DC Diar[Y]

 

"...เราเจอกันอีกแล้ว"

 

ดวงตาสีแดงเรืองวูบในกระจก

ฉันผงะถอยหนี สองมือผลักตัวออกห่างกระจกนั่น

 

เสียงหายใจหอบเสียงดังปะทะกับเสียงหัวใจที่กระแทกอยู่ในอก

เมื่อกี้มันอะไร!?

 

เกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน?

ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว...ศพนั่น

 

 

ฉันเป็นคนฆ่าโจรพวกนั้น?

...แล้วทำไมฉันจำไม่ได้เลยล่ะ?

 

อากาศรอบตัวหนาวเหน็บ

น้ำตาค่อยๆไหลลากลงตามแก้ม

มีแต่เรื่องที่ฉันไม่เข้าใจ...

 

ฉันไม่ดีพอเหรอ?

 

ฉันไม่มีประโยชน์เหรอ?

 

ฉัน...ไม่มีตัวตนเหรอ?

 

 

"...มีสิ ดาเมี่ยน" เสียงกระซิบอ่อนโยนที่ข้างหู

โกหก!! มีแต่คนโกหกทั้งนั้น!!!

 

"...แต่ฉันเปล่า...ดาเมี่ยน...."

เสียงกระซิบยังคงดังอยู่ที่ข้างหู เสียงอ่อนโยน ปลอบประโลม

อย่างที่ฉันต้องการ

 

"แกมันไม่มีตัวตน....เป็นแค่เสียงในหัวเท่านั้นแหละ!!"

ฉันตะโกน เถียงกลับ ก้มหน้าซุกกับเข่าตัวเอง

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบ้าสมบูรณ์แบบ

เถียงอยู่กับเสียงในหัวของตัวเอง

 

แต่ความรู้สึกอบอุ่นที่โอบไหล่อยู่นี้มันอะไร

เหมือนมีอ้อมแขนโอบอยู่รอบไหล่

"Can you feel...Damian?"

เสียงเอ่ยที่เหมือนกับน้ำผึ้ง

กรอกอยู่ในหู ชวนให้หลงใหล

 

"yes...." ฉันกระซิบตอบเสียงเบา

รู้สึกเหมือนสติถูกชักจูง

 

"Then, come...fine me..." เสียงที่ถอดออกห่างจากตัว ทำให้ฉันใจหาย

สัมพัสอบอุ่นหายไป เหลือเพียงลมเย้นๆที่กรีดแทง

 

ฉันลุกขึ้นทันที ออกเดินอย่างเลื่อนลอย

ตามเสียงที่เรียกฉันอยู่เป็นระยะ

 

ผ่านผู้คน ผ่านร้านรวง

ทุกอย่างเบลอและเลื่อนลอย

 

"ดาเมี่ยน...ดาเมี่ยน...."

เสียงกระซิบที่ข้างหูกลับมาอีกแล้ว

มันหัวเราะเบาๆ

กระซิบกระซาบว่าฉันสำคัญกับมันยังไง

 

กระซิบกระซาบว่ามีแค่ฉันเท่านั้นที่ช่วยมันได้

ตามหามัน...และช่วยมัน

 

สติกลับมาครบถ้วนอีกครั้ง ก็ยืนอยู่หน้าตึกใหญ่คนเดียวเสียแล้ว

ตึกสีหม่น น่ากลัว พร้อมตัวหนังสือตัวใหญ่ที่บอกว่าที่แห่งนี้คือ

'Arkham Asylum'

 

ฉันก้าวถอยหลังน้อยๆ...

ทำไมมาที่นี่ได้?

"ดาเมี่ยน...." เสียงนั้นอีกแล้ว "...ดาเมี่ยน..."

 

ฉันสูดหายใจเข้าและออกยาวๆ...

ไม่ว่าไอ้เสียงที่ได้ยินมันจะเป้นอะไร

 

ฉันจะเข้าไปอัดให้มันหุบปากเสียที!

 

ฉันพลักประตูเหล็กเปิดออกช้าๆ เสียงประตูเหล็กดัง เอี้ยดน่ากลัว

ก้าวเข้าไป มองผ่านความมืดที่รออยู่ตรงทางเดินข้างหน้า

 

เสียงกุญแกกระทบกัน เคร้ง เคร้ง... พร้อมปรากฏด้วยยามที่เดินตรวจความเรียบร้อย

เขาตกใจที่เห็นฉันยืนอยุ่ที่หน้าประตู พร้อมเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"เฮ้! ที่นี่ไม่อนุญาติให้เข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้านะไอ้หนู!!"

