Batman 008 : The Key Of Heart
posted on 10 Mar 2008 23:49 by dcdiary in Batman
รู้สึกเหมือนกับว่าใครมาสัมผัสอะไรสักอย่างเลยสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา
สายตายังพร่ามัวอยู่ สมองยังไม่ค่อยที่จะทำงาน
จนเมื่อได้ยินเสียง ของเขา...เขาพูดอะไรผมยังฟังไม่ค่อยชัด
จู่ๆก็มีมือที่อบอุ่นมาจับที่แก้มแล้วบอกว่า
"สำเนียง Kryptonian ของนายตลกชะมัดเลย"
Downloading.......
20%...
40%..
60%.
80 %.........
100% Complete!!
!!!!!!!!!!!
ความรู้สึกแรกที่รู้ตัวคืออยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปซะจากตรงนี้ รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้หน้าคงแดง
ไปทั้งหน้า ผมยกมือเพื่อที่จะฟาดไปที่ใบหน้าที่กำลังยิ้มร่าอย่างกวนๆนั้น
แต่เค้าจับมือผมไว้ทันแล้วลากตัวผมลงมาและกดผมไว้ใต้ร่างอันสูงใหญ่ของเขา
เขาจ้องผมแล้วขำนิดๆ สนุกมากเลยนะคลาร์ก!!
ว่าแต่เค้าตื่นขึ้นมาแล้วได้ยิน.....ได้ยิน!!??
เค้าได้ยินหรือรู้สึก......!! พระเจ้าเขารู้ถึงไหนถึงไหนกัน!!
"นาย !!!! รู้สึกตัวตั้งแต่ตอนไหน !!!???" ผมถามอย่างร้อนรนพร้อมกับพยยายาม
หนีออกจาสถานะการณ์ที่ล่อแหลมนี้ แต่ไม่สำเร็จ แรงผมไม่พอที่จะหนีออกมาจากวงแขนของเขาได้
และคำพูดต่อไปของเขาทำให้ผมแทบคลั่ง!!
"จูบอีกทีซิ" เหมือนมีคนมาปล่อยระเบิดลงต่อหน้าผม Holy!!****!!
เขารู้สึกตัวตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว!! แต่ก็ยังแกล้งหลับต่อ!! อย่างนี้นี่มันจงใจชัดๆ!!
ในขณะที่ผมอยากจะด่าเขาใจจะขาด แต่เมื่อสบเข้ากับตาสีฟ้าที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีกแล้วนั้น...
ความโกรธที่มีเมื่อกี้ก็หายไป
เขายังมีชีวิตอยู๋......
ดีแค่ไหนแล้วที่เขายังมีชีวิตอยู่ตรงหน้าของผมนี้...รอยยิ้มที่ไม่คิดว่าจะมีวันได้เห็นอีกแล้ว
ผมเอาแขนโอบรอบคอที่แข็งแกร่งลงมาจูบเบาๆ ผมหลับตาเพื่อรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นของเขา...
หลักฐานว่าเขายังอยู่... จู่ๆก็สัมผัสได้ถึงสิ่งที่ร้อนและชุ่มชื้นเขาวนเวียนอย่างร้องขอ
ผมเปิดตอบรับเขาอย่างนุ่มนวล ปลายลิ้นสัมผัสกันอย่างอ่อนโยน แผ่วเบาแต่ก็เร่าร้อน
จนผมรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่คอยวนเวียนอยู่ตรงต้นขา....ผมผละออกจากดขาจ้องมองตาที่ตีหน้าใสซื่อ
เหมือนไม่รู้เรื่องอะไร.... นายนี่มันหมาป่าสวมหนังแกะชัดๆ...
"นายมันเจ้าเล่ห์ คลาร์ก เคนท์" เขาหัวเราะชอบใจ เขาดูมีความสุข
เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าก็อดคิดไม่ได้ว่าที่เห็นอยู่นี้มันไม่จริง...หากเขาหายไปอีกหรือต้องเสียเขาไป...
ผมคงรับไม่ได้...ผมหันไปเห็นรอยแผลที่ถูกแทงแล้วรู้สึกเจ็บปลาบในทรวงอก...
