หญิงคนนึงนอนจมกองเลือดแล้วมีเค้าหัวเราะ

ผมอยากปกป้องคุณหมอ.......ผมกลัวเค้าจะทำร้ายเครน

ผมรู้ว่า เครน เวลากล่าวถึงคนๆนี้เค้ามักจะทำหน้าแสดงความรู้สึกเสมอๆ

แต่ แล้วผมก็ตกใจ เมื่อ ได้ยินเสียงอะไร บางอย่างผมไปดู ปรากฏ

เค้ากำลังจะทำร้ายเครน

ผมต้องทำอะไรซักอย่าง

แต่ว่าทำอะไรล่ะ...?

จะทำยังไง

ผมหันไปหยิบของที่ใกล้มือที่สุด แล้ว ทำร้าย

หวัง ว่าจะให้เค้าปล่อยมือจากคุณหมอ

แต่แล้ว

....ผมช่วยเค้าไม่ได้.....

เค้าทำแบบนั้นกับคุณหมอได้เพระาคุณหมอเค้าต้องช่วยผม

แรงอย่างผมจะทำอะไรใครได้.....

แถมชายคนนั้น ยังใช้ ผมเป็นเครื่องต่อรองคุณหมอ...อีก

เค้าแทบไม่ เป้นอะไรและเค้าก็ ชนะ .....อีกครั้ง

หลังจากนั้น คุณหมอไม่พูดอะไรกับผมอีก มีแต่คำพูดที่แฝงไปด้วยความเย็นชา

เพระาความ อวดเก่งของผม ทำให้ คุณหมอโกรธ

ผมอยากจะขอโทษเค้า......

ผม..ขอโทษ..........

ผมขอโทษ ครับคุณหมอ

ผมนอนไม่หลับอีกแล้ว ในคืนนี้

วันนี้คุณหมอ กำชับว่าอย่าออกจากห้อง..

แต่ ตอนนี้ผมกลัวคุณหมอจะเกลีียดมากกว่า......

ผมตัดสินใจจะไปขอโทษ คุณหมอผมจึงเดินไป ที่ห้องคุณหมอทำงาน

แต่แล้วก็

มีภาพซ้ำๆ ไม่ชัดมากเลือด มีดหมอ มือใหญ่ๆที่กระชาก

เสียงที่ขอร้องว่า อย่าฆ่าเค้าไปเถอะ..ได้โปรดเห็นแก่พระเจ้าเถอะ

........ มันวูบลงไป

ผมตื่นมาตอนเช้าอีกที

ที่เตียงห้องตัวเอง

ผมงงกับทั้งหมดที่เกิดขึ้น ..........

แต่แค่เลือนลางงง ผมยังไม่ไ้ดขอโทษคุณหมอ

แต่แล้ว เสื้อตัวใหญ่ๆที่มีอยู่ตัเดียว

ข้างในผมแทบไม่ได้ใส่อะไร

เพราะคุณหมอบอกว่าตอนที่เจอผมผมเสื้อผ้าขาดวิ่น จึงต้องเปลี่ยน

ขอบคุณครับ......

แต่เอ๊ะ....

ทำไมกระดุมถึงขาดไ้ด้ล่ะ

ผมพยายามสำรวจทั่วตัว รอยแดงๆที่แขน

ผมจึงคิดแบบ เข้าข้างตัวเองว่า มันคงไปชนอะไร

แต่ปวดหัว.....พฃยายามนึกแล้วแท้ๆแต่ทำไมถึงนึกไม่ออกซักทีนะ 

ผมจับหัวของผมที่รู้สึกจี๊ดๆ ....เมื่อวานไม่ได้ไปชนอะไรนี่นา...

แต่...ยังไม่ได้ขอโทษคุณหมอเลย ผมเพิ่งนึกขึ้นได้และ ก็ รีบไปหา

คุณหมอที่วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

แปลกใจ.......

ผมวิ่งไปหาและรีบพูด ไม่ค่อยเป็นภาษาเท่าไหร่เพราะเหนื่อยที่วิ่งไปหา

ผมรีบขอโทษ เค้า เพราะไม่อยากให้เค้ารู้สึกไม่ดีอีกแล้ว

คุณหมอยิ้มและให้่อภัยผมตอนนั้นผมดีใจมากๆ

แต่ทว่า... 

จู่ๆคุณหมอมาจับที่่บ่้าผมแล้วบอกว่า"ผมมีอะไรให้ช่วยครับ เจท"

****************************************************

Exit นอนตายคควันขึ้น อร๊าคคคคคคคคคคคคค

 

 

 

วันนี้เป็นวันแรกที่คอนเนอร์ ไปแต่เช้ากับบาร์ท

และต้องไปค้างคืนที่สมอลวิลล์ด้วย

 

(ตัวอักษรจางๆเหมือนโดนลบออก)

หมอนั่นทำไมชอบถามผมจังนะว่าผมเหงารึเปล่า

คอนเนอร์ เคนท์ นายนี่

ฉลาดพอๆกับหน้าตาของนายเลยใช่ไหม

ถ้านายรู้ว่าชั้นคิดยังไงนายก็คงไม่ทำแบบนี้

แต่นั่นคือความอ่อนแอ

ผมไม่ต้องการความอ่อนแอ

ผมเลยพูดตัดบทไป

หมอนั่นยังทำหน้าไม่รู้แถมมาจูบลาอีก

มีที่ไหนที่คืนก่อนหน้าเรามีอะไรกัน

และ..วันต่อมานายก็ จะไปข้างวนอกค้างคืนก่ะคนอื่นเนี่ยนะ!!~

แบบนี้มันเข้าข่ายฟันแล้วทิ้งไม่ใช่เรอะ!!!ไอ้บ้าคอน!!