 

เขาแค่เตือน แต่ฉันที่ขยับไปโดยไม่รู้ตัว ซัดเขาเสียหงายล้มลงไปสลบอยู่ที่พื้น

เดินข้ามเขาไปอย่างไม่ใยดี...

 

"เข้ามาอีก...ดาเมี่ยน...."

 

มันยังเรียกฉันอยู่ ใครก็ตาม....

เขาคิดว่าฉันมีประโยชน์....กำลังเรียก ฉันอยู่

 

ฉันก้าวเท้าตามเสียงเรียก ผ่านห้องกระจกหลายห้องและยามหลายคนที่ลงไปนอนหมดสติ

จนพบกับห้องปลายทาง

 

ทุกอย่างหยุดนิ่ง เสียงที่เคยพ่นกระซิบหายไป

เงาของตัวฉันที่สะท้อนผ่านกระจกอีกฟากไม่ใช่ตัวฉันเอง

 

อีกด้านของห้องกลายเป้นตาแก่คนนึง

นั่งหลับตานิ่ง

 

ผมสีขาวและผิวสีเผือกที่สว่างเด่นอยู่ข้างในห้องขังนั้น

เส้นผมที่หลังคอฉันตั้งชัน กับภาพตรงหน้า

 

ขาที่ก้าวถอยหลังไปเองเหมือนมันคิดเองได้ชะงักนิ่งเมื่อ ชายแก่ส่งเสียงทัก

"สวัสดี หลานรัก..."

เขาค่อยๆลืมตาขึ้น 

 

เข่าที่รับน้ำหนักตัวฉันอยู่ทรุดฮวบลงกระแทกพื้นเมื่อ ดวงตาสีแดงสดนั้น

จับจ้องที่ฉัน...

 

เหมือนกับตัวเองเป็นใบ้ อยากพูดแต่ก็พูดไม่ได้

พริบตาเดียว...ราช' อัล กูล ก็อยู่หน้ากระจก มองลงมาที่ฉันที่คุกเข่าอยู่

 

มือซีดเซียวที่ยกขึ้นมาทาบกับกระจก มันฉุดให้ฉันลุกขึ้นจากพื้นด้วยอำนาจอะไรบางอย่าง

"ยืนอย่างภาคภูมิสิหลานรัก....ด้วยศักดิ์ศรีของนักฆ่า"

เสียงที่เคยกระซิบอยู่ข้างหูเรื่อย มาถูกพูดขึ้นตรงหน้า

 

ท่านตา คือคนที่เรียกฉันมาที่นี่?....

เพื่ออะไรล่ะ....

 

 

"เจ้ารู้ไหม ว่าทำไมตาถึงเรียกเจ้ามา...." ฉันสะดุ้งสุดตัว เมื่อฉันสบกับดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น

 

ฉันก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างไม่รู้ตัว ท่านตาก้มเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆกระจก

ท่านพึมพำอะไรบางอย่าง

 

อากาศรอบๆตัวนั้นเย็นยะเยือกเหมือนอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง ท่าหัวเราะเบาๆ

"...เจ้าเท่านั้นที่ช่วยข้าได้ เดเมี่ยน...ช่วยข้าออกไป..."

เสียง ปัง! ดังแหวกอากาศ เหมือนเสียงเรฟ ตอนเกิดโพสเตอร์โกส์

ความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนใครเอาเหล็กทานไฟร้อนๆมาจี้ที่อก

 

ความทรมานที่ยากจะบรรยาย...เหมือนมีบางอย่างแทรกเข้ามาในร่างกาย...

ปลายนิ้วที่เหมือนถูกเข็มแทง และหัวที่เจ็บแปลบขึ้นกระทันหัน

 

ภาพร่างชายแก่ตรงหน้าค่อยๆเลือนลาง...เขาไม่ได้หายไป

แต่เป็นฉัน...ที่หมดสติไป

 

หน้าห้องขังราช' อัล กูล

.....

...

..

.

..

...

.....

รู้สึกตัวอีกที

บนเตียงแข็ง เหมือนห้องพยาบาลแบบเฉพาะกิจ

คนเดียว...

 

เสียงประตูที่เปิดออกทำให้ฉันต้องแกล้งหลับต่ออย่างช่วยไม่ได้

เสียงพูดคุยถึงฉันที่เข้าไปทำอะไรหน้าห้องขังแล้วถึงหมดสติอย่างนั้น

 

กับ ราช' อัล กูล ที่ไม่ได้สติในอีกฟากของห้องขัง...

พอฟื้นมาก็ เหม่อลอย ไม่พูดจา หรือตอบสนองใดๆกับแพทยืที่เข้าไปตรวจ...

 

...เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?