วันนี้ผมเกือบเสียเขาไปแล้ว...
"ฉันนึกว่าจะเสียนายไปอีก เหมือนตอนห้าปีนั่น" ผมเม้นปาก รู้สึกกลัวว่าหากผมช่วยเขาไว้ไม่ทัน
หากวิธีนี้ใช้ไม่ได้ผล...อนาคตผมจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไงโดยไม่มีเขา ในขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั้น
ก็มีนิ้วมือมาสัมผัสที่ริมฝีปากเบาๆ ผมมองคลาร์กที่มองลงมาด้วยความเป็นห่วง
"ฉันก็กลับมาแล้วไง" แล้วเขาก็ก้มลงมาจูบอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมเบือนหน้าหนี จู่ๆความน้อยใจก็พุ่งเข้าหา
"แต่นายไป ไม่บอกลาฉันซักคำ จู่ๆก็หายไปแบบนั้น...." ผมรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่คิดแบบนี้...
โมโหที่คิดอะไรแบบ....ผู้หญิง....
"ฉันขอโทษ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด
ผมนิ่งเงียบไป ความจริงแล้วผมรู้ว่าเขาคงตื่นเต้นที่รู้ว่าดาวบ้านเกิดอาจจะยังมีอยู่จนหุนหันพลันแล่นจากไป
แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าจะบอกกันบ้าง...ผมคงใจแคบเกินไปจริงๆ...
ผมไม่สามารถเปิดใจให้กับคนอื่นได้...เพราะผมไม่สามารถที่จะไว้ใจและเปิดรับความรู้สึก...รักได้อีก
ตั้งแต่เสียพ่อและแม่ไปตอนนั้น...นอกจากอัลเฟรดที่อยู่กับผมตั้งแต่ผมยังเล็กจนเปรียบเสมือนคนในคราบครัว
ผมก็ไม่อาจที่จะไว้เนื้อเชื่อใจใครได้ซักคน...แม้แต่โรบิ้น...ปิดกั้นใจตัวเอง...
ขังมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด...เก็บไว้ให้ห่างไกลจากทุกคน...
เก็บไว้...ให้พ้นจากตัวเอง...
จนนายเข้ามา...เข้ามาจนถึงประตูที่ปิดขังไว้...และเปิดมันออก
นายเป็นเพียงคนเดียว...ที่สามารถเข้ามาในนี้ได้...
เป็นคนเดียว...ที่สามารถลุกล้ำเข้ามาภายในใจที่ดำมืดและปิดตายนี้ได้...
หลังจากนั้นนายได้สอนฉันถึงแสงสว่างที่ฉันไม่เคยที่จะรับรู้มันได้...
จนในที่สุดกุญแจที่ปิดตายนั้นได้สลายไปจนหมดสิ้น...
นายเป็นคนที่ฉันสามารถบอกกับคนอื่นได้อย่างเต็มปากเป็นครั้งแรก...
ว่า ฉันไว้ใจนาย....คลาร์ก...
"กับนายบรูซ" เขากระซิบข้างหูของผม "ฉันจะกลับมาเสมอ "
เขาจูบเบาๆที่ใบหูแล้วลากปลายลิ้นที่ร้อนผ่าวลงมาเรื่อยๆไล้ลงมาผ่านคางแก้ม
ระบายจูบพรมไปทั่วใบหน้าก่อนที่จะกลับมาที่ริมฝีปากอีกครั้ง...ริมฝีปากเรายังชื้นจากจูบแรก
คลาร์กเริ่มแทรกลิ้นเข้ามาอีกรอบผมเชิดหน้าขึ้นเพื่อที่จะรองรับเขาได้มากขึ้น
จากความนุ่มนวลอ่อนหวานในตอนแรกเริ่มกลายเป็นความเร่าร้อนและเร่งเร้า เมื่อลิ้นคลาร์กเริ่มรุกเข้ามาเรื่อยๆ
รุนแรง ผมพยายามที่จะตอบรับอย่างเต็มที่ แต่เขาทั้งดูดและกัดเม้นจนผมตามเขาแทบไม่ทัน
เขาเริ่มเอามือแปะป่ายไปทั่วทั้งตัวแต่เท่าที่รู้สึกถึงความป้ำๆเป๋อๆแล้วสรุปได้อย่างเดียวว่า...