.....ไม่อยากให้ไป

แต่ทำไงได้ล่ะมันคือความอ่อนแอที่ผมต้องไม่มี

ได้แต่มองหมอนั่น บินออกไป

ห่างไป.......จนลับสายตา

**********************************************

เช้านี้ผมนั่งดู เครื่องมือสื่อสารไททัน ได้ยินมาว่า อัลกลับมาจากพักฤดูร้อนแล้ว

ดีใจจังอยากกลับไปกินอาหารฝีมืออัล แล้ว ซิื

ที่คฤหาสน์คงไม่เหงาอีกต่อไปแล้วซินะดีจังแฮะ

ผมได้ยินมาว่า ตอนค่ำที่ก๊อดแธม มีการบุกของโจ๊กเกอร์

และการจับดร.เครน ผมเลยตัดสินใจจะไป สืบเรื่องนี้ซักหน่อย

ไหนๆที่ตึกนี่ทุกไคนก็ออกไปทำหน้าที่หมดแล้ว

ผมจึงไม่ไ้ด้ชวนใครเป็นพิเศษ

เพราะไม่อยากทำงานกับใคร ในตอนนี้

ผมจึงกลับไปก๊อดแธม เพียงลำพัง

พอไปถึงที่ตึกนั่นตอนกลางดึก

ผมผ่านคนเร่ร่อนที่จ้องจะขโมยกระเป่าเงินของผู้หญิงคนนึงในตรอกนี้

ซึ่งมันไม่แปลกเลยที่จะมีเหตุการณืเกิดขึ้นในเมืองแบบนี้

ผมจัดการพวกเค้าและเอากระเป๋าเงินไปให้ผู้หญิงคนนั้นเธอดีใจ และขอบคุณ

แต่ผมมีธุระและเรื่องสงสัย

การหายตัวไปของ บรู๊ซ เกี่ยวข้องอะไรกับการมาของ โจ๊กเกอร ์รึเปล่า?

จู่ๆเค้าก็หายไป โทรศัทพ์ที่ผมไม่สามารถตามรอยได้เลย

มันนานเกินไปแล้วสำหรับการไปพักร้อนนะแบทแมนผมคิด

ซึ่งแปลว่าเค้าไม่ได้อยากหายตัวไปเอง

ผมพยายามทำทุกอย่างพยายามจะติดต่อคุณ คลาร์ก

แต่ไม่เลยไม่มีสัญญาณผมพยายามจะ...บอกคอน

แต่ช่างเถอะ ป่านนี้หมอนั่นคงมีความสุขก่ะการเจอเพื่อนเก่า

คงไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องของผมหรอก

ไปที่ตึกเกิดเหตุ ผม เดินขึ้นไปที่ชั้น 1มีแต่กองเลือดเต็มไปหมด

กลิ่นเน่าของคาวเลือดคล่ะคลุ้งไปทั่ว

โจ๊กเกอรืไม่เคยฆ่าคนหมู่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ ?

ผมคิดไปเรื่อง ระหว่างเดินขึ้นไปช้าสังเกตุรอบๆเผื่อจะได้เบาะแสอะไรบ้าง

ให้ตายเถอะกลิ่นเลือด เน่า ทั้งๆที่ศพเก็บไปเสร็จนานแล้วนั่นทำลายสมาธิผมจริงๆ

จริงๆแล้วเพระาเรื่องเมื่อคืน ที่ผมกับหมอนั่น........

ทำให้การเคลื่อนไหวผม ช้าลงไปกว่าเดิมเยอะ

แค่ก้าวก็ปวดไปทั่วตัวแล้ว ไอ้ บ้าเอีย

กลับไปคิดเรื่องโจ๊กเกอร์ อะไรเป็นแรงผลักดัน?

เค้ามาช่วยดร.เครน แปลว่าเค้าเป็นผลประโยชน์แบบนั้นเหรอ

ยิ่งคิดผมยิ่งอยากรู้

ผม เดินไปรอบๆห้องที่แจ้งว่ามีการระเบิดในตอนสุดท้าย

ในห้องนั่นยังมีรอยไหม้จางๆอยู่

ผมพยายาม จะ นั่งหาข้อมูลรวมทั้งสมองก็คิดตามไปด้วย

ผลประโยนช์......ไม่ใช่

คู่แค้นเหรอ ไม่น่าพวกเค้าสองคนไม่เคยเจอกันมาก่อนด้วยซ้ำ

แค่เป้นการเหย้ยหยันในกลุ่มอาชญกรมาด้วยกัน

ไม่มีทางเป้นไปได้เด็ดขาด...

ดร.เครนละเอียดอ่อนเกินไปสำหปรับเรื่องพรรณนี้

ผมเองก็เคยเผชิญหน้ากับเค้า

ผมเป็นคนเดียวที่ ยาของเค้าไม่เป้นผลต่อผม

แต่ช่างเถอะมันเป้นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว

นอกจากแรงจูงใจที่ทำให้

คนอย่างโจ๊กเกอร์ถึงมาช่วยดร.เครน .....

ทำไม...ทำไม....ผมคิดเรื่องในนี้วนเวียนในหัว

จนเดินไปผนังห้อง ที่มีรอยเลือดขีดเขียนจางๆ

ไม่เข้าใจเหมือนกัน มันเป็นที่กำแพงที่ผมสะดุดใจมากๆเพราะ

มันดูเก่ากว่ารอยเลือดอื่นๆ

ผมเองก็จะไม่สังเกตุเลย

รอยจางๆที่กลบ เอาไว้เหมือนจงใจ

งั้นผมก้อเข้าใจแล้วทำไม เค้าถึงพยายามให้เลือดนองพื้นเพื่อ

ปิดรอย นี่บนผนังนี่เอง

ในผนังผมพยายามเอา ไฟส่องรอยเลือดได้ใจความว่า

"ลืมไม่ลง ความอบอุ่น กอด ไฟดับ"

กอด? ไฟดับ? ลืมไม่ลง? ความอบอุ่น?

4 ข้อนี้เกี่ยวข้องกันยังไง?

ตัวเชื่อมของคนสองคนนนั่นอยู่ที่ไหน

ไม่มีเหตูผลที่ต้องทำแต่จะทำไมทำไม่ล่ะ

ผมนั่งคิดคิดถึงว่้า

ถ้าผมเป็นโจ๊กเกอร์ จะทำแบบไหนกันนะ

4คำที่เชื่อมเบาะแสที่จะได้คำตอบทั้งหมด

ถ้าเป้นการวางแผน..มันต้องทำไงล่ะ

ผมมัวแต่พะวงเกินไปมั้ง......