 

มีแต่เรื่องที่หาคำอธิบายไม่ได้เต็มไปหมด

 

เมื่อหยิบของที่ต้องการไปได้ เขาก็เดินออกไป ทิ้งฉันไว้ในห้องคนเดียวเหมือนเดิม

ผ้าห่มถูกกระตุกพรืดออกจากตัว ฉันรีบลุกออกจากห้องให้ไวและเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้!

 

สาวเท้าตรงไปที่ทางออก

พอก้าวออกมาจากประตู ก็รีบวิ่งออกมา...

 

เสียงหัวเราะขึ้นจมูก ดังขึ้นในหัว....มันดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีใครซักคนอยู่ในหัวและกำลังชื่นชมกับบางอย่างที่เพิ่งทำสำเร็จ

 

ความรุ้สึกที่เหมือนแปลกแยกในตัวหมายความว่ายังไง?

กับท่านตา...ร่างของท่านตาที่ไม่ได้สติ

 

หรือว่าฉัน.......?

 

ฉันส่ายหัวเร็วๆสลัดความคิดหน้ากลัวออกจากหัว...

 

ตอนนี้ก็ยังไม่เช้าเลย....ที่พักก้ยังไม่มี

เหลือบไปเห็นเครื่องโทรศัพท์ ยกหูขึ้นมาหยอดเหรียญ ต่อโอเปอร์เรเตอร์

ไปก็อทเธมเรทซิเดนท์

 

เสียงปลายสายทักทายก่อนจะถามความประสงค์

กระแอมเสียง...

 

"ครับ...ผม เบจามิน บาเกอร์ จะมาขอจองห้องไว้ครับ..." การดัดเสียงเป้นคนอื่นง่ายมากสำหรับฉัน

เสียงที่ลอกมาคราวนี้คือแพทย์คนที่คุยกันเมื่อครู่ในอาร์แฮม...

 

ฉันบอกรายละเอียด ข้อมูลปลอมที่ใช้จองไป พนักงานถามว่าจะจ่ายยังไง

"...ผ่านเชคแล้วกันครับ...ตามหมายเลข..."

ง่ายนิดเดียว...การปลอมเป้นใครซักคนเนี่ย...

 

เสร็จก็ตรงไปที่โรงแรม เข้าไปที่เคาเตอร์ พนักงานถามว่ามาทำอะไร

ฉันยิ้มตอบไปว่า เมื่อครู่คุณพ่อจองห้องไว้ แต่เค้าต้องไปธุระก่อนถึงจะตามมาให้ฉันไปที่ห้องก่อน...

 

พร้อมเอาเงินค่าห้องจ่ายไป

ห้องพักอย่างดี....เหนือยมาตั้งนาน ขอพักสบายๆหน่อยเถอะ...

 

เรื่องวันพรุ่งนี้ค่อยคิดตอนมันมาถึงก็ได้!

 

*************************************************************

Lu: ...แฮ่~~~~! ลูกเมี่ยนจบซีซันแล้ว ที่อัพเนี่ยเพื่อเปิดตัว เปิดตัวแบบสยองขวัญกันไปเรย....เอิ้กๆ...

ราช' อัล กูล สิงไปแล้ว มาดูกันคราวนี้ หมอผีที่ไหนจะเอาออกได้!

อัพที่แล้วมาตรฐานสูงมาก...เอนทรี่นี้สิ้นคิด อาจทำให้ผิดหวังกันไปบ้างนะฮับ *หมอบกราบ*

"เบนจามิน บาร์เกอร์" ....ใครคุ้นชื่อบ้างไหม? เอิ้กๆ ชื่อ จริงลุงสวีนี่ย์ ท็อดด์ ฮ้าบบบ....ยืมหน่อย อะไรงั้น...

 

 

ฉันเริ่มอย่างไร้จุดหมายกลางเมืองอันกว้างใหญ่

 

หยิบติดตัวมาก็มีเพียงการ์ด และเงินสดเล็กน้อย

 

 

ท่านแม่ทาเลียบอกว่าบัตรเครดิตจะเป็นจุดอ่อนเมื่อเวลาที่ไม่อยากให้ใครตามตัวได้

เงินสดเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

 

 

คนรอบข้าง มองฉันด้วยสายตาใคร่รู้

เสียงกระซิบเบาๆ ถึงชื่อท่านพ่อ...