เขาถอดชุดของผมไม่เป็น....
อืม...มันคงยากไปสำหรับนายสินะ...
ผมผละออกจากเขาเมื่อเห็นหน้าที่งงๆตรงหน้าแล้วอดที่จะขำไม่ได้
ผมยันตัวขึ้นมา และยิ้มอย่างมีชัยเล็กๆ
"นายไม่มีปัญญาหรอกคลาร์ก" เขาทำหน้าคิ้วขมวดนิดหน่อยแต่แล้วก็เปลี่ยนสีหน้าได้อย่างรวกเร็ว
เขายักคิ้วและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เหรอ แต่ฉันก็มองทะลุมันไปได้ทุกครั้งแล้วกัน"
ผมอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อหูของตนเอง!! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะทำอะไร...แบบนี้
ใช้ความสามารถที่มีมาใช้อะไรที่....!! อ้ะเดี๋ยว....ทุกครั้งงั้นเหรอ!!
แสดงว่าตลอดที่ผ่านมาก็...!!
ตอนนี้ผมรู้สึกว่าใบหน้าที่แดงนั้นแดงจนไปถึงใบหู หน้าชาด้วยความอาย ผมไม่กล้าที่จะมองหน้าเขา
จึงพยายามที่จะขยับหนีไปให้ไกลจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สุดท้ายเพียงแค่เขาเอามือ
มาดึงผม ร่างที่พยายามหนีก็กลับไปที่เขาอย่างง่ายดาย
คลาร์กเริ่มซุกไซ้ที่ลำคอส่วนที่โผล่พ้นเกราะ โลมเลียต้นขอของผม กัดเม้นจนผมรู้สึกเสียวซ่าน
จนเผลอร้องครางออกมา รู้สึกโอนอ่อนไปทั้งร่างรู้สึกได้ถึงรอยยิ้มบางๆที่ต้นคอ
ผมหลับตาและค่อยๆถอดชุดออกอย่างช้าๆ เมื่อถอดออกเสร็จเหลือแต่เพียงเสื้อเนื้อบางเข้ารูป
ซึ่งเขาก็ช่วยถอดมันออกอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ท่อนบนของผมเปลือยเปล่า
เขาจ้องลงมาที่ร่างกายของผมราวกับจะเก็บไว้ทุกรายละเอียดนิ้ว ผมหลบสายตาที่จ้องลงมาอย่างกระหายนั่น
คลาร์กรู้ไหม...สายตานั้นของนายนี่มัน...ลามกเป็นบ้า
มือที่ร้อนระอุเริ่มลูบคลำไปมาบอกหน้าอก ลูบไปตามรอยแผลเป็นจางๆ ก็ที่เขาจะก้มลงจูบเลียมัน
ผมสะดุ้งเล็กน้อย หายใจติดขัด ปลายสัมผัสที่ร้อยรุ่มค่อยลากลงต่ำมาเรื่อยๆ จนเมื่อเขาเลียและดูดเม้นหนักๆที่แผลเป็นตรงหน้าท้อง
ผมก็เผลอครางออกมา พอถึงจุดสุดท้ายเขาจัดการถอดเข็มขัดที่เอวของผมออก แล้วทิ้งมันลงกับพื้น
ผมยันตัวขยับสะโพกขึ้นเพื่อเป็นการง่ายในการถอด และเขาก็ถกกางเกงของผมออกไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ผมเปลือยเปล่าไปทั้งตัวแล้ว แต่เรื่องอะไรล่ะที่มจต้องเปลือยอยู่คนเดียว ผมเม้นปากกลั้นใจ