จนผมไม่ทันระวังตัวว่า ขโมยสองคน มันกลับมา พร้อมไม้หน้าสาม

และกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ ที่มีอาวุธเต็มมือ 

ผมไม่ทันระวัง จึงโดนกระแทกไปที่ด้านหลังเต็มแรก!!~

(อั่ค)ผม กระอักออกมา แรง มันเจ็บมากๆ

ประสาทสัมผัสแทบจะไม่เหลือ ผม เคลื่อนไหวช้าลงมากๆ

จนโดนคนทั้งหมดฟาด ตีกระแทกทุกๆอย่างที่เค้าทำได้

พวกนั้นต้องการให้ผมตาย...

ผมใช้แบทตาแรงทำพวกเค้าตาพร่าแล้วค่อยจัดการทีละคน

แต่แผลกับรอยช้ำที่ถูกรุม ตี เมื่อกี้ ....มันเจ็บ และแทบอยากจะฉีกเนื้ออก

ผมกัดฟันสู้ จน คนสุดท้ายล้มลง

ผมเริ่มไม่มีสติ....เสียเลือดมากเกินไป...จนผมกำลังจะ หมดแรง

เพื่อความแน่นอนว่าพวกเค้าจะไม่ฟื้นมาซักพัก 

ผมหยิบ ระเบิดควันยาสลบออกมาเพื่อจะหนี ซึ่งมันทำให้ผมรอดมา อีกครั้ง

แต่แผลที่ ถูกทำร้ายมันเจ็บมากๆผมพยายามใช้แรงทั้งหมดวิ่งออกมาจากตัวตึก

เลือดมันไหลเป็นทาง

น่าสมเพชนี่นะเหรอ.....โรบิน

ช่างอ่อนแอ

ทำไมผมถึงอ่อนแอ..ได้ขนาดนี้

อาการบาดเจ็บแบบนี้ มันทำให้นึกถึงตอนที่เจอกับเจย์สัน...

เค้าบุกมาที่ไททันทาวเวอร์

และสู้กับผม .....

ครั้งนั้นผมก็แพ้........

ผมอ่อนแอ อ่อนแอแบบ ชนิดที่ทำให้โรบินเสียชื่อ....

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่  ผมเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย

เลือดผมยังไหลไม่หยุดผมไม่มีแรงที่จะ ทำแผล

เครื่องมือสื่อสารของผม ใช้การไม่ได้เพราะการกระแทกเมื่อกี้รึเปล่านะ

ตัวผมเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ และ ร่างกายเริ่มไม่ทำตามคำสั่งผมแล้วซิ...

ปวดและเจ็บ ไปทั่วตัว...

คนอย่างผมสมควรจะจบชีวิต แบบนี้แล้วซินะ

จะตายแบบนี้เเหรอ.....

สติเริ่มเลือนลางเพระาแรงกระแทกนับครั้งไม่ถ้วนมากกว่ามั้ง.......

มืด.......

หนาว.....

....

....

....

...

คอนเนอร์นายอยู่ไหนนะ....

..........

.

..........

.......................

 

******************************************************************** 

แสงของไฟนีออนแสบตาจัง......

ผมพยายามลืมตาตื่นมามอง..มัน

ที่นี่ที่ไหน?

ผมเอามือจับหน้าผากตัวเอง...

ร่างกายเจ็บไปทั้งตัว....

ผมโดนอะไร..?

ผมพยายามนึก นึกไปหมดและนึกไปทั่ว...

มันเกิดอะไรเรียงเหตุการณ์

แต่.....แล้ว...

ผมเป็นใคร?

กลัว......ผมเป็นใร ผมชื่ออะไร ...

กลัว....ทำไมถึงำไม่ได้

เสื้อที่ขาดๆนี่ของผม?~เหรอ? ใครช่วยผมไว้พ่อแม่พี่น้อง

ไม่รู้ ....

ปวดหัวววววว

ปวดไปหมดเลย 

แต่ ก่อนที่ผมจะหมดสติไปอีกครั้งก็มีคนนึงเดินเข้ามา

และ มองผมด้วยตาสีฟ้าเข้มผมสีน้ำตาลเข้ม....

จ้องมาที่ผม.....ที่กำลังปวดหัว..อยู่..

***************************************

Exit : หลังจากกอัพทิมสำเหนียกได้อย่างนึง

*กูลืมอัพ เล็กซ์หว่ะแสรดดด* 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ยังปวดหัวและปวดไปทั่วตัวหมอนั่น บอกให้ เบามือหน่อยนี่เค้าเรียกว่าว่าเบาแล้วเหรอ!!!

นี่เป็นตอนเช้า หลังจากที่ผม...กับหมอนั่น.......มีความสัมพันธ์แบบนั้น

แขน ที่อ้าออกไปล้าไปหมดเลยแฮะ

หันไปมองหมอนั่นยังหลับสบายใจเฉิบเลยแฮะ น่าเอาหินสีเขียวมาใส่ปากที่หลับแบบนั้นจริงๆ

ผมพยายามที่จะดึงแก้มเค้าให้ตายเถอะแก้มของชาวดาวคลิปตันแข็งชะมัด

หรือว่า...คอรี่ต้องฆ่าผมแน่ๆถ้าเค้ารู้ว่้าผมตอนนี้ขยับตัวแทบจะไม่ได้เลย

นี่เหรอสิ่งที่พี่ดิ๊กกับ...คนๆนั้นหรือใครหลายๆคนทำแบบนี้

....ปวด........ไปทั่วตัวเลย เหมือนกับกระดูกจะหัก

แถม ยังทิ้งรอย Kiss Mark ไว้อีก

ไม่น่าจะใช้ ผมคิดว่ามันเหมือนกับรอยที่ เห็นอยู่ที่คอ คุณบรู๊ซหรือพี่ดิ๊ก...

***********************************************

เมื่อคืนผมขาดสติอย่างงั้นเหรอ?

ทำไมผมถึงกอดเค้า

ทำไมผมกับหมอนั่นถึง......