 

 

ไม่อยากได้ยิน

 

 

ฉันต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

 

เดินเข้าไปในห้างใกล้ๆ เดินเตร่อยู่พัก ก็เข้าไปในร้านเสื้อผ้า

 

 

สาวๆพนักงานกุลีกุจอมาต้อนรับ

บอกไปว่า อยากได้เสื้อผ้า พวกหล่อนๆกรี๊ดกร๊าดหยิบชุดที่อยู่ใกล้มือมาทาบๆ

 

 

ทาบลองอยู่เกือบโหล ฉันก็ถูกใจเสื้อแจ็คเก็ตขาวที่มีฮู้ดสีดำ เลยหยิบเสื้อยืดสีเทากับกางเกงขาจัมป์สีดำที่ข้างๆมีกระเป๋าเล็กๆอยู่

 

พวกนั้นถามว่าคุณพ่อ คุณแม่อยู่ที่ไหน

 

ฉันเลยปรายตามองพวกหล่อนก่อนจะตอบว่ามาคนเดียวเรียบๆ

หยิบเงินจ่ายไปแล้วเข้าไปเปลี่ยนเลย

 

 

ทิ้งชุดเก่าลงในถังขยะใกล้ๆกัน

เดินเตร่ในห้างไปเรื่อยๆ ก่อนออกมาก็ไม่ได้กินมาอะไรมาเลยซักนิด

เลยเดินเข้าไปในMc

 

ปกติท่านแม่จะไม่ยอมให้กินโดยเด็ดขาด...แต่ตอนนี้ท่านไม่อยู่ที่นี่ซักหน่อยนี่?

งับไปได้สอง-สามคำ เสียงใสๆของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่เดินผ่านก็เรียกความสนใจ

 

เธอคงอายุน้อยกว่าฉันซัก 4-5 ปี ผมสีน้ำตาลเข้มถูกมัดรวบไว้เรียบร้อยและผูกโบว์สีฟ้าอ่อนตัดกัน ข้างๆนั้นคงเป็นพ่อกับแม่ไม่ผิดแน่นอน

 

ทั้งสามเดินหยอกกันจนถึงที่นั่ง มือใหญ่ของคนที่เป็นพ่ออุ้มเด็กหญิงขึ้นนั่งที่เก้าอี้

เธอหัวเราะสดใส อีกด้านก็คุณแม่หยิบเฟรนข์ฟรายด์เตรียมป้อน

 

ฉันวางแฮมเบอร์เกอร์ลงที่ถาดช้าๆ เท้าคางมองทั้งสามอย่างลืมตัว จนกระทั่งเห็นเธอโบกมือมาให้

 

 

น่าอายเป็นที่สุด....

 

 

เผลอคิดว่าตัวเองไปนั่งอยู่ตรงนั้นเสียได้

 

ทั้งน่าอายและน่าสมเพชไปพร้อมๆกัน...

 

 

 

อยู่กับท่านแม่ทาเลีย ตารางเวลาทั้งวันก็มีแต่ฝึกและฝึก เช้าฝึกร่างกาย บ่ายฝึกใช้อาวุธ เย็นดัดและเลียนเสียงผู้คน...

 

วนเวียนอยู่แค่นั้น

 

 

ทำดีก็ได้รับคำชม...หากผิดพลาดก็จะโดนทำโทษ...

ท่านบอกว่าท่านก็ถูกท่านตาเลี้ยงมาเช่นนี้

 

 

เด็กหญิงยังคงโบกมือให้

ฉันส่งสายตาดุกลับไปและลุกออกจากร้านอย่างรวดเร็ว...

 

ได้ยินเสียงร้องไห้แว่วตามมาเบาๆ

เธอไม่ผิดหรอก...

 

 

นาฬิกาตีสิบครั้ง สี่ทุ่มแล้วงั้นสิ...

ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่กลับไปหาท่านแม่

จะไม่กลับไปที่นั่นอีก...

 

ไม่กลับไปคฤหาสน์น้ำแข็งนั่นอีก...

 

 

ตั้งแต่อยู่ในลีกค์ ออฟ แอสเซสซินก็ไม่เคยนอนข้างนอกมาก่อนเลย

 

 

คืนนี้ลองไปเช่าห้องตามโมเตลดู แค่เอาเงินฟาดคงได้ห้องอย่างง่ายดาย

...เงิน เนรมิตได้ทุกอย่างอยู่แล้ว

 

 

เดินปล่อยอารมณ์ ไร้จุดหมายไปเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าที่ตามมาก็ชัดขึ้น

มันตามมาตั้งแต่ออกจากห้างสรรพสินค้าแล้ว

 

 

แรกๆไม่ติดใจอะไร เพราะอาจเป็นเสียงของคนที่เดินไปมาพลุกผล่าน

 

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว...เสียงฝีเท้าที่เจาะจง

เวลาที่ฉันหยุด มันก็หยุด

ฉันออกเดิน มันก็ก้าวตาม

 

ฉันปรายตามอง เงาที่พาดอยู่บนตึกสีเทาขยับช้าๆ

เสียงขยับเกิดขึ้นที่ข้างหน้าด้วยเช่นกัน

 

ไม่ได้มีคนเดียวงั้นเหรอ?...