และรวบรวมความกล้าที่จะลูบไล้มือบนแผ่นอกกว้างจนมาถึงกางเกงของเขา เขายอมถอยให้ผมถอดได้อย่างสะดวก
เมื่อชิ้นส่วนสุดท้ายถูกถอดออก เขาก็เบียดตัวเข้ามาชิดแทบจะทันที
เขาดึงตัวผมเข้ามา ลูบไล้เรือนร่างทุดสัดส่วนราวกับจะจำถึงทุกรายละเอียดของกล้ามเนื้อ ผมยอมโอมอ่อนไปตามเขา ร่างกายเราเบียดชิดจนแทบไร้ที่ว่าง ผิวสัมผัสกันแทบทุกส่วนทำให้ความร้อนเพิ่มมากขึ้น ผมลูบไล้ไปตามแผ่นหลังทีกำยำพลางเบียดชิดแนบสะโพกเข้าหาอย่างไม่รู้ตัว ส่วนนั้นของเราเสียดสีเข้าหากันจนของเขาเริ่มแข็งขึ้นมา ส่วนของผมเองก็เช่นกัน เมื่อรู้สึกถึงตรงนั้นโดนเข้ากับที่ต้นขา มันร้อนราวกับไฟ แล้วเขาก็ลากมือสัมผัสที่แผ่นหลังผมลูบขึ้นลง จนมาถึงบั้นท้าย ผมร้องครางพร้อมกับแอ่นกายเข้าหาเขาอย่างอัตโนมัติ นี่ร่างกายผมป็นอะไรไปแล้ว... แต่เมื่อรู้สึกถึงสิ่งที่กำลังเปิดทางเข้ามาอย่างช้าๆ ทำให้ผมเกร็งโดยไม่รู้ตัว บีบรัดสิ่งที่เข้ามาอย่างแน่นหนา ผมกลั้นหายใจ แต่สิง่ที่ถูกใส่เข้ามานั้นยังขยับเข้ามาลึกขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขากดลงตรงจุดหนึงผมกระตุกบีบรัดเขาไว้ ตอนนี้ตาผมเริ่มเบลอสติเริ่มล่องลอย รู้ได้แต่เพียงว่าร่างกายในตอนนี้มันร้อนไปหมดทั้งตัว หอบหายใจแรง เมื่อผมหันไปมองคลาร์กก็พบกับสายตาที่พร้อมจะกินผมอยู่ทุกเวลา แล้วสิ่งที่อยู่ด้านล่างก็เริ่มขยับอีกครั้ง มันถูกขยับเข้าออกอย่างมีจังหวะความเกร็งเริ่มผ่อนคลายลง ผมกัดปากเพื่อกลั้นเสียงที่จะเล็ดลอดออกมา มันเสียวซ่านไปหมดทั้งตัว เมื่อเขาถอนนิ้วออกผมมีความรู้สึกประหลาดเหมือนไม่พอใจอยู่แวบหนึ่ง รู้สึกได้ว่าตัวผมเริ่มสั่นอย่างวิงวอนขอ สุดท้ายเขาจับขาของผมยกขึ้นพาดบ่า ผมมองลงไปเห็นสิ่งที่ผมจะต้องรองรับเข้ามา ทำให้ผมถึงกับหน้าถอดสี.....
หากสิ่งนั้นเข้ามาในตัวผมจนหมดนั่น....ผมคงลุกไปไหนไม่ได้เป็นวันๆแน่ๆ
ไม่คิดเลยว่าความแตกต่างทางสรีระมันจะบ่งบอกถึงความแตกต่างกันได้ขนาดนี้ ภายนอกชาวดาวคริปตันก็เหมือนคนอยู่หรอกแต่นี้มัน....
ใหญ่...มาก...
ผมกลั้นหายใจ ความผ่อนคลายเมื่อครู่พลันหายสิ้น....