นั่นมันเค้าเรยกว่าความสัมพันธ์

พวกเราเป้นแฟนกันเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาซินะ...

ทั้งๆที่เป้นครั้งแรกแล้วแท้ๆ ทำไมถึงได้ทำแบบนั้นลงไปนะ

มันเป็นสัญชาติญาณ ของคนเรางั้นเหรอ?~

ผมพยายามใช้สมองทั้งหมด(ที่เหลืออยู่)

คิดหาคำตอบ...แต่ก็ไม่ทันไร คอนก็ตื่นขึ้นมา

มีหน้ามาถามชั้นให้หงุดหงิดอีกเหรอไงว่าตื่นรึยัง!!!

มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องเมื่อวานนี้และเมื่อคืน.....

**********************************************

หลังจากที่ หลบหน้าเค้าทั้งวัน เพราะถ้าเจอหน้าเค้าต้องถามเรื่องเมื่อคืนก่อนแน่ๆ

ผมไม่อยากให้เค้าคิดไม่ดี ว่า ผมไม่ใจเค้า

ถ้าผมพูดออกไปเค้าต้องเศร้าและเฟลจนผมสงสาร แน่ๆเลย

คำที่ว่า

"คอน ชั้นไม่ไว้ใจคนที่เคยหักแขนชั้นหรอกนะ"

ถึงผมจะพูดไปแบบนั้นตอนหลังผมก็ต้องมานั่งปลอบคอนอยู่ดี

ชาวดาวคลิปตันนี่อ่อนไหวทุกๆคนรึเปล่านะั

แต่ถ้าผมคิดว่าถ้าเค้ารู้ละเค้าจะต้องเกลียดผม เค้าจะต้องเลิกยุ่งก่ะผมแน่ๆ....

ทำไมผมถึงขัดขืนเค้าละ......

ผมไม่อยากทำร้ายเค้าหรือว่าผมไม่อยากที่จะมีอะไรกันกับคนที่ผมรัก

ซึ่งมันถูกตั้งคำถามว่าทำไม?

ผมไม่ทำข้อแรกแน่ๆ

แต่ข้อสอง..........ผมกลับนึกถึงเรื่องเมื่อที่หมอนั่นพยายามที่จะ......ทำแบบนั้นกับผม

แรงมหาศาลของเค้าถ้าใช้จริงๆผมเองก็คงไม่รอด แน่ๆ

แต่ทว่ามันใช่เหรอที่จะต้องหนี....

ใช่เหรอที่ จะต้องกับไปใช้ชีวิตแบบเดิม...

แต่ถ้าผมปฎิเสธไปเรื่อยๆแล้วก็
..........................

วันนึงคอน เกิดเบื่อผมล่ะ......

และถ้าเค้าทิ้งผม....ผมจะอยู่ได้ไหม...

คนที่ไม่ต้องเสียอะไรอีกต่อไปไม่ใช่เหรอ

ผมเคยสูญเสียมาเยอะแล้ว

ถ้ามันเกิดขึ้นอีกผมก็จะทนได้เหมือนทุกๆครั้งไม่ใช่หรือไง?

......

นับวินาทีผมได้คำตอบขึ้นมาทันที............

มือที่อบอุ่น ที่จับมือของผมไว้

คำพูดที่ไม่เคยหลอกผม คำพูดที่มาจากใจของเค้า..

มันอบอุ่นมันสบายใจ...เค้าจะมีอาการต่อคำพูดของผมทุกอย่าง

แต่นั่นไม่มีการเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย

ผมดีใจที่ได้เจอเค้าถึงแม้ว่าปากผมจะบอกว่าไม่อยากเจอก็ตาม

ความอบอุ่น เสียงหัวใจเต้นของเค้าที่ผมชอบ

และมันทำให้ผมคิดได้ว่า.....

ผมรักเค้า

ผมทนไม่ได้ถ้าขาด คอนเนอร์

*********************************

ผมคิดแบบนั้นผมเลยคิดว่าจะเลิกที่จะหนีหน้าหมอนั่นซักที

ตอนค่ำๆ ที่ผมไม่เคยจะง่วงกับมันเลย

และผมก็เจอคอนเนอร์ หมอนั่นคงตามหาผมให้ควั่กซินะ...

ผมคิดในใจ

ชั้นไม่หนีแล้วไง คอนเอาซิ ถามมาเลย เมื่อคืนชั้นทำให้สลบ จะต่อยชั้นก็ได้

แต่อย่าเกลียด...คนไม่มีหัวใจอย่างผมเลยนะ...

ผมโดนเค้าดึงตัวไป แล้วพูดว่า มีเรื่องจะคุยด้วย

เค้าลากผมไปที่ห้อง เค้าเริ่มถามผมเรื่องเมื่อคืน ซึ่งนั่น ก็ ตรงกับการคาดเดาของผม

บอกกับเค้าว่าจริงแล้วพวกเราไม่ได้มีอะไรกัน...(มันก็แค่ผมอยากกอดเค้า)

มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมเลยเล่า เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด

หมอนั่นคงจะโกรธผม...แน่ๆ แต่เค้ากลับฟังนิ่งๆทำไมต้องทำหน้าไม่สบายใจขนาดนั้นนะ

ชั้นเล่าให้ฟังแล้วไง พอใจรึยัง

แต่เค้ากลับ เงยหน้าแล้วถามว่า

"ถ้าเกิดชั้นทำแบบนั้นกับนายจริงๆ นายจะรังเกียจไหม"

คำถาม แค่ไม่มีคำทำเอาผม ถึงกับ คิดอะไรไม่ออกเลยเหรอ..?

ผมเขินไปหมด เค้าอยากทำกับผมแบบนั้นจริงๆเหรอ?