 

 

ฉันหลบเดินเลี้ยวเข้าไปที่มุมตึกด้านหน้า พบว่ามันเป็นทางตัน

ข้างหน้าที่ควรเป็นทางออกถูกปิดด้วยลังเก่าๆที่ถูกวางกองๆ

 

เสียงหัวเราะต่ำๆดังเข้าโสตประสาทรับฟัง

มันรู้เส้นทางอยู่แล้วว่าตรงนี้เป็นทางตัน?

 

เงาทั้งสองค่อยๆใหญ่ขึ้นขนาบเข้ามาทั้งสองด้านเรื่อยๆ

เสียงเหล็กกรีดกับกำแพงตึกดังเป็นทางยาว พร้อมๆกันเสียงท่อนเหล็กที่ครูดกับพื้นถนนหยาบๆนี่ ลากยาวมา จนร่างใหญ่ทั้งสองปรากฏที่ปากทางเข้าตรอกเล็กๆ

 

ที่ฉันดันอยู่ในนั้น...

 

"เฮ้ย! แกแน่ใจนะว่ามันมีเงินจริงๆน่ะ?" ชายร่างสูงที่ถือท่อนเหล็กถามเพื่อนข้างๆเมื่อมองมาที่ฉัน

 

"แหง...ข้าเห็นมันควักออกมาเป็นฟ่อนๆตอนซื้อเสื้อกับจ่ายค่าเบอร์เกอร์!"อีกคนตอบเสียงระรื่น พร้อมหัวเราะขึ้นจมูก

 

มันมองตรง ขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

"เฮ้ย!! ไอ้หนู! ไม่ร้องซักหน่อยเหรอว่ะ...มันไม่ได้ฟีลตอนปล้นเหมือนเมื่อคนก่อนเลยว่ะ!" คนที่ถือมีดและเป็นคนที่ซุ่มมองฉันพูดขึ้น เสียงแปร่งๆของมันบอกว่ามันมีระดับแอลกอลฮอล์อยู่ในตัวไม่น้อย อีกคนนั้นหัวเราะเสียงดัง

 

ทั้งคู่ค่อยๆเดินเข้ามา

 

"แกก็เห็นเด็กมันกลัวจนร้องไม่ออกแล้วเฟ้ย!"อีกคนว่า ตามด้วยหัวเราะเสียงแหลมน่าเกลียด คงคิดว่าได้เหยื่อแช่แป้งกินล่ะสิ?

 

ฉันถอนหายใจ...นี่ละหนา ผู้ร้ายชั้นต่ำ

 

 

พยายามยังไงก็เป็นได้แค่นั้น!

 

 

ฉันดึงฮู้ดขึ้นมาใส่ ออกเดินไปข้างหน้า ผ่านช่องว่างระหว่างทั้งสองคน

 

"เฮ้ย!!" มันร้อง อีกคนเหวี่ยงท่อนเหล็กใส่ หมายจะฟาดให้ฉันหยุดเดิน

 

เสียงเหล็กแหวกอากาศลงมา ก่อนที่จะถึงตัว ฉันยกมือขึ้นปัดเบี่ยงระยะที่มันจะโดนตัว

 

 

ก้าวเท้าสาวไปข้างๆ สับสันมือเข้าไปที่ท้องน้อย มันร้องอุบเสียงดัง งอตัวไปข้างหน้า ฉันออกแรงผลักที่หลังมันเบาๆ ร่างสูงไถลพรืดไปกับพื้นคอนกรีต

 

 

แสงสว่างวาบเรียกความสนใจเมื่อใบมีดสะท้อนกับแสงไฟ ร่างใหญ่อีกร่างพุ่งตรงมาพร้อมตวัดมีด เมื่อเห็นเพื่อนร่วมอาชีพลงไปกอง

 

มันตวัดมีดเป็นแนวนอนเมื่อเข้ามาใกล้ตัว หวังจะให้มีดได้ดื่มเลือดแต่มันไม่ใช่วันนี้! ฉันก้มหลบ ด้วยความสูงที่แตกต่างมันทำให้หลบได้อย่างง่ายดาย

 

ฉันหมุนตัว เอาหลังแนบกับลำตัวเจ้าโจรสิ้นคิดนี่ แล้วเอื้อมมือทั้งสองข้างไปคว้าที่ข้อมือข้างที่ถือมีดบิดด้วยแรงทั้งหมดที่มี

