2Face 003: Lost time. tomorrow not have me
posted on 11 Mar 2008 09:42 by dcdiary in 2Face
วันนี้หงุดหงิดอีกแล้ว
นั่งมองเจ้าเพนกวินมันหายไปกับพวกลูกๆมันรอบที่ สามร้อยห้าสิบแปดล้าน
ชั้นบอกมันกี่ครั้งแล้วนะ
ว่าอย่าเพิ่งไปหาที่อยู่ใหม่เดี่ยวนี้
เพราะว่าไอ้พวกฮีโร่เฮงซวย นั่นมันเพ่นพ่านแล้ว
ตั้งแต่
แบทแมนกลับมารึไงนะ
ให้ตายเถอะ
ชั้นรอถึงเที่ยงนะ
ไม่งั้นแกเป้นเพนกวินยำแซ่บแน่ๆ
ชั้นนั่งโยนเหรียญเล่น นั่งรอ พวกมันกลับบ้าน
แม่ง เพราะฮาวีย์คุยอะไรกับชั้นก็ไม่รู้
เรื่องอะไร ที่ชั้นจะ...ร..... ช่างแม่งเหอะ!!!
แค่ไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์ที่ตอนแรกก่ะจะเลี้ยงไว้่ดูเล่นซักหน่อย
แต่พอเลี้ยงไปๆมาๆก็สนุกดี
แต่ _ม่งอย่าให้ชั้นหงุดหงิดไปมากกว่านี้เลยแล้วกัน
ไม่งั้นพวกมันได้ เดินกะทะร้อนแทนแอร์หนาวๆที่ชั้นต้องมาอยู่แน่ๆ
หลังเที่ยงไปแล้ว ยังไม่มี วี่แวว
เจ้านกเฮงซวยพวกนั้น
แปลว่า
พวกมันไปแล้วซินะ
พวกมันจะไม่กลับมาแล้วใช่ไหม
หึหึหึ
รังแสนสุขของ ชั้น
กลับ เข้า สู่ สถานการณ์ปรกติซินะ
ฮาวีย์ น่าจะขอบใจ ชั้นนะ
ที่ชั้น.....ไล่เจ้าพวกนกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นออกไป
พอคิดแบบนั้นเลยไปเปิดแอร์ที่หนาวเกินไปซะที
ชั้นชอบร้อนๆ เพราะพวกมันแท้ๆเลย แม่ง
แต่ว่า เดี๋ยวพวกมันกลับมาก็มาเปิดใช่ไหม
เฮ้อ ไม่ปิดดีกว่า ...แสดกลับมาพ่อจะให้ จ่ายค่าแอรให้ เข็ดเลย
ไอ้นกเอ๊ย
พอบ่าย...
พวกมันยังไม่กลับมา
นี่จะไม่กลับมาจริงๆใช่ไหมเนี่ย
จิตใจของชั้นเริ่มเบิกบาน ขึ้น
เลยเดินไปเปิดทีวี ก่ะมุมสบายๆของชั้น
แต่เฮ้ยไม่ได้เดี๋ยวลุกไอ้นกนั่นตื่นเดี๋ยวมันงอแงอีก
แต่ก็มารู้สึกตัว.....
ไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นไม่กลับมาซินะ
ชั้นไม่จำเป็นต้องเปิดทีวีเสียงเบานี่หว่า...
โอ๊วเย
ชีวิตอิสระ กลับมาแล้ว
ชั้นไม่ต้องดูแลพวกมันแล้ว
ไม่ต้องไป ซื้อปลาให้มันแล้ว
ก็ดีนะ......เรอะ..