มันใช่เหรอ เค้าต้องการผมเหรอ?~ ผมทำไปแบบนั้นเลยนะ ทำร้ายเค้าไปแบบนั้นเลยนะ

ผมจึงส่ายหน้าผมไม่ได้รังเกียจเค้า...ผมต่างหากที่ต้องการเค้า

คอนเนอร์ เคนน์ นายร้ายมาก ใบหน้าซื่อๆ ของนาย มันทำให้ ชั้นรัก

ผมกับเค้ารักกัน ผมคิดแบบนั้นจึงเผลอปากพูดออกไปว่า

"เรื่องแบบนี้มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะต้องเกิดขึ้นซักวันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

เพราะผมเขินไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่านี้ได้แล้ว มีการยังทำหน้าแดงๆใส่อีกนะ

และพูดออกมาว่า "จูบได้ไหม?" แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบ

คอน เดินมาที่ผม จูบผม..

ใกล้ชิดและอบอุ่น นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึก..เสียงหัวใจคอนเนอร์เต้นแรงอีกแล้ว

ชอบ.......คนเรามักจะหลับตาตอนจูบเสมอเลยเหรอไงนะ

แต่ทำไมผมถึงกลับชอบลืมตามองหน้าเค้าตอนที่ก้มลงมาจูบผมนะ..ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

พวกเราสองคนสวมกอดกันอยู่ซักพัก ก่อนที่คอนจะถามผมขึ้นมาอีกว่า

"จะไม่เสียใจใช่ไหม?" คอนเนอร์ เคนซ์ ถ้านายถามไปมากกว่านี้ ผมคงจะตายตรงนี้

ไม่รู้เหรอไงว่ามันเขินขนาดไหน

ผมตอบว่า "ไม่หรอก......"

และ หลังจากนั้น ......

*************************************
คอนเนอรืผลักผมลงไปที่เตียง และขึ้นมาบนตัวของผม..สายตาของพวกเราทั้งคู่จ้องมองกัน

ผมเห็นแววตาสีฟ้าของคอนเนอร์ชัดเจนมากๆ ลมหายใจเค้าแรงขึ้นมาอีก หน้าเค้าแดงมากๆ

"แบบนี้จะรอดเร้อ คอนเนอร์ เคนซ์" ผมพูดพร้อมกับยิ้มยั่วโมโหเค้า

เป็นเหมือนที่ผมคาดการไว้

เค้าก้มลงจูบผมอีกครั้งนึง แต่มัน...รุนแรงเหมือนตอนนั้น

ริมฝีปากผมโดน ริมฝีปากคอนเนอร์กด และสอดลิ้นเข้ามาอย่างรุนแรง(สำหรับคอนคงเบาซินะ)

ลิ้นอุ่นๆของเค้าที่เข้ามาสัมผัส ทำเอาผมหัวใจเต้นระรัวจนลืมหายใจ ....

และ ลืมตัว..

ผมโอบคอเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่หรือว่าเพราะเคลิ้มหรือยังไง

หน้าเค้าเหมือนกับว่าระแวง(แหงซินายคงระแวงที่ ชั้นจะเอาเข็มแทงนายอีกใช่ไหม)

คอนเนอร์พยายามปลดเข็มขัดของผมออกแล้วโยนมันออกไป และเค้าจะพยายามถอดเสื้อผม

ไม่แฟร์เอาซะเลยที่จะเป้นฝ่ายถูกถอดไปอย่างเดียวผมก็ผู้ชายนะ

ผมจูบเค้ากลับ แล้วผลัดกันถอดเสื้อ เลิกเสื้อของเค้า ขึ้นมาแล้วถอดออก เค้าเองก็พยายามถอดเหมือนกัน

พอมาถึงที่กางเกง (ให้ตายเถอะนายรู้ไหมว่ากางเกงยีนต์มันถอดยากขนาดไหนห่ะ!!)

มืออุ่นๆ ของเค้าสัมผัสที่ท้องน้อยของผม เพื่อที่จะถอดกางเกงให้ ริมฝีปากของพวกเรายังจูบกันอยู่

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ทั้งเสื้อผ้าและกางเกงถูกถอดออกเกือบทั้งหมด

มีแค่ชั้นในเพียงชั้นเดียวบางๆที่ยังอยู่

................................
............................
...........................
.....................
...................

คอนเนอร์ นิ่งไปเลย เป็นเวลา ซักพัก .........

*เฮ้อร์ ชักช้าน่า.......*(คิดในใจ)

ขืนเป็นแบบนี้ ก็ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อไป..

คอนเนอร์ นายมันซื่อเกินไปกับเรื่องแบบนี้จริงๆ

ผมเองก็ไม่ถนัดกับเรื่องแบบนี้หรอกเพราะมันเป็นครั้งแรก

แต่ผมเองก็ใช่ว่าจะไม่ศึกษา มาเลย

จากคนรอบข้าง ..[ - - ....]

*พอกันที...คอนเนอร์ ชั้นจะทำให้นายเอง*

ผมผลักคอน แทน แล้ว นั่งบนตัวเค้า ด้วยความบางของ บ๊อกเซอร์

เค้าคงรู้ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไง ผมมองหน้าเค้าแล้วยิ้มนิดๆ เป็นการเย้ย

ผมเอนตัวไปข้างหน้าของเค้า ทำเหมือนกับว่าผมกับเค้ามีอะไรกัน(ทำเลียนแบบในวีดีโอ)

ผมขยับสะโพกเลียบกับท้องน้อยเค้าจนผมรู้สึกว่าเค้าเองก็ ตื่นตัวอยู่ไม่ใช่น้อยเลย....