 

มีดร่วงผล่อยออกจากมือของมัน

 

ฉันทิ้งตัวลงพื้นโดยใช้เข่ารับน้ำหนัก คว้ามีด แล้ววาดมันไปข้างตัว

 

เจ้าโจรกรีดเสียงดังก้องทั่วตรอกเล็กๆ ทรุดฮวบลงไปกุมหน้าท้อง

ถึงฉันจะลงแรงไปไม่มากนักแต่มันก็ถากเสื้อและบาดเข้าเนื้อเรียกเลือดได้เยอะเหมือนกัน

 

ฉันยืนขึ้น เห็นเจ้าโจรคนแรกที่ฉันพลักมันล้ม โถมตัวเข้ามาพร้อมท่อนเหล็กที่เงื้ออยู่บนหัว

 

มันฟาดลงมาเต็มแรง ฉันสู้แรงผู้ใหญ่ไม่ได้ก็จริงแต่ถ้าแค่ปัดป้องล่ะพอได้

 

 

ฉันยกมีดให้ช่วงใบมีดอยู่ช่วงสันและข้อมือ เอาอีกมือยกขึ้นยันที่ข้อมือด้านในไว้ เสียงเหล็กกระทบใบมีด

 

ใสกังวาน...

 

ฉันถอยกรูด ใบมีด กดลงบนแขนเสื้อและผ่านเข้าหลังมือ เลือดสีแดงเข้มซึมตามแขนเสื้อสีขาว

 

 

เหมือนบางอย่างในร่างขาดสะบั้น

ทั่วทั้งร่างเย็นวาบ

 

แล้วสติก็ขาดไป...

 

 

.........

 

...

 

..

 

...

 

........

 

 

มึนหัว เหมือนถูกตีเข้าจริงๆ

 

ฉันลืมตาช้าๆ มองระนาบพื้นไป

 

รอบตัวมืดสลัว

 

พยายามจะลุกขึ้น มือก็สัมพัสบางอย่างบนพื้น

 

 

ฉันมองลงไป เบิกตากว้าง

หลังเย็นวาบ...

 

 

มือเย็นเยือกของเจ้าโจรเมื่อครู่!!!

 

จำอะไรไม่ได้เลย!!!

 

อย่างสุดท้ายคือ หลังมือเจ็บแปล็บเพราะโดนมีดบาดผ่านเสื้อ

 

 

ฉันใช้มือยันตัวเอง คลานถอยหลังออกห่างจากศพตรงหน้า จนหลังชนกับบางอย่าง

ฉันหันกลับไป ร่างไร้ชีวิตที่เบิกตาโผล่งตรงมาที่ฉัน

 

ฉันร้องเสียงดัง กระโดดออกจากตรงนั้นทันที

 

มีดปักตัดหัวใจพอดิบพอดี...

 

 

น้ำตาไหลลากลงมา ทั้งร่างสั่นเทิ้ม

เสียงสะอื้น ค่อยๆกลบความเงียบของตรอกเล็กๆ ฉันร้องไห้โดยไม่สนว่าใครจะเห็นว่าอ่อนแอ

 

 

"...ท่านพ่อ....."

 

คนๆแรกที่นึกถึงกลับไม่ใช่ท่านแม่ทาเลีย ใบหน้าของบรู๊ซ เวย์นลอยขึ้นมา รู้ว่าไม่มีประโยชน์แต่ก็ยังเรียกหา...

 

 

ฉันลืมตาที่อาบไปด้วยน้ำตา มองไปรอบๆเมื่อเสียงแว่วๆดังขึ้นมา...

 

 

เสียงนั้นเรียกชื่อฉันอย่างชัดเจน...

 

ความกลัวที่ครอบคลุม ผลักดันให้ฉันวิ่งออกจากตรอกนั้นโดยไม่เหลียวหลัง

 

 

 

 

ฉันวิ่งจนหมดแรง ลากขาไปหยุดหน้าร้านค้าเก่าๆที่ปิดกิจการไปแล้ว มือทาบพิงกระจกหอบหายใจ

 

‘...ดา....เ....มี..ย..น....'

 

ฉันหันหลังวูบ เสียงนั้น เรียกฉันอีกแล้ว...

 

 

‘ดา....เมียน.....'

 

เสียงทุ้มต่ำ....

 

‘...ทางนี้...ดาเมียน...'

 

ฉันหันกลับไป ทางที่เสียงเรียก หันปรายตามองที่กระจก

 

ฉันเห็นตัวเองมองกลับมาพร้อมรอยยิ้มและดวงตาสีแดงก่ำ

 

 

‘เราเจอกันอีกแล้ว...'