คิดจะผลักเขาออกพร้อมกับปฏิเสธ
เขาก็เงยหน้าสบตากับผมกระซับด้วยถ้อยคำภาษาบ้านเกิดของเขา
" Please Let me inside you, I just want to feel ... you"
ผมพูดอะไรไม่ออก แรงขัดขืนพลันหายไปไหนก็ไม่รู้ เมื่อเขาสบตาเป็นเชิงถาม ผมมองตาที่อ้ออนวอนของเขาทำให้ผมโอนอ่อนลง และสุดท้ายผมก็พยักหน้าตอบรับเบาๆ ถึงแม้จะกลัวก็ตามแต่ ผมใช้มือเสยผมของเขาจูบที่ริมฝีปากเขาเบา โอบแขนรอบคอแกร่งเพื่อเป้นที่พึ่งพิง ฝังใบหน้าลงกับไหล่กว้าง พยายามที่จะผ่อนคลายส่วนล่าของตนให้มากที่สุด เมื่อสิ่งนั่นเริ่มถูกสอดใส่เข้ามา ผมหายใจเฮือกจิดปลายเล็บลงบนไหล่อย่างแรงเพื่อระบายความเจ็บปวด
"อ๊าาาาาาาาาา!! อออ อื้อออ!!" ส่วนล่างของผมเจ็บปลาบขึ้นมา เมื่อสิ่งนั้นถูกส่งเข้ามาเรื่อยๆ ช่วงล่างร้อนราวกับไฟไหม้ ดวงตาร้อนผ่าว ผมแข็งขืนตัวอย่างไม่รู้ตัว พยายามที่จะเบียดสะโพกหนีจากแก่นกายที่ร้อนผ่าวนั้นแต่ไม่เป็นผล มันยังคงสอดใส่เข้ามาแล้วหยุด ผมพักหายใจวูบหนึ่ง ยังไม่ทันไรเขาก็เริ่มที่จะขยับดึงดันเข้ามาต่อ แรงเสียดสีทำให้เหมือนร่างจะถูกฉีกขาดออกจากกัน ผมกัดปากอย่างแรงเพื่อกลั้นเสียงร้องที่น่าอายเหมือนเมื่อครู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเสียงเล็ดลอดออกมา จนในที่สุดเขาก็สามารถใส่เข้ามาจนมิดด้าม ผมรู้สึกเหมือนมีแท่งเหล็กที่ถูกไฟเผาอยู่ภายในร่างกาย อึดอัด รู้สึกแน่นท้องไปหมด เมื่อเหลือบไปเห็นสีหน้าเป็นเชิงขออนุญาต ผมกลั้นหายใจแล้วพยักหน้าให้ เขาถอนตัวออกและสอดใส่เข้ามาอีก ด้วยจังหวะที่เชื่องช้าก่อน แล้วเขาก็เริ่มกระแทกเข้ามาหนักขึ้นแรงขึ้น ผมกระตุกไปตามแรงที่ถูกกระแทกเข้าใส่ กรีดร้องไม่เป็นภาษา หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เจ็บที่ส่วนล่างจนแทบทนไม่ไหว แต่อยู่ๆความเจ็บก็บรรเท่ากลายเป็นความรู้สึกที่เสียวซ่าน สะโพกผมเริ่มที่จะขยับตามและตอบรับจังหวะที่รุนแรงมากขึ้น จากมือที่เคยอยู่ที่แผ่นหลังนั้นก็ป่ายไปมาบนเตียงคริสตันราวกลับจะหาที่ยึดจากพายุโหมกระหน่ำลูกนี้ สะโพกของผมบิดเร้าไปมา ตอบรับทุกจังหวะที่ถูกสอดใส่เข้ามาอย่างถือดี เขาเร่งจังหวะเร็วขึ้นเร็วขึ้น สมองของผมคิดอะไรไม่ออกแล้วในตอนนี้นอกจากร้องครวญคราง เขาลูบไล้ไปยังส่วนต่างๆของร่างกายผมแล้วยกมือของผมขึ้นมาจูบและดูดนิ้วของผมอย่างกระหาย ส่วนอีกมือนั้นสัมผัสตรงนั้นที่ตอนนี้แข็งขันและชุ่มชื้น เมื่อเขาสัมผัสผมแอ่นตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาเริ่มขยับขึ้นลงตามจังหวะที่ร้อนแรง ผมรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนถึงจุดเดือด
"ฮะ อะ อื้อออ" ผมร้องครางออกมาไม่หยุด หายใจรุนแรงเมื่อเขาเริ่มเร่งความเร็วและแรงขึ้นอีกจนผมอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
ผมครางและหอบหนักขึ้น หนักขึ้น ก่อนที่จะร้องครางออกมาพร้อมกับชื่อของเขา
เขาทำสีหน้าเคร่งเครียดก่อนที่จะครางเสียงทุ้มต่ำออกมาพร้อมปลดปล่อยเข้ามาข้างใน
ผมรับรู้ได้ถึงของเหลวที่ร้อนเหมือนลาวาเข้าสู่ร่างกายจนล้นปรี่ เมื่อเขากระแทกเข้ามาครั้งสุดท้าย
ผมแอ่นอกเกร็งตรงนั้นบีบรัดของเขาจนเขาปลดปล่อยออกมาจนหมด และผมก็ปลดปล่อยตามเขามาจนน้ำสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนเต็มหน้าท้องของผม
ผมหอบหายใจพัก
แล้วเขาก็คอยๆถอนตัวออกช้าๆ
ผมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่ยังหลงเหลืออยู่
แล้วเขาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างผม
ผมหันหลังให้เขา(ในระหว่างที่ขยับตัวความเจ็บก็แล่นเข้ามาเป็นระยะระยะ....) รู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก ไม่กล้าที่จะมองหน้าเขาเสียด้วยซ้ำ แล้วเขาก็ดึงตัวผมเข้าไปกอด ผมอยากจะดันตัวหนีแต่เรี่ยวแรงไม่มีแล้ว
ก็เลยปล่อยเลยตามเลยและความจริงมันก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่นัก....จนเมื่อ....
"เจ็บรึเปล่า" เขากระซิบข้างหูผม
มือไล้วนลูบอยู่ที่สีข้าง
เจ้าบ้าถามมาได้ยังไงว่าเจ็บรึเปล่า!!
มันก็ต้องเจ็บอยู่แล้วล่ะไซส์ขนาดนั้นน่ะ!!
ผมปัดมือเขาออก
ผมไม่มีอารมณ์ที่จะเถียงต่อเพราะเหนื่อยมากเกินไปแล้ว....ผมต้องพัก...
"พอแล้วน่าคลาร์ก
...ฉัน" จู่ๆใบหน้าของเขาก็ปรากฏตรงหน้าผมซะอย่างนั้น
"ขอดูหน้าหน่อยสิ" เขายิ้มร่า อย่างมีความสุขที่ได้กวนประสาทผมงั้นสินะ....
"ห้ะ คลาร์ก นายยยมัน" ผมเงื้อมือหมายจะตบหน้าคนทะเล้นอย่างหมอนี้ แต่เขาก็รับไว้ได้(อีกแล้ว) และดึงมือผมมาจูบเบาๆ ผมนิ่งเงียบ
"หายกันนะ" เขาพูด " ฉันขอโทษ เรื่องห้าปีนั่น
เรามาแก้ไอห้าปีที่เสียไปให้มันคุ้มค่าดีกว่า"
แล้วเขาก็ยิ้มให้อย่าใสซื่อ
ผมอยากจะด่านัก
แต่สุดท้ายผมก็ยิ้มออกมา
“อืม....นั้นสินะ” แล้วผมก็เห็นหน้าของเขาอึ้งไปเลย ผมมองหน้าเขาด้วยความเปลกใจ
“บรู๊ซ.....”
“หืม...ทำไม....หน้าฉันมีอะไรงั้นเหรอ” ผมเริ่มมองเขาด้วยความสงสัย แต่แล้วก็รู้สึกได้ถึงความมืดที่แผ่ออกมา....
“อีกรอบ....นะ” แล้วเขาก็เข้ามาใกล้ด้วยสายตา.....ที่เตรียมพร้อมอีกครั้ง....ผมถอยตัวหนีทันทีแต่เนื่องจากเจ็บอยู่จึงไปได้ทีละนิด
“!!!!! นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แค่ครั้งเดียว ก็แย่แล้ว อีกรอบนี้กะฆ่ากันเลยรึไง!!”
