GreenLantern002: การประชุมของสภายุติธรรม
posted on 07 Mar 2008 23:08 by dcdiary in GreenLantern
ผมนั่งนิ่งมองแฟรข
รอเวลาไอ้คุณคนที่เร็วที่สุดกลับมาสายที่สุด
เบื่อที่ต้องเห็นหมอนั่น แว่บมาอย่าง ช้า
เซ็งไม่เข้าใจทำไม ชั้นต้องมา ถึงขนาดนี้ด้วยนะ
หมอนั่นชอบ ทำหน้าเหมือนไม่รู้ สึกผิดอะไร แม ยังพูดจายียวนว่า หิวง่วง เมื่อย
ช่างน่าจับ มา นั่งเทศนา ซัก 3 วันให้หู ชา จริงๆ
เมื่อไหร่ใคร จะสอนมารยาทให้ หมอนี่รับรู้ซักทีนะ ว่า
สมควรจะมาให้ทันเวลานัดถึงแม้ว่า นายจะเร็วแค่ไหนก็ ตาม
เฮ่อ เวลา เจอหน้าหมอนั่นแล้ว ทำหน้าไม่รู้ สึกผิดเนี่ย
"พอดี วันนี้ ชั้นนอนตื่นสายแต่นี่มาเร้วที่สุดแล้วนะลูกพี่"
หมอนั่นยังยยิ้มและร่าเริงได้เสมอเลยนะ
" ไว้ ชั้น เป็นคนที่รวดเร็วและไวแบบนาย ค่อย ตื่นสายและไร้ความรับผิดชอบ ได้แล้วกัน"
พอดุหมอนั่นก็ หทำหน้าเหมือนไม่รู้ไม่ชี้
............"ก็ คนเราต้องนอนเกิน 8 ชม.ใช่ม้า ก้อชั้น นอนไม่ครบสารอาหาร เลี้ยงสมองไม่พอนี่นา"
.....(ใครใช้ให้มหมอนี่เป้นฮีโร่ฟร่ะ)
"เอาน่าพี่สำลี อย่าโกรธเลยมาช้าดีกว่าไม่น้า " หมอนั่นยังยิ้มและเกาะแขน ชั้น
........ช่วยสำนึกในความเป้นฮีโร่เถอะน่า วอลลี่ เฮ่อ......
วันนี้พอไปสภา ยุติธรรม นั่ง ฟังข่าว ถึงการ บุกของ เดทสโตก เคลื่อนไหว
และ มีการ เข้าทำร้าย ซุปเปอร์แมนและแบทแมน โดยมีเด็กหนุ่ม ที่เคยอยู่กับบรู๊ซ
เจสัน ท๊อด
"เฮ้ย ข่าวว่าพี่หงอกนั่น อยู่กับ เด็กพี่ ค้างคาวไม่ใช่เหรอ แบบนี้ต้องรีบ แจ้ง ทางเด็กๆเอาไซเดอร์นะ"
ผมเข้าใจดีท่าทางร้อนรนของแฟรช หมอนั่ชอบเป็นห่วงและ แสดงความรู้สึกออกนอกหน้า
ผม จึงรีบติดต่อไปทางเด็กๆเอ้าไซร์เดอร์
ไนท์วิงที่ทำหน้าอึ้งทันทีที่รู้ข่าว และจะรีบไป ที่ก๊อดแธมทันที่ แต่ทว่า..