ผมขยับซ้ำไปมาแบบนี้ไปซักพัก และครางชื่อเค้าออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ผมยั่วเค้าเพื่อให้เค้าทำตามที่ผมคิด เพราะตอนนี้ผมต้องการเค้า ผมอยากให้เค้ากอดผม

ผมส่งเสียงครางเบาๆเบา และเรียกชื่อเค้า หมอนั่นหน้าแดง จนถึงหู ทำให้ผมยิ่งขำในใจเข้าไปใหญ่

*******************************************

การ ยั่วของผมเป็นผล หมอนั่นเปลี่ยนท่าที กดผมลงไปที่เตียงอีกครั้ง และก้มลงไปจูบซอกคอ

เค้าใช้ลิ้นเลียที่ใบหู จนผม รู้สึกสั่น...มือคอนจับที่หน้าอกของผมบีบมันเบาๆ

และปลายนิ้ว ของเค้าสัมผัสที่ยอดอก...และใช้นิ้วเล่นกับมัน

ถึงตรงนี้ผมเองเขินคิดอะไรไม่ออกได้แต่รู้สึกดีและครางมันออกมาเหมือนว่าคอนเนอร์ จะดีใจที่ถือไพ่เหนือกว่า

เค้า ทำต่อไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ผมทำอะไร จากซอกคอใบหูและหน้าอก คอน ใช้ลิ้นเลียมันเบาๆ จนผมรู้สึกสั่นอีกครั้ง

ผม ครางขึ้นแต่ครั้งนี้ มันดัง..มาก ถึงจะรู้สึกสั่นแต่รู้สึกดี เค้าขบที่หน้าอกเบาๆเหมือนรู้ว่าผมชอบให้ทำแบบนั้น

ไม่น่าเชื่อเลย ท่าทีจของคอนเปลี่ยนไปจากเมื่อกี้ นายไปศึกษามาจากที่ชั้นไม่มีแน่ๆ

มือของคอนเนอร์ เริ่มไล้ลงมาที่ท้องท้องและ สอดเข้าไปในบ๊อกเซอร์ ของผม อย่างง่ายดาย

มือของเค้าอุ่น แตะตรง.....นั่นมันทำเอาสะดุ้งผมตกใจ

ไม่มีใครเคยเข้ามาใกล้ได้ขนาดนี้กับร่างกายของผมถ้าไม่ใช่พ่อและแม่

ผมเริ่มกลัว.....คอนจับมันเบาๆ และขยับมือนั่นเบาๆ

มันทำให้ผมแทบคลั่ง มือของเค้ามันขยับเน้นๆมากขึ้น เหมือนผมกำลังโดนเค้าช่วยให้ผมอยู่

ผมกำผ้าปูที่นอนและครางขึ้นมาอีกและหันหน้าตะแคงไปอีกทางนึง

แต่ทว่าคอนเนอร์กลับเอาแต่ใจ

เค้าไม่หยุดมือแต่กลับ มือมาสัมผัสที่หน้าอกผมอีกครั้ง

และกระซิบข้างๆหูของผมอีกว่า "ขอดูหน้านายชัดๆได้ไหม "

ทำหน้าเป็นลูกหมาขี้อ้อนแบบนี้ใครจะปฎิเสทได้....

แต่มือนั่นนะมันทำให้ชั้นจะไม่ไหวแล้วนะ!!

ผมพยายามต่อสู้กับความสั่นที่คอนเนอร์ทำจับใบหน้าของเค้าให้มองมาทางผมชัดๆ

แต่ผมยังหลบตาเค้าอยู่มือนั่นยังไม่หยุดขยับผมครางขึ้นแล้วเหมือนเค้าจะพอใจที่เห้นผมแบบนั้น

ผมเกร็งตัว....และครางดังมาก จนในที่สุด

*********************************

น้ำสีขาวขุ่น ที่ผมทำ มัน เลอะเต็มมือ ผมหายใจหอบ เหมือนจะหมดแรง

แต่สิ่งที่เลอะมือของเค้า มันน่ารังเกียจนะ ....เค้าต้องรังเกียจแน่ๆ

แต่ไม่.....

หมอนั่นใช้ลิ้นเลีย!!ไม่นะ!!หมอนั่น ใช้ลิ้นเลียมัน

ความคิดแรกของผม..ไม่..นะ มันสกปรกไม่ใช่เหรอไง

มันเป็นการแสดงว่า เค้าไม่รังเกียจผมเลยใช่ไหม

ผมจึงโน้มตัว ไป แตะของเค้าบ้าง เพราะว่ามัน เริ่มตื่นตัวและ มองเห็นได้ชัดจาก บ๊อคเซอร์

..........
.........
.......
.....
...
..
.

ไม่อยากจะคิดว่าผมเริ่มอิจฉาเค้าแล้วซิ ไม่ใช่ในฐานะ ฮีโร่แต่เป็นฐานะผู้ชายธรรมดา มันมีขนาดที่..

ผมไม่รู้ว่า....(ถึงตรงนี้ผมเริ่มเขินหนักเข้าไปแล้วซิ)

ผมถอดบ๊อกเซอร์ของคอนลงและก้มหน้าลงไปใกล้ๆมันเหมือนในหนังสือ ก่อนที่จะใช้ริมฝีปากสัมผัสกับมันเบาๆ

คอนเนอร์ นายคงไม่คิดซินะว่าชั้นจะทำแบบนี้ คอนเนอร์ เริ่มโวยวายปากก้อบอกว่าไม่เอานะทิมมันสกปรก

แล้วไงทีเค้าไม่รังเกียจเลย ผมเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า "อยากให้หยุดหรือไง" หึ หึ เป้นการแกล้งที่สุดมากๆ

เค้าทำหน้าหงอยๆแล้วบอกว่า"รู้สึกดีจนบอกไม่ถูกต่างหาก แต่ก็ไม่อยากให้ทิมต้องมาทำแบบนี้"

เวลาแบบนี้ยังจะห่วงอีก......ผมไม่ฟังเค้าเหมือนเค้าไม่ฟังผม ถึงจะเขินแค่ไหน

ผมต้องรวบรวมสมาธิ ผมพยายามไม่ให้ฟันไปโดน และใช้ลิ้นเลียมันเบาๆ และมือของผมขัยบไปด้วย

แต่เหมือนคอนเนอร์ จะกัดฟัน

ทำหน้าแบบนั้นให้ผมดูอีกได้ไหมผมชอบ หน้าเค้าตอนนี้ผมเริ่มสนุก กับการที่ได้เห้นใบหน้าของเค้า

ผม ยิ้มนิดๆ เหมือนพอใจ ผมทำแบบนี้ อีก สัมผัสเบาๆ เค้ากัดฟันปากสั่นระริก

ทำเอาผม ดีใจเหมือนเป็นผู้ชนะ ไม่นานนัก มันก็จบลง

ตอนนี้ทั้งผมทั้งเค้าหายใจหอบด้วยกันทั้งคู่ น้ำสี ขาวขุ่น เลอะทั้งเตียงและตัวผมไปหมด

ผมที่คิดว่ามันพอแล้วสำหรับคืนนี้ ก่ะจะล้มตัวลงนอน

**********************************

แต่ว่า คอนเนอร์ คร่อมผมอีกครั้งและถามว่า " ขอเข้าไปได้ไหม?"