คลาร์กยังคงเข้ามาเรื่อยๆมือเริ่มอยู่ไม่สุข ผมหน้าซีด ถ้าอีกรอบนี้ไม่ไหวจริงๆนะคลาร์ก!!
“คลาร์ก!!” ผมตะโกนเรียกชื่อเขา แล้วก็รู้สึกถึงริมฝีปากบนกน้าผาก
“โอเค....ครั้งนี้ไว้ก่อนก็ได้ นอนกันเถอะนะ....” ว่าแล้วเขาก็กอดผมไว้แล้วหลับไป ในวงแขนของเขามันอบอุ่ม...มาก จนผมเองก็ผล๊อยหลับไปในวงแขนนี้เมื่อไหร่ก็ไม่รู้....
................................................................................................................................
ตื่นมาอีกทีสลึมสลือแล้วก็พบว่าตนเองอยู่ในอ้อมแขนที่กำยำเมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบตากับสีฟ้าสดใสยิ้มร่าแล้วบอกว่า
“Good morning Honey~~~~”
ผมทำหน้าเหยเกใส่แล้วผลักเขาออก คราวนี้เขายอมแต่โดยดี ผมพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ความปวดแสบที่สะโพหก็แล่นขึ้นมาเหมือนไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง ผมก้มตัวทรุบลง แบบนี้สงสัยจะขยับไม่ได้ไปอีกสักพักแน่ๆ เมื่อหันไปมองตัวการก็เห็นว่ายิ้มหน้าบานอย่างมีความสุขจนตัวลอยอยู่ข้างๆ น่าหมั่นไส้ชะมัดแต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าต้องรายงานไปหาจอห์นก่อน ผมมองหาเครื่องมือสื่อสารก็พบว่าผมวางไว้ที่เครื่องคอมพิวเตอร์ แต่การที่จะไปหยิบนี่แหละปัญหา....
“คลาร์ก....ช่วยหยิบเครื่องสื่อสารนั้นที....” เขาทำท่าจะไปหยิบให้แต่จู่ๆก็หันมาทางผมแล้วยิ้ม ผมมองหน้าเขาอย่างงงๆ
“จูบอรุณสวัสดิ์ก่อนสิบรูซ” เมื่อพูดจบผมแทบจะบ้า แต่เมื่อมองสีหน้าคนตรงหน้าแล้วผมก็ถอนหายใจ แล้วจูบเขาเบาๆ
“อรุณสวัสดิ์คลาร์ก....” ผมยิ้มให้เขาบางๆแล้วไม่ถึงวิเครื่องมือสื่อสารก็อยู่ในมือของผม ผมสื่อสารกับจอห์นว่าซุปเปอร์แมนปลอดภัยแล้ว และกำลังจะกลับ จอห์นรายงานมาว่าสเลดถูกจับขังอยู่ที่ JLA เพื่อที่จะสืบหาต้นตอของคนที่จะลอบทำร้ายซุปเปอร์แมน แต่คนอย่างเดธสโตรกนั้นไม่เปิดปากพูดแน่ๆ
เมื่อจบการติดต่อผมก็เห็นสายตาของใครบางคนจ้องมองอยู่อย่างกระตือรือร้น ดูจากสภาพการณ์แล้วผมยังไม่สามารถจะปฏิบัติภารกิจได้คงต้องกลับไปที่บ้านก่อน แต่อยู่ในสภาพแบบนี้นี่...คงลำบากหน่อย ผมบอกคลาร์กว่าต้องกลับบ้านก่อน คลาร์กไม่รอช้าจัดการแต่งตัวให้ผมโดยที่ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วก็อุ้มผมไปส่งถึงคฤหาสเวย์นอย่างรวดเร็ว โดยเข้าทาง....หน้าต่างห้องนอน....(ถามจริงๆเถอะว่าชาวดาวคริปตันไม่รู้จักคำว่าประตูงั้นเหรอ....)