" ชั้น ไม่ขออนุญาติให้ เธอไปที่ก๊อดแธมทันทีไนท์วิง ทาง สภา เราส่งคน ไป จับกุม เดทสโตกแล้ว"
ผมตัดสินใจและพูดออกมาทันที แหงซินะ ความรู้สึก กับ งาน มันต้องแยกกัน
หากผมให้เค้าไป เค้าคงต้องช่วยเดทสโตกหนีไปแ่น่นอน
เด็กวยรุ่นอย่างพวกเค้าไม่เข้าใจพวกผู้ใหญ่อย่างที่ผมคิดหรอก
แต่ซักวัน ในฐานะฮีโร่เค้าต้องเข้าใจ
"คุณคิดว่า ผมจะไปช่วย เดทสโตกหรือไงครับ GL"
ไนท์วิงพูดออกมาน้ำเสียงเด็กหนุ่ม เต็มไปด้วย อารมณ์โกรธเกรี้ยว
" จะหาว่าแบบนั้นก็ได้ แต่ เนื่องความสัมพันธ์แนวโน้มมันสูงไม่ใช่หรือไง"
ผมพูด ทั้งๆที่ผมอยากให้เค้ารู้ ว่า จริงๆ
ในฐานะฮีโร่อย่างพวกเ้ราๆ ต้องสละ ชีวิต ขนาดไหนเพื่อปกป้อง ประชาชน
ซุปเปอรืแมน จำเป็นต่อพวกฮีโร่หัวหอกที่จะ ปกป้องโลกนี้
ผมจำเป็น ต้อง ปกป้อง ซุปเปอร์แมน
"พี่สำลี พูดไปแบบนั้นมันโหดร้ายต่อน้องเค้านา พี่"
แฟรชพูดออกไป ผมกลับทำหน้านิ่งๆพยายามจะไม่คิดอะไร
ไนท์วิงที่หน้าจอผม ก้มหน้านิ่งๆ
"ทำไมล่ะครับ ...เพราะเค้าเคย เป็นคนไม่ดีมาก่อนหรือไง พวกคุณเลย คิดว่าพวกเค้าร้าย100%
เค้าไม่มีทาง ผมรู้ดี เค้าสัญญากับผมแล้ว....."
เด็กหนุ่มพูดอย่างเจ็บปวด ซึ่งผม จะไม่หวั่นไหว กับ ...ความรู้ส่วนตัวอีกแล้ว
ใช่ไหม.......?
"สัญญา แต่ดูการกระทำมันคนล่ะเรื่องกัน "ผมรู้ดีว่าการพูดทำให้เด็กคนนั้นเจ็บ
เด้กคนนั้นก้มหน้านิ่งๆ ก่อนที่ ผมจะนึกถึง เรื่องแต่ก่อน
มันเจ็บหัวใจ แปร๊บทุกครั้งที่ นึกถึง เธอคนนั้น ที่หันมายิ้มให้
ไนท์วิงที่เหมือน ชคีร่า ....ทั้งหมด ทั้งเชื่อมั่นในเผ่าพันธ์ของเธอ
ทั้ง......เชื่อมั่น และ ต้องการปกป้องความยุติธรรม ...
" ผมจะไป แม้ว่าผมจะโดนห้ามเท่าไหร่ก็ ตามผมต้องการรู้เรื่องให้ได้
พวกคุณ ทางสภาไม่มีอำนาจในการห้ามผม"
เด็กคนนั้นรู้ดี ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ผมไม่ได้ห้ามเค้า ทั้งๆที่ผมห้ามได้
เด็กคนนั้น อาจจะไปช่วยเดทสโตกและพวกเราจะสอบสวน
เรื่องมันจะโยงความผิดอาจจะซ้ำรอย แต่ พวกเรา ........เป็นฮีโร่ไม่ใช่เหรอ.....
ฮีโร่ต้องปกป้องมวลมนุษย์
"ตามใจ เธอแล้วกันไนท์วิง เธอมีเวลา แค่ไม่ถึง 3 นาที ในการ คุยกับเดทสโตกถ้าเธอ
ออกจากบลัดเฮเว่นตอนนี้ ถึงตอนนั้นเธอจะไม่มีสิทแล้ว เพราะทางสภาจะจับกุมตัว เดทสโตกทันที"
เด็กหนุ่มเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อ
มือเล้กๆก่ะไหล่เล็กๆนั่นสั่นเทา
เค้ายังเด็กยังต้องเรียนรู้อีกมาก
ว่า การเติบโต อย่างนี้ ต้องแบกภาระการปกป้องคนแบบนี้
ต้องสูญเสียอะไรลงไป บ้าง และต้อง รักษาอะไรไว้
ไม่ถึง 5 ชั่วโมงและเราก็จับกุมเดทสโตกได้
และตัดสิน ให้ถูกจองจำที่คุก JLAทันที
ก่อนที่จะให้ทางสภาสอบสวน
ซึ่งแปลว่า.......
ไนท์วิง ทำให้ผมเชื่อใจเดทสโตกไม่สำเร็จ......
หรือเค้าไม่ได้อะไรกับการคุยกับเดทสโตก...
...........
แปลว่า พวก วิลเลี่ยนยังไงก็เป็นพวกตัวร้าย
หยั่งงั้นเหรอ?...
มันทำให้ผมนึกเรื่องของฮอกเกิลล์
เค้า ต่อสู้เพื่อเผ่าของเธอและ
โดนหลอกใช้มันจบลงด้วยความสัมพันของพวกเรา....
เธอรับผิดชอบต่อทุกอย่างและทอดทิ้งผม.....
เธอออกจากสภา เพียงลำพัง....
"นี่พี่ ฟังผมหน่อยได้ไหมเนี่ยยยยยยย"
ผมได้สติอีกครั้งกับการบ่นของวอลลี่
แฟรช ที่ ทำหน้าไม่พอใจผมสุดขีดที่ผมพูดจาร้ายๆใส่เด็กคนนั้น
แหงซินะ ก็เค้าเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
มักจะมีความรู้และอ่อนไหวกับทุกๆคนซึ่งนั่นทำผมอิจฉาที่เค้าบอก
ความรู้สึกต่อคนอื่นอย่างง่ายๆ
เค้าพูดต่างๆนาว่าผมโหดร้ายกับเด็กคนนั้น
ซึ่่งนั่นก็ดีผมสมควรโดนว่าแล้ว...
" พี่รู้ไหม ว่าผู้ใหญ่ทำไม ชอบให้เด็กๆเกลียดด้วยนะ
น้องคนนั้น เค้าเชื่อมั่นใน ตัวพี่หงอกคนนั้นพวกเราน่าจะฟังเค้านะ
เค้า อยู่กับพี่คนนั้นเค้าน่าจะรู้นิสัยดีกว่าพวกเรา..."
เค้าพูดออกมา แบบไม่พอใจ
" ถึงเค้าจะอยู่ก่ะเราดีก็ไม่รู้ไม่ใช่หรือไง ว่าเค้าคิดยังไง และทำอะไร
นายไม่รู้หรือไง ว่า ทางสภา กับ ทางเอ้าไซเดอร์
ต่อต้านความสัมพันธ์ ของเด็กคนนั้นกับเดทสโตก
(ไม่มีทางจะเชื่อใจคนที่ไม่ใช่ของเรา)
แต่เค้าให้สัญญาว่า เดทสโตกไม่มีทางทำร้ายใคร และผลที่ได้คืิออะไร?
(การหักหลังและถูกทิ้งอยู่เพียงลำพัง)
พวกเค้าสมควรยอมรับความจริงว่าเป็นไปไม่ได้
(เหมือนผมกับชคีร่า.... )
หรือสมควรจะเชื่อว่ามีทางเป็นไปได้กับความจริงลมๆแล้งๆกัน
(ความจริงลมๆแล้งๆงั้นเหรอ.......แต่ผมก็เคยเชื่อนะ....)"
ผมตะคอกทุกสิ่งทุกอย่าง โกรธ
ทำไมถึงโกรธ อารมณ์ เอาไม่อยู่แล้ว
ผมไม่รู้จะทำยังไง
ผมเสียใจ ที่ ผมว่าร้ายเด็กคนนั้น
ผมมองไนท์วิงเหมือนผม ผมรู้ดีว่า
การโดนคนที่เรารักหลอกลวง และ หัก หลังแต่
ชคีร่าไม่ใช่เธอพยายามแล้วแต่เธอ คิดว่าเธอผิด...