บ้า!! มันต้องดีซิ
เฮ้ยนั่งนึกแบบไม่มีอารมณ์ดูเลยแฮะ
ชั้นไปรอพวกแม่งดีกว่า
เผื่อพวกมันจะกลับมาให้ ชั้นได้เล่นแก้หงุดหงิดนี้
พอตกเย็นไม่มีวี่แววพวกมัน
แต่ได้เวลา
มื้อเย็น ของชั้น คือ ไวน์แดง ก่ะเนื้อวัว แดง สีสด
อืม...น่าอร่อย
ฉลอง ความสุขโดนการ ที่พวกมันไปได้วะทีแล้ว
แต่ เฮ้ย
ป่านนี้ลูกๆของไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นได้กินรึยัง
ป่านนี้พวกมัน ......คงจะร้อง
เกลียดเสียงร้องที่น่ารำคาญนั่นเว้ย
พอคิดแบบนั้นแล้ว ไปตามหาดีกว่าหว่ะ
ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยไอ้พวกนกเวรนั่น
แม่ง อยู่กับที่ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอหว่ะ
ชั้นเลยคว้าปืน ไป
และอดไม่ได้ที่จะพกเหรียญไป
วันนี้ ตรูได้สอยไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นแน่ๆ
ระหว่างทาง
หาไปทั่วเมือง
มันไม่รู้รึไงนะ
ว่าพวกฮีโร่ชุกชุมยิ่งกว่าพวกตัวร้ายอย่างเราอีก
ยิ่งคิดยิ่งโมโห
ยิ่งโมโหก็อยากไล่ยิงเจ้านกสองตัวนั่น
ให้ตายซิให้ตายเถอะ
ชั้นเกลียดเจ้าพวกนกนั่นจริงๆ
เจอหน้าแม่พวกมันพ่อจะยิงไม่เลี้ยงเลย
พอคิดแบบนั้นก็รีบวิ่งออกไปจากแหล่งซ่องสุมของชั้น
พอชั้นสตาร์เจ้ารถหรูคันงามของชั้น พอหันไปมองกระจกก็มีเสียงทำเอาชั้นตกใจพูดดังๆขึ้นมา
"นายแน่ใจเหรอ?ทูเฟสว่า นายอยากเจอเค้าแค่ ต้องการ ทำร้ายยเค้ากับกลั่นแกล้งเค้าน่ะ"
เสียงในโสตประสาทที่คุ้นเคย
เจ้าฮาวีย์มันไม่หลับรึไงหว่ะแม่งน่ารำคาญ ชะมัด
"แน่ใจ ทำไม ?เกลียดเจ้านกพวกนั้น
ไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่น ชอบหาเรื่องให้ชั้นตลอด"
ชั้นตะคอกใส่ กระจกหน้ารถที่ตอนนี้ เป็นหน้าฮาวีย์ โ
ดยที่ชั้นขับรถปาดหน้า ไอ้ ป้ามหาภัยที่ชอบ ไม่ดู ตาม้าตาเรือ
ชอบเดินตัดรถพวกเรา คนขับรถ
ยิงแม่งเลย จะได้ ไม่ต้องมาข้ามอีก
"แล้วถ้านายเกลียดเค้าจริงๆแล้วออกมาตามหาทำไมทูเฟส?"
ฮาวีย์ยังพูดเสียงกวนประสาทไม่หยุดจนชั้นเริ่มรำคาญ
"เฮ้ย ฮาวีย์ ถ้าเป้นเรื่องที่นายพยายามยัดเยียดใส่หัวชั้นล่ะก็ ลืมไปเลยนะ
ชั้นไม่มีวันที่จะ....ช.......ไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่น!!"
ชั้น ตะเบงเสียงใส่กระจกหน้ารถโดนไม่สนว่ารถชั้นไปปาดหน้า รถคันไหนบ้าง
" นายไม่ยอมรับความจริงทูเฟส" เจ้าฮาวีย์มันยังพูดปรัญญาหัวพ่องมันอีกเรอะ!!!
มันยิ่งทำให้ ชั้นหงุดหงิด!!!
"ทำไม!!! ชั้นจะยิงไอ้นกเวรนั่นเมื่อไหร่ ก็ได้!!! ฮาวีย์ถ้านายไม่เลิกพูด ชั้นจะ จะ..."
ชั้นเริ่มหงุดหงิดอารมณ์ไม่ดีซะแล้ว
"จะทำไม อย่าลืมนะทูเฟสพวกเราