นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ทีไร ทำไมมันถึงอดที่จะโมโหไม่ได้
ขนาดชั้นยกเล็กซ์คอร์ปให้กับ เลดี้ทาเลียไปแล้ว
เงินที่ชั้นใช้อุดชื่อไม่ดี ของชัั้นทำให้ชื่อของ เล็กซ์ สะอาดเสมอ
แต่..ทุกอย่างมันแย่ไปอีกแล้ว !!! ตั้งแต่มีข่าว นั่น!!!!
ข่าวที่ชั้นกับคลาร์ก เกือบจะจูบกัน
มันไม่ได้จูบเว้ยยยยย!@!!!
แค่หกล้ม แล้วมาช่วยพยุง เรียกว่ารักกันแล้วเรอะแบบนี้มันก็ ไปถึงที่โรงนาไปเลยดิหว่ะ!!!!
อย่าให้ ชั้นรู้นะเว้ยยยยว่าใครถ่ายรูปปปปปป!!!!
พ่อจับยัดถ่วงทะเลเมโมโปลิสเลยแสร๊ดด!!!
หงุดหงิดเพราะไม่สามารถที่จะซื้อข่าวทั้งหมดได้มีแต่ ต้องกลบข่าวเท่านั้น
อีกอย่างเดลี่เพลเนท แมร่ง ก็ดันเป็นของ เวย์นเอ็นเตอร์ไพรส์ อีก
ทำให้ชั้นไม่สามารถที่จะเข้าไปแทรกแซงกิจการของ ที่นี่ได้เลย
ทำไมมันถึงมาที่เมโทโปลิสนะ อยู่ที่ ก๊อธแฮมดีๆไม่ชอบ
โผล่หัวมาที่นี่สอดมือเข้ามายุ่งทำไมหว่ะแสรดดดดดด
คน 75%อ่านไอ้สำนักพิมพ์เฮงซวยที่มียัย โลอิส เลนอีก
นักข่าวจอมจุ้นที่ไม่ว่าหล่อนมีปัญหาอะไร
ไอ้ต่างดาวนั่นก็โผล่หัวมาช่วยทุกครั้ง
พวกนั้นต้องรวมหัวกันหาทางให้ชั้นแย่แน่ๆ
ยิ่งคิดยิ่งเคือง ยิ่งคิดยิ่งอยากตะโกนดังๆ
แต่...ความคิด มันก็ ผลันขึ้นมา
คลาร์กนายก็ทำหนังสือที่นี่ไม่ใช่เหรอไงนะ
ทำไมนายยังอยู่ เป็นนักข่าวกระจอกๆอยู่นะ
เพราะหลงสเน่ห์ยัย เลนรึไง
นายนี่มันเอ๋อไม่ต่างกับตอนที่นายเรียนที่สมอลวิลเลยนะ
ที่นายพยายามชวนชั้นไปจีบสาว หัวหน้าเชียร์ลีดเดอร์
และพวกเราก็อกหักทั้งคู่
ชั้นกับคลาร์กแต่ก่อนมีอะไรกันเยอะในตอนเรียนแต่....
มันก็คืออดีตหมอนั่นมันโกรธชั้น ชั้นรู้ดี
แต่เรื่องมันนานแล้วไม่ใช่เหรอไง
น่าจะลืมๆมันไปได้แล้ว
ชั้นรู้นะ
นายเองก็ไม่แคร์หรอก
แค่เห้นหน้าชั้นนายก็โกรธซะแล้ว
แต่ .......นั่นมันคือ
ก่อนที่ชั้นจะชวนนายไปกินเหล้าที่ไวท์เฮ้าส์ นายยังเหมือนเดิม
ท่าทีเอ๋อๆ ของนาย ใบหน้าที่ดูเท่าไม่ถึงการ
คลาร์ก นายไม่เหมาะก่ะสังคมโหดร้ายแบบเมโทโปลิสสหรอกนะ...
นายซื่อ บริสุทณ์เกินไป .....
นายจะโดนหลอกเอา.....นะ
โดนเฉพาะกับคนอย่างขั้น
ใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีก่อนที่จะให้ นายเรียกนัดสัมพาษณ์พิเศษ ของเดลี่เพลเน็ทซะหน่อย
คลาร์ก ยังอยู่ในสมอลวิลไม่เข้าใจเหมือนกันทำไม
นาย ถึงไปอยู่ที่นั่นนานนะ
หรือ ทนความใจร้ายของที่นี่ไม่ไหวรึไง
แต่ซึ่งนั่นก็ดี
ชั้นไม่อยากให้ นายโดนคนอื่นหลอก
ถ้าคนที่จะหลอกนาย ขอแค่เป้นชั้นคนเดียวก็พอแล้ว
คลาร์ก ดูตกใจมากตอนที่ชั้นโทรไป
ชั้นพูดออกมาเลยว่า อยากนัดสัมพาษณ์พิเศษให้เรื่องมันเคลียร์เลย
หมอนั่นก็เป็นเด็กดีที่ว่าง่ายเหมือนเดิม
คลาร์กเอ๊ย........หัดเกลียดคนอื่นบ้างซินะ
.....