เฮ้ยยยยยยย เข้า???? อะไร?????ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะมันจะเข้าไปได้ยังไง

ผม ทั้งเขินทั้งอาย ทั้งคิดอะไรไม่ออก เมื่อกี้ไม่ได้หมายความว่าพวกเราสองคนมีอะไรกันแล้วงั้นเหรอ

ผมคิดไม่ออก ทำอะไรไม่ถูกไปหมดมีแต่ความสงสัยและ มึนไปหมด

พอผมเงยหน้าขึ้นมา หมอนั่นทำไม ทำหน้าแบบนี้อีกแล้วนะหรือว่าหมอนั่นจะรู้ว่าผมแพ้หน้าแบบลูกหมาน้อยแบบนั้น

"ไม่ได้เหรอ..? " เค้าพูดด้วยเสียงอ้อนๆ อย่าคอนเนอร์ อย่าอ้อนแบบนั้น เพราะมันจะทำให้ผม....

แพ้...(อีกแล้ว)

ผมหน้าแดงได้แต่พยักหน้า

หมอนั่นตาใสและลุกวาวขึ้นมาทันที คอนเนอร์ เคนซ์ นายนี่มัน ....

ไม่ทันผมจะได้คิดจบเค้าก็เลียใบหูผมเบาๆให้ผมสั่นอีกแล้ว ผมหลับตาลงและครางเบาๆ

มือ ไล้ลงไปด้านล่างเรื่อยๆ และ เค้าเอานิ้วสอดเข้ามาตรงนั้น!!

"เดี๋ยวนะ!!ไม่ !!" ผมรีบปรามขึ้นมานี่มันไม่ตรงก่ะที่ผมรู้มาแล้ว

จะ....กับ ตรงนั้น..จริงๆเหรอ ผมเริ่มเครียดคิดอะไรไม่ออกอีกครั้ง

แต่คอนเนอร์ จูบที่มือผมและบอกว่าเชื่อใจเค้าไหม (ซึ่ง เวลาแบบนี้ทำไมผมถึงคิดว่าเค้าฉลาดแบบนี้นะ)

ผมไม่ตอบ เค้าก็เหมือนว่า สอดนิ้วเข้ามาทำเอาผม ครางขึ้นมาอีกครั้งผมหลับตาและครางขึ้นมาอีก

นิ้วนั่นมันทำให้ผม สั่นและล่องลอยอีกแล้ว ผมโอบคอเค้าและ เลียริมใบหู เค้าบ้างเค้า

ขบไปที่ซอกคอผม และทำให้มันเป้นรอย...ผมครางดังมากด้วยความเจ็บ

จนเค้าตกใจ เค้า ขอโทษและจะถอนนิ้วออก ผมจับ มือเค้าไว้และบอกว่าอย่าเลย

ทำให้ผม เป็นของเค้าซิ (ไว้ชั้นจะทำกลับ) มาถึงขั้นนี้แล้วไม่ใช่หรือไง

ปลายนิ้ว สอดเข้ามาลึกอีกจนผม สั่นสะท้าน สติเริ่มล่องลอย

นิ้วที่สามแล้ว มันเริ่มเจ็บขึ้นเรื่อยๆ จนผม เริ่มชา ....

เค้าถอนนิ้วออกและ จับผมมานั่งตัก ก่อนที่เค้าจะบอกว่า

"อย่าเกร็งนะ"...อะไรคือคืออย่าเกร็งผมไม่ทันที่จะได้ตอบ

เค้าเริ่มเอาของเค้าสอดใส่เข้ามาในตัวผม .....

มันเจ็บนั่นคือสิ่งแรกที่ผมคิด..

มันยาก ที่จะรู้สึกแบบนั้น ผมพยายามที่จะขยับตัว แต่มันยากมากดเพราะผมสั่นและหัวเบลอไปหมด

เค้าจับสะโพกผมกดลงไป และขยับ อีกครั้ง

รู้สึกดี คราวนี้ผมครางชื่อหมอนั่นออกมา

ผมเรียกชื่อเค้า ทั้งๆที่สะโพกผมยังขยับ ผมกอดคอเค้าแน่นและ เรียกชื่อเค้าอีกทุกๆครั้งที่ผมขยับสะโพก

มันรุนแรงและอ่อนหวาน นี่แหละที่ผมรู้สึกว่าใช่

ผมรู้สึกดีมากๆนี่นะเหรอการที่คนรักกันต้องมาทำแบบนี้.....

ผมเกร็งตัวไม่นาน สะโพก และส่วสนล่างของผม เลอะเทอะ ไปเพราะเค้า

มันทำให้นึกว่าคำพูดที่ว่า make me dirty. ขึ้นมา

ผมหมดแรงแหงล่ะแทบจะไม่มีแรงรู้สึกตัวแล้วด้วยซ้ำ

ผมหลับลงอย่างหมดแรงใกล้ๆคอน และก้อสลบไปซักพักนึง...

******************************************

กลับมาที่ ปัจจุบันผมเขินไปหมดตอนคิดถึงจบ ผมมองหน้าคอนนเนอร์แล้วบอกว่า เราต้องไปหาคุณบรู๊ซไม่ใช่เหรอ

หมอนั่นทำหน้าบุ่ยๆก่อนที่จะบอกว่านายขยับตัวได้เหรอ

ผมแทบไม่อยากคิดเลยว่า คอรี่คงอยากฆ่าผมให้ตายด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนผมก่อวินาสกรรมอะไรบนเตียงกับคอนเนอร์

แต่ก่อนที่ผมจะลุกออกจากเตียงไม่รู้ว่าจะลุกได้หรือเปล่าผม นอนเอียงคอไปข้างนึงแล้วบอกว่า ผมรักเค้า

เค้าทำหน้าอึ้งๆอยู่ และแดงขึ้นมาอีกเค้ากอดรัดผมแน่น แต่คงเบามือแล้วละ

หมอนั่นยิ้มหวานๆทำหน้าอ้อนๆ ....ก่อนที่จะกระซิบ ข้างหู ผมว่า "ขอทำอีกรอบได้ไหม"

ให้ตายเถอะผมคงได้ฆ่าชาวดาวคลิปตันก็ตอนนี้แหละ

**********************************************

ปล.1 วันนี้โทรหาคุณคลาร์กของความช่วยเหลือ เค้าไม่รับมือถือ

ปล.2 คอนเนอร์ การที่นอยบอกว่าคนรักกันต้องทำทุกครั้งที่เจอกัน อยากบอกว่าไม่จริงหว่ะ - -

ปล.3 ชาวดาวคลิปตัน นี่เป้นคน แผนสูงรึเปล่านะ

ปล.4 อยากลองเป็น...รุกมั่งแฮะจะรู้สึกยังไงนะ

ปล.5 วาเลนไทร์ นี้ ช๊อคโกแลต จะให้หรือจะรอไวท์เดย์ดีนะวันพวกนี้แทบจะลืมไปแล้วเลย

 

*************************************************

Exit : ตาย กว่าจะอัพเสร็จแต่ยังไง พรุ่งนี้ก่ะมะรืนจะอัพฮาร์ลีย์ควีนก่ะเล็กซ์ และ มิสเตอร์เจนะจ๊ะ *3*

 

ฝากถึง คอนเนอร์ เควสใหม่  ได งวดหน้า ถ้านายไม่หาแผนการ รอดจากการกดของทิม

นายจะต้องเป็นเคะ!!!ในไดงวดต่อไป 

 

เมื่อคืนนี้ผมฝันอีกแล้ว ....

ฝันถึงตอนนั้น

ตอนที่ผมอยู่คนเดียว

กลิ่นเลือดร่างกายของพ่อที่เย็นเชียบ

ผมร้องไห้ อยากจะตายไปให้พ้นตรงนี้

อยากจะจบ ตรงนี้

มืด เหงา ว้าเ้หว่

แต่แล้วมีมืออุ่นๆมากอดผมไว้กระซิบบอกผมว่าอย่าร้องไห้

เขาพูดว่าขอโทษข้างๆหูผมและเช็ดน้ำตาผมเอาไว้

อ้อมกอดนั้นคือ คุณบรู๊ซ....

แต่ทั้งหมดแตกสลายลงไป

คนอย่าง บรู๊ซ เวนซ์ ไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ๆ

คนที่ไร้หัวใจ ที่เฝ้าบอกผมว่าอย่าเอาความจริงไปบอกพ่อ

คนที่ทอดทิ้งผมแล้วส่งผมไปที่ไททัน

แต่อ้อมกอดที่กอดผมนั้นคือความจริง

 

แต่ตอนนี้ผมกำลังหนี

ผมวิ่งไปเรื่อยๆวิ่งไปไม่หยุด

รู้สึกได้ถึง ความเหนื่อยล้า

ล้มตัวลง ไม่รู้ว่าวิ่งหนีอะไรแล้วทำไม

แต่แล้วมีมือนึงยื่นมาให้ผม

ดวงตาสีฟ้าสุกใส

สีฟ้าในแบบที่มนุษย์บนโลกไม่มี

คอนเนอร์

เค้ายิ้มและยื่นมือมา

โอบกอดผมไว้ อุ่น....

เค้ามักตอนที่ผมต้องการเค้าที่สุด

เค้ามักจะบอกผมว่า ก็อยากให้อยู่ไม่ใช่เหรอ

เหมือนตอนนั้น

คนที่แทบ จะหาว่าซื่อบื้อมีแต่กำลังคิดอะไรไม่เป็น

ต้องให้ผมว่าหรือด่าตลอดเวลา

แต่มันทำให้ผมมีความสุข และผ่อนคลาย

เค้ามักจะทำหน้าหงอยๆเวลาที่ผมกลับ ก๊อดแธมหรือแยกจากกัน

มันอดที่จะ เดินไปหา และลูบหัวเค้าเบาๆ

และผมก็ตื่นขึ้นมาตอนเช้ามันรู้สึกสดชื่นกว่าทุกๆวัน

อากาศที่ไททันทาวเวอร์มันสดชื่นจริงๆ(ถ้าไม่มีเรื่องอะไรมาใส่หัวผม)

แต่แล้ว ผลันไปนึกถึงเรื่องเมื่อวาน

หมอนั่น.....ก่ะ ผม จูบ กัน

อีกครั้ง

แต่ว่า......

ช่างมันเถอะไม่มีอะไรทั้งนั้นยิ่งคิดจะทำให้ผมมองหน้าเค้าไม่ติดเปล่าๆ

ผมกำลังคิดว่าวันนี้ไม่มีอะไรเลยจะให้คอน พาผมไปที่ เท็กซัสซะหน่อย

มีคน แจ้่งว่าค้นพบวัตถุประหลาด

ผมเดินไปถามคอรี่และ แคซซี่

หมอนั่นออกไปแต่เช้า้บินไปไหนก็ไม่รู้

ไม่เป้นไรหรอกหมอนั่นก็คงมีเรื่องอยากไปซินะ

อยู่กับคนห่อเหี่ยวมันไม่สนุกหรอก

ผมไปคนเดียวก็ได้

แต่ วันนี้ ที่เท็กซัส มีหินประหลาดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

มันเป็นวัตถุสีแดง

แต่มันสามารถใช้มือคนอย่างเราๆจับได้

มันเป็นวัตถุสีแดงระเรือ

ผมไม่รอช้า

รีบขับยานกลับไปที่ห้องทดลองใต้ดินในตึกไททัน

ไปทดลอง มันก็ทำให้ผมสงบใจลง

ทำไมวันนี้ผมถึงหงุดหงิดจังนะ

แต่การ พิสูจน์เจ้าหินสีแดงสุกใสอันนี้

มันทำให้ผม ตกใจ

ความหนาแน่น ธาตุ หรือโครงสร้างทั้งหมด ของม