 

 

 

*******************************************

Lu : ฮา...อยากจะบอกว่าลืมเอาภาพประกอบมาอ่ะ....เหอๆ... ไว้เข้ามาคราวหน้าจะแปะไว้ล่ะกันน่อ!

เป็นไง หนูเดเมี่ยนเริ่มออกแนวผีหลอกวิญญาณหลอนซะแร้ว เอิ้กๆ...ใครไม่ชอบค้านได้เลยนะฮับ ไม่เป็นไร..

เอาไปนั่งๆเดากันน่อว่าเกิดอันใดขึ้นกันลูกเมี่ยนของป๋า เอิ้กๆ... เห็นเจสันกับเทอร์รี่อัพแล้วเสี่ยน...อยากกัพหนูเมี่ยนซะงั้น....  อะไรๆมันชักจะไปกันใหญ่แล้วล่ะสิ...

 บางคนคงเริ่มสังเกตแล้วว่าฉากต่อสู้ยืดยาวเหลือเกิน ฮา...สารภาพครับ ลูชอบพรมขาว(เห็นกันได้ชัดเจน)และฉากต่อสู้มาก จะพยายามแทรกเท่าที่แทรกได้ ยิ่งพวก มอร์เที่ยล อาร์ตจะยิ่งชอบมาก...ถึงชอบแต่ยังบรรยายติดๆขัดๆอยู่ฮับ คราวหน้าจะพยายามให้มากๆยิ่งขึ้นไปอีก...>[]<\

 

 

 

ทาเลีย

บรู๊ซ

รา'ช อัล กูล

 

ชื่อทั้งสามที่วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา ชื่อของเหล่าบุคคลที่อยู่ในชีวิตฉัน

ทั้งรัก และเกลียดในเวลาเดียวกัน

 

ท่านแม่ทาเลีย บอกฉันว่า พ่อของฉันคือมหาเศรษฐีแห่งก็อทแธม บรู๊ซ เวย์น...

และฝันร้ายของเหล่าอาชญากร แบทแมน คนนั้น...

 

โกหกทั้งเพ...

 

พ่อที่เคยอยากพบ มีเพียง ความเย็นชา เฉยเมย และไร้หัวใจ...

 

 

ทั้งที่ฉันมีสายเลือดของเขาไหลอยู่แท้ๆ

 

ฉันคนเดียวแท้ๆที่สมควรได้มีสิทธิ์ เคียงข้าง...

 

ทั้งที่ฉันเป็นคนๆเดียวที่มีสัมพันธ์ทางสายเลือด...แต่กลับกลายเป็นคนนอก

 

สิ่งที่ควรได้ก็มีคนครอบครองอยู่ก่อนแล้ว.... 

 

ฉันไม่เคยดีพอสำหรับทุกคน

 

ไม่เหมือน ดิ๊ค เกรย์สัน

ไม่ใกล้เคียง เจสัน ท็อดด์

ไม่แม้ซักนิดที่จะสู้ ทิโมธี เดรค ได้

 

ฉันแค่อยากได้สิ่งที่ควรเป็นของฉัน...

 

ฉันอาจดูเหมือนพวกเด็กอวดดี

อาจใช่!

 

เพราะท่านแม่ทาเลียสอนให้ฉันจองหอง

ท่านแม่ทาเลียสอนให้ฉันแย่งชิง

และท่านแม่ทาเลียสอนให้ฉันเอาชนะ...

 

สุดท้าย ท่านปู่ราช' อัล กูล เป็นคนสอนให้ฉัน ฆ่า...

 

สุดท้ายท่านก็เป็นคนเดียวที่คิดว่าฉันมีประโยชน์...

เป็นประโยชน์ให้ใครได้มันก็ดีไม่ใช่เหรอ?...ถึงใครจะพินาจไปก็เถอะ...

แต่ฉันก็ยังมีประโยชน์...?

 

ฉันมีแต่ทำให้คนรอบข้างผิดหวังเสมอ โดยเฉพาะท่านแม่ทาเลีย

 

ฉันไม่เคยดีพอสำหรับท่านเลย...ฉันเลยตัดสินใจกลับมาคฤหาสน์น้ำแข็งนี้อีกครั้ง

ขอแค่คำปลอบโยนซักนิดก็ยังดี...คงไม่หวังมากไปใช่ไหม?

 

อัลเฟรด เปิดประตูและเชิญฉันเข้าไป รอยยิ้มที่ส่งมาฉันคืนมันไปโดยการเดินผ่านเข้ามาเฉยๆ

รอยยิ้มนั่นฉันไม่สมควรได้รับ...