มันเจ็บปวดขนาดไหน ที่ผมพยายามให้เธอกลับมาแต่...เธอทอดทิ้งมัน.....
ผมจึงปิดตายความรู้สึกที่เคยเชื่อใจและต้องไม่คิดว่า
พวกเรา จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป....
แต่ไม่ใช่......ผมเชื่อในลึกๆว่า เดทสโตกเป้นคนดี
ผมเชื่อว่า เค้าอยู่้ด้วยกันอย่างมีความสุขได้
แต่ทว่า มันไม่ใช่ไม่ใช่เลย
การกระทำ ของเค้า เดทสโตก
มันเป้นแผลลึกให้ ไนท์วิง
มันไม่มีทางเป้นไปได้
ไม่มีทาง.......
ผมต้องการให้ไนท์วิงไม่ต้องมาเดินทางผิดแบบผม
ไม่ต้องจมปลักอยู่กับความเศร้าแบบนี้....ผม.....
เวลาผู้ใหญ่ห้ามเด็ก.....เด็กจะไม่มีวันรู้หรอกว่าเค้าห้ามทำไม
เพราะว่าเค้าเพียงไม่ต้องการเห็น เด็กของพวกเค้า
ต้องมาเดินรอยซ้ำกับผิดหรือความเจ็บปวด
ผู้ใหญ่จึงเลือกที่จะป้องกันและห้ามก่อนที่จะได้เห็น
เด็กๆเดินมาในทางที่ตัวเองเดินพลาดมาอีก
" วันนี้ชั้นเหนื่อย วอลลี่ ไม่ได้ตั้งใจพูดตะคอกใส่นาย...ขอโทษ....."
ผมรู้สึกแย่เวลาที่ผมตะคอกเค้า
ไม่ใช่หรอก
จริงๆแล้วผมห่วงเค้า
แฟชรทำให้ ผม ที่รู้สึก เหมือน จะไม่ยิ้มได้อีกแล้ว
กลับยิ้มได้อีกครั้ง
ผมต่้อต้านความคิดผมไม่อยากเชื่อใจอีก
แต่............แฟรช กลับทำให้ผมยิ้มได้อีกครั้ง
ซึ่ง......นั่นก็เพียงพอแล้ว...........
ผมได้รับการรักษา การรักษา ที่ ........ไม่ต้องออกมาเป้นคำพูด
รอยยิ้มและความอ่อนโยนของแฟรชทำให้ผมอุ่นใจอย่างประหลาด
เวลาที่อยู่กับเค้าดูแลเค้าเหมือนกับว่า
ต้นไม้ที่ตายซากอย่างผมได้กลับมามีชีวิต
ผมอยากจะเชื่อใจ อีกครั้ง.......
"ชั้นเชื่อนะพี่สำลี ชั้นเชื่อว่า พี่หงอกเค้ามีเหตุผลในการทำ เชื่อผมซิ"
เป็นไปได้ ...
แต่ทำไมคำพูดของคนที่ผมคิดว่า ไม่มีความรับผิดชอบที่สุดกลับทำให้
ผม.......รู้สึกดีขึ้น
....