ไม่ถึงชม.ก่อนที่ฮ ของ ชั้นจะถึงที่สมอลวิลล์
ชั้นเลือกที่จะ คุยและสัมพาษณ์เงียบๆ
จึงไม่ให้ติดตาม และ จอดฮที่ๆไกลจากบ้านของคลาร์ก
ชั้นเดินไปเรื่อยๆ คิดถึงตอนเด็กๆที่พวกเราสองคน ชอบเดินผ่านแถวนี้บ่อยๆ
และตอนที่พวกเราไปเที่ยวก่ะเพื่อนๆที่สมอลวิลล์
สนุกนะมันสนุกมากๆ
สนุกทุกๆที่เลยได้หัวเราะด้วยกันกับนายกับ อดีต .......
หึ..มันเปลี่ยนไปแล้ว....ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่มี ความทรงจำที่ดีหรอก
ถ้ามัวแต่ยึดติดก็จะไม่เหลืออะไรเลย
ทุกๆอย่างของชั้นมันโดนซุปเปอร์แมนทำลาย มันทำให้ ชั้นต้องมาเจออะไรแบบนี้
มันแย่งทุกๆอย่างไปจากชั้น
พอคิดก็เริ่มมีอารมณ์โมโหอีกแล้ว
ชั้นปล่อยให้ ตัวเองเดินไปตามทางไปเรื่อยๆ ปล่อยอารมณ์ให้เย็นลงดีกว่า
ชั้นเบื่อที่จะเถียงประเด็น นี้กับ คลาร์กแล้ว....
ชั้นมาถึงที่โรงนา
ที่ๆ ใกล้ๆบ้านของคลาร์ก
ที่พวกเราสองคนชอบมานั่ง คุย
คุยเรื่องราวต่างๆ
แต่คลาร์ก ถึงนายจะซื่อแค่ไหน นายก็โกหกชั้นไม่ได้หรอก
ในอดีตนายมีเรื่องโกหกชั้น....
นายมักจะหายไปตลอด
แล้วก็จะกลับมาในสภาพที่เหนือยอ่อนๆ
ปล่อยให้ ชั้นรอ ........รอ...
แลัไม่มาหลายครั้งแล้ว
พอชั้นถามว่านายไปไหน
นายก็ทำหน้าเศร้าๆแล้วบอกว่าไปที่โรงนา
ถ้านายไปโรงนาจริงมันต้องมีเศษฟางแล้วล่ะ....
ทำไมนายต้องโกหกชั้นด้วยนะ....
ไม่แปลกหรอก
ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ จบลง....
ด้วยที่ว่าชั้นเองก็โกหกนายเหมือนกัน
ทำไมถึงอยากย้อนเวลากลับไปที่สมอลวิลนะ...
อยากย้อนเวลากัลบไปเหมือนตอนที่อยู่ด้วยกัน..
ชั้นคงต้องสืบให้ได้ว่านายไปทำอะไรมากับใคร
แต่.......ความจริงก็คือความจริง
พวกเราสองคนก็โกหกทั้งคู่
แต่มันต่างตรงที่นายไม่แคร์ ชั้น
แต่นายกับแคร์คนอื่นคนที่ทำให้นายไม่มาเจอชั้น...
แต่ชั้นไม่ใช่...
เฮ้อ เราจะนึกถึงเรื่องอดีตทำไมกันนะ...
มันไม่ได้อะไรมาตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอ...
เฮ้อ อย่าไปคิดเลยมันก็แค่อดีตอดีตที่ไม่น่านึกมัน...
ชั้นเดินมาถึงที่บ้านคลาร์ก หมอนั่น กัีบป้ามาร์ธา เดินออกมาต้อนรับชั้น
เหมือนแต่ก่อนที่พวกเราเจอกัน
พวกเราทักทาย และทานอาหารกัน (ขอโทษนะลุง ผมจำชื่อลุงไม่ไ้ด้ - -'')
อีกอย่างลุงยัง อารมณ์บูดใส่ผมอยู่ เหมือนเคยแต่...
มันอบอุ่น....เหมือนได้กลับบ้านที่ไม่ได้ มานาน เราหัวเราะเหมือนแต่ก่อน
นี่เรากลายเป็นพวกยึดติดตั้งแต่เมื่อไหร่...
อย่าไปชอบอย่าไปรักมัน อย่าไปคิดถึคงมัน
ถ้าชอบถ้ารักถ้าปล่อยให้เชื่อใจ
ชั้นจะต้องเจ็บ อย่างที่ชั้นเคยเจ็บอีก
ถึง ภายนอกชั้นยิ้ม มันโดนฝึกมา เพื่อมาเป็น major อยู่แล้ว
แต่ ใน สถานที่นี้ .....ชั้นไม่ต้องเฟคเลย.....ไม่ต้องฝืนด้วย...แต่......
ชั้นมีความสุข
....
เพื่อให้ รวบรัดชั้นก็เลย ลาก คลาร์ก ไปนั่งคุยย
นายยังทำหน้าเหมือนกับว่ามานี่เพื่องานใช่ไหม
ก้ ใช่นะเซ่คิดว่าชั้นจะมีธุระอะไรกับนายเรอะ....
นายคิดว่าประธานาธิปดี ว่างขนาดนั้นเลยรึไง
คำพูดคำนั้น
นายหน้าเศร้าลงไปเลย
เฮ้ยอย่าบอกนะว่า นาย ยังไม่หายอกหัก กับ สาวที่เมโทโปลิส
หมอนั่นยิ่งซึมไปเลย
ชั้นก็ไม่อยากจะ ไปว่า...
ได้แต่ลูบหัว..ไม่คิดเลยนี่ ชั้นประธานาธิปดีนะเว้ยยย
มานั่งลูบหัวนักข่าวตีอกต๋อยเรอะเนี่ยยยย
ไม่ปลื้มเว้ยยยยยยยยยยย
แต่ก็ทนไม่ไ้ด้เวลาเห็นหน้านายแบบนั้น
ไม่อยากจะใจอ่อนกับใบหน้าโกหกชของนายจริงๆคลาร์ก
"ชั้นล้อเล่น อย่าเครียดไปซิ " ต้องพูดแบบนี้ซินะนายถึงจะดี ขึ้น
" ชั้นไม่เกลียดนายหรอกถ้านายไม่ใช่ ซุปเปอร์แมน" เฮ้ยนี่ชั้นเปิดประเด็นเองเลยเรอ ะเนี่ย
แทนที่หมอนั่นจะยิ้มและทำหน้า งี่เง่าอย่างที่เคยทำ
แต่กลับเศร้าลงหนักกว่าเดิม
เฮ้ย ผมบอกแล้วไง
เค้าไม่ใช่ซุปเปอร์แมนผมไม่เกลียดหรอก
และพวกเราก็นั่งเงียบไม่พูดอะไรกันเลย
"ทำไมนายถึงได้เกลียดซุปเปอร์แมนขนาดนั้นล่ะเล็กซ์"
เสียงที่ กล่าวขึ้นมาทลายความเงียบ
ทำเอาผมอึ้งคลาร์กไม่คิดว่าจะถาม คำถามนี้ออกมา
" ไม่มีอะไรทั้งนั้น" ผม ยังยืนยันคำเดิม
"ก็แค่มนุษย์ต่างดาว" ผม ยังพูดไปออกไปอีกทำไม งานนี้ผมถึงเล่นลิ้นได้ไม่เก่งเลยนะ
เพราะมาสายตาคลาร์กจ้องมองผมผ่านแว่นอยู่ล่ะมั้ง
ผมนั่งนิ่งๆ และพูดออกมา " จะให้สัมพาษณ์ไหมคลาร์ก ถ้าไม่ชั้นจะได้กลับ"
ผม ทำหน้านิ่ง อย่างที่เคยทำแต่หัวใจผมเจ็บแปล๊บขึ้นมาทันที
ทำไม ต้องมารู้สึกผิดด้วย
คลาร์ก มองตาเศร้าๆ หงอยๆ เฮ่้ยอย่าทำหน้าแบบนั้น
...ทำไมนายต้องเดือดร้อนแทนไอ้ ต่างดาวงนั่นดวยนะ
หลงรักมันรึไง
จนรู้สึกตัวอีกที ผมจับบ่าเค้านั่งลงที่เก้าอี้
"คุณนักข่าว สงบใจลงหน่อย วันนี้ข่าวของคุณคือผมไม่ใช่เค้า
ดังนั้นวันนี้ทั้งวัน ผมคือคนที่คุณต้องสนใจที่สุด"
ผมยังพูดขึ้น ทำไมผมถึงแคร์ คลาร์กขนาดนี้นะ......
ถ้าเป้นปรกติ ผม คงจะโมโหและเดินออกไปแล้ว
ขอโทษนะคลาร์ก ชั้นบอกนายไม่ได้หรอก....
ชั้นบอกไม่ได้
ถ้าชั้นบอกนายไปแล้ว
ทุกอย่างของวันนี้มันจะเป็นแค่ความฝัน....
ขอโทษ ชั้นอยากให้ มันยังอยู่
ขอโทษที่ชันหลอกใช้นาย
เพื่อให้ชั้นได้มีชีวิตอยู่ต่อได้อีก...
โดยที่ยังมีนาย...
คลาร์กเหมือน จะรู้ว่าผม กำลังเครียดเช่นกัน
แต่เค้าเหมือนจะรู้สึกดี ขึ้น
พวกเราเลยนั่งคุยกัน
เค้าจะคิดเหมือนผมไหมนะที่ผม ดีใจที่เจอ
แต่ช่างเถอะผมทำอะไรให้เค้าไว้เยอะนี่นา
ไม่แปลกที่เค้าจะ รู้สึกไม่เหมือนเดิม
แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนอย่างผม
ผมจึงต้องอดทน อดทนกับความเสียใจใบหน้านิ่งๆไร้อารมณ์เสแสร้ง
มันคือทุกอย่าง ของผมตอนนี้
ขอโทษคลาร์กเป้าหมายของชั้นคือการแก้ค้น
แก้แค้นไอ้ต่างดาวนั่น ที่แย่งทุกอย่างไปจากชั้น
แก้แค้นที่มันทำให้ ชั้นเป้นแบบนี้
แก้แค้นที่มัน ทำให้ ชั้นต้องแยกจากนาย
พอหลังจากจบที่พวกเราให้สัมพากษ์พิเศษ ข่าวมันก็จะดีขึ้น
ชั้นกับนายเป็นเพื่อนเก่า
เพื่อนเก่าสมัยสมอลวิล
ก่อนที่ชั้นจะกลับ จะเดินกลับ
ชั้นก็ได้แต่มองหน้าและพูดว่า
"แล้วเจอกัน" นายก็ยิ้มๆ จับมือเบาๆ
และชั้นก็ หันหลังกลับไป แต่......
จู่ๆนายก็กอดชั้นจากด้านหลัง
...ทำไม....."เฮ้ เล่นแบบนี้ไม่หนุกนะเพื่อน"
ชั้นพยายามจะเก็บอารมณ์ให้มากกว่านี้
คลาร์กตกใจและพล่ะออก..
ซื่อตรงกับความต้องการนายเป็นแบบนั้นเสมอคลาร์ก
ชั้นยิ้มให้คลาร์ก และพูดว่า "ถ้า ต้องมาแก้ข่าวอีก จะลาก เข้าไวท์เฮ้าส์จริงๆด้วยนะ"
ชั้นพูดแกมหัวเราะ ก่อนที่ จะเดินออกไป
ทำให้คลาร์ก ทำหน้าอึ้งยิ้มๆอยู่
ช่างว่าง่ายและเป็นเด็กดีเสมอเลยนะ คลาร์ก เคนท์
ชั้นหัวเราะก่อนที่จะเดินกลับไปที่ฮ.
พอมานั่งที่นี่แล้ว
เปิดคอมขึ้นมา และไล่ดู รายชื่อ
จนกระทั่งชั้น ก็คิดว่าคนนี้อาจจะช่วยให้ชั้น
แก้แค้นสำเร็จก็ได้...
ชั้นหันไปบอก เอเลียตเลขาคนเก่ง
"ชั้นต้องการ คนที่ติดต่อ สเลด วิลสัน ซะหน่อยเรามีธุรกิจที่ต้องคุยกัน"
แต่แล้ว......ชั้นนั่งมองเทป..เฮ้ย!!
เทปว่างเปล่าแปลว่า...วันนี้ทั้งหมดของชั้น......
ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!~
*แปลว่าหมอนั่นอาจจะต้องไปไวท์เฮ้าส์เรอะเนี่ย.......*
*ชั้น เป้นคน พลาดขนาดนี้เลยเรอะ*
****************************************
Exit : จบหมดก๊อก *เขียนจม*ลาตาย แง่งงงงงงง
อัพแล้วเว้ยยเล็กซ์ ดีใจจจจิงๆไปทำงานแร่ะT^T