 

เขาบอกจะไปตามท่านพ่อมาให้ ฉันห้ามไว้...ใช่! ฉันมาหาเขา แต่ตอนนี้ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี

...ฉันเป็นคนเลือกที่จะไปกับท่านแม่เอง

 

สุดท้าย

 

ก็กลับมาสภาพน่าทุเรศอย่างนี้....

 

 

อัลเฟรดพาไปห้องที่เคยพัก...มันใหญ่และอึมครึมเหมือนที่เคย

ฉันเดินไปหน้ากระจกบานใหญ่ในห้อง มองผ่านมันไปเหมือนไม่ใช่ตัวเอง

 

ใบหน้าขาวซีดที่คล้ายกับท่านพ่อลอยเด่นเพราะสูทสีเข้มที่ใส่ กางเกงขาสั้นเลยเข่าและรองเท้าหนังสีดำ...

 

อยู่ได้ไม่นานก็ต้องออกจากห้อง อยู่คนเดียวไม่ได้....

 

อยากพบใครซักคน...ท่านพ่อ

 

ฉันลงไปที่ถ้ำค้างคาว

ที่ๆเขาอยู่...

 

แต่มันว่างเปล่า เก้าอี้ตัวใหญ่ที่เลื่อนออกจากโต๊ะน้อยๆบอกให้รู้ว่าเขารีบลุกออกไปอย่างรีบร้อน

ข้างหลังเป็นชุดโรบินคนที่สอง...

 

ฉันมักเผลอเอามือไปแตะที่กระจกประจำเวลามองมัน

แล้วก็ต้องรีบเอาแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดรอยนิ้วมือออก...

 

เช็ดเสร็จเงาใหญ่ก็พาดทาบที่กระจกใส่ ฉันหันกลับมาอย่างเร็ว

แบทเมน!!....

"ท่านพ่อ..."

ฉันเห็นดวงตาหลังหน้ากากนั่นเบิกกว้างเล็กน้อย แล้วทุกอย่างก็เหมือนเดิม เย็นชา เมินเฉย

 

"...ดาเมียน ลงมาทำอะไรที่นี่?" ความแปลกใจที่เจอฉันถูกพับเก็บไปมิดชิด ฉันเค้นเสียงหัวเราะเบาๆ

 พยายามทำตัวอวดดี อย่างที่เคยทำมาตลอด

 

"...ที่นี่ ก็บ้านผมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?" ท่านพ่อมองฉันนิ่ง พยักหน้าช้าๆแล้วหันกลับไปที่จอมอร์นิเตอร์ต่อ...

ฉันเงยหน้ามองที่จอ...จุดสีแดงๆกระพริบตลอดเวลา เครื่องติดตามตัว...ของใครกันนะ?

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ข้างๆเขาอยู่พักใหญ่ๆ...แต่ก็เหมือนไม่ได้อยู่ ความสนใจของเขา

 

ไม่ได้อยู่ที่ฉันโดยสิ้นเชิง...

 

ฉันเดินออกไปที่ประตู มันเลื่อนเปิดออก ฉันกระซิบกับตัวเอง "ท่านพ่อ...." ประตูเลื่อปิดลง  "ลาก่อนครับ..."

 

ฉันเดินขึ้นห้องหยิบเฉพาะของที่จำเป็น ตรงมาที่ชั้นล่างอัลเฟรดเดินออกไปอีกห้อง...ฉันเลยเดินต่อไปที่โรงจอดรถ เห็นมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ใกล้ๆ สตาร์ทแล้วขับออกไปจากบริเวณคฤหาสน์ตรงไปที่แสงไฟสว่างไสวในเมืองอันมืดมิด...ก็อทแธมซิตี้.

 

 ***************************************************

Lu : ตอนนี้เด็กอีโมตัวจริงไม่ว่าง ติดกิจ(เหล่หนูทิม) ดาเมี่ยนเลยยึดชั่วคราว ฮา... เด็กหนีออกจากบ้านและมีทีว่าจะไม่มีใครตามด้วย...(เหอๆ...เราไม่ต้องการให้ใครตามอยู่แล้ว) มาคอยดูลูกคุณหนูตกระก่ำ นะครับทุกๆท่านนน~~~~>[]

 ชุดโมเอะ ฮา...สูทและ "ขาสั้น!!" ตามที่ทุกๆท่านเคยยัดให้ทิม แน่นอนเดเมียน แกก็ไม่รอดดด~~~!!!! *หัวเราะชั่วร้ายสุดๆ*

ปล. แอบยืมรูป คัตของหนูเดเมี่ยนมาจากคุณShake นะค้า~~~~>[]<\