"เอาเหอะพี่สำลี
ฮ้าวววันนี้ก็เหนื่อยทั้งวันแหละ เดี๋ยว ต้องต่อกรกับเจ้าพวกตัวร้าย
ไม่มีวันหยุดอีก เก็บแรงนอนไวลุยดีกว่านะพี่ "
เพราะพวกเราเป้นคู่หูกัน มันจะมี คอนโดที่ผมซื้อไว้ ไว้สำหรับนอนและ
ผมรู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้กลับมาที่บ้าน
เพราะดีกว่ารถตู้นอนที่หมอนั่น ไปนายแบบแล้วไปซื้อไว้ซะอีก
....ผมมองไปรอบๆ พักความรู้สึกทั้งหมดก่อนที่คิดอะไรมากกว่านี้
หมอนั่น เร็ว หมายถึงกินเร็ว
รีบ จัดแจง กินและนอนตามปรกติ
ผม ก้มลงไปหลับ ตา ล้มตัวไปที่โซฟา
ทั้งๆที่ยังๆไม่ได้อาบน้ำ
แต่เสียงนึกพูดดังออกมาจากห้อง
" พี่สำลี ถ้าวันใดวันนึงพี่ทำแบบเดทสโตก ผมจะยืนข้างพี่นะ
หายห่วงผมเชื่อใจพี่อยู่แล้ว "
คำพูดที่กวนประสาทกลับทำให้ผมอบอุ่นใจได้เพียงนี้เลยเรอะ
ผม หลับและยิ้ม " ทำให้อย่างที่พูดแล้วกันวอลลี่"
ผมไม่ได้หลับตาเฉยๆหรอก
เพียงแต่ผมกำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้
ความอึดอัดทั้งหมด กลับคลายลงด้วยคำพูดแบบนั้น
ผมเสียใจผมเสียใจที่บอกไนท์วิงแบบนั้น....
ทำไมถึงโล่งใจขนาดนี้ความอึดอัดของผม
มันกลายเป็นน้ำตา ........
ที่ผม อยากบอกกับ ชคีร่า ผม...เสียใจที่ไม่เชื่อใจเธอผมเสียใจ.....ผม....
"เฮ้พี่ บทร้องไห้นั่นต้องบทผมนี่"
เสียงวอลลี่ทำเอาผมสะดุ้ง
หมอนั่น...มายืนหน้าผมนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้
ผมลุกออกไปจะไปล้างหน้า....
ผมสีส้มร่างเล็กก้มหน้าขวางผมไว้
"อย่าล้อเล่นน่า วอลลี่ ชั้น ไม่ได้ร้องไห้หรอกแค่เหงื่อมันเท่านั้นแหละ"
ผมรีบปิดก่อนที่หมอนี่จะปล่อยโฮมาอีกคน แฟรช ทำหน้าเศร้าๆ
" พี่สำลี ชอบแบบนี้เสมอ เลยแฮะ เก็บอาการไว้คนเดียวและไม่บอกใคร
เฮ้ยพี่เราเป้นคู่หูกันผมไม่ชอบ นะพี่ไม่พูดออกมาแบบนี้ไม่แฟร์ๆ"
เค้าพูดด้วยหน้ากวยนประสาทเค้าคงกลั้นอารมณืเอาไว้
ผมรู้ดี เค้า เป้นคนที่จิตใจ อ่อนโยนที่สุดแล้วในสภา
เค้าน่าจะเป้นฮีโร่ที่เหมาะกว่าผมแ่น่นอน...มากกว่าผมแน่ๆ
ผมไม่อยากสูญเสียเค้าไปเหมือน ชคีร่า
ถึงนายจะเร็วแค่ไหน แต่ ชั้นอยากให้นายช้าลงไป
เพื่อชั้นจะได้ตามนายได้...
พอจบคำพูดนั้นผมไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป
ผม.....จูบเค้า....
ผม จูบ วอลลี่เวสส์
แต่วอลลี่ไม่ .....ขัดขืนผมเลยก่อนที่จะ........ให้เวลาผ่านไป
*******************************************************
Exit : ควัน ขึ้น GLตามคำขอ ใส่อารมณ์มากไปหน่อยอีโมเกกินไปไหมเนี่ย นัง แฟชร มาอ่านซะนะ
จะได้จบซีซันซักทีoTL
รักษาแผลใจพี่สำลีเค้าหน่อยนะน้องไฟฉาย