เขาค่อยๆวางผมลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลและเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าในชุดนอนให้ด้วย (ทำไมนายถึงชอบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ชั้นนัก....)แล้วเขาก็ไปตามอัลเฟรดมา
เมื่ออัลเฟรดมาถึงก็เข้ามาต้อนรับอย่างเป็นห่วง ผมบอกว่าไม่เป็นไร เมื่ออัลเฟรดโล่งใจก็ขอตัวไปทำอาหารเช้าให้ เมื่ออัลจากไปผมสบตากับคลาร์ก เขายิ้ม
“เดี๋ยวฉันคงต้องไปก่อนแล้วล่ะบรู๊ซ ”
“ไม่ทานเข้าวเช้าด้วยกันก่อนล่ะ” เขาส่ายหนาแทนคำตอบ
“การต่อสู้ไม่มีวันจบบรู๊ซและอาชยากรรมก็ไม่เคยมีวันหยุดเช่นกันจริงไหม”
ผมนิ่งไปแล้วพยักหน้าตอบ เขาเดินเข้ามาจูบผมที่หน้าผากอีกครั้งว่าเดี๋ยวเขาก็กลับมา เมื่อเขาทำท่าจะไปผมร้องเรียกเขา
“คลาร์ก!!เดี๋ยวก่อน” เขาหยุดแล้วหันมามองผม ผมเปิดเกะในโต๊ะข้างเตียงแล้วโยนบางสิ่งให้กับเขา เขารับมันไว้มองมันอย่างตกใจเมื่อเขาเงยหน้ามามองผม ผมยิ้มให้เขา
“Happy Birth Day ย้อนหลังเหมือนกันคลาร์ก” เขามองสิ่งของสีเงินที่อยู่ในมือแล้วยิ้มอย่างยินดี มันส่งประกายแวววาวอยู่ในมือเขาใส่มันไว้ที่เข็มขัด
“คราวหน้าคราวหลังเข้าให้ถูกทางซะทีล่ะ”
“หืม.....งั้นคราวหน้าฉันก็ไม่ต้องใช้หน่าต่างอีกแล้วสินะ” แล้วเขาก็พูดทิ้งท้ายก่อนจากไป
“ขอบใจมากบรู๊ซฉันจะเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี” แล้วเขาก็จากไป ผมอมยิ้มเล็กน้อย แล้วอัลเฟรดก็เข้ามาพร้อมกับอาหารเช้าที่เตรียมมาเกินไปหนึ่งที่ แล้วเขาก็ถามกาคลาร์ก ผมยิ้มแล้วบอกกับเขาว่า
“อัลเฟรดวันนี้ปี๊มกุญแจบ้านให้ฉันอีกชุดนะ”
----------------------------------------------------------------------------------
Whitefox : จบแล้วววววววววววววววววววววววว!! ซีซํนแรกของป๋าฮิ้วววโอ้ยเหนื่อยมากมาย
หวังว่าจะโอเคกันนะฮ้ะ ส่วนภาพนั้นจะตามมาอีกทีเพราะอยากอัพภายในวันที่ 10 มีนาคมนี้
สาเหตุเพราะ..... เป็นวันที่เขาสองคนเจอกันครั้งแรกในดีซีนั่นเองฮิ้วววว!!
หวังว่าจะถูกใจกันสมกับที่รอคอยนะฮ้ะ =_=""
สำหรับฉากที่บอกว่าจะเขียนเพิ่มนั้นขอยกไว้ตอนพิเศษล่ะกันนะฮ้ะเพราะยาวเกินไปแหล่ว=[]=
Extra
กลางคืน
ณ.คฤหาสตระกูลเวย์น
"คลาร์ก........."
"หืมอะไรเหรอบรู๊ซ" ร่างข้างบนถามอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร
"นายยังเข้ามาทางหน้าต่างอยู่เลยนี้!!" ผมพยายามที่จะพลักเขาออกไปแต่ไม่ขัยบซักนิด เขากลับยิ้มแล้วห้มลงกระซิบข้างหูเบาๆ
"ช่วยไม่ได้ก็บินเข้ามาทางนี้เร็วกว่านี้นา"
.......แล้วชั้นจะให้กุญแจนายไปทำไมล่ะ......คลาร์ก....
.jpg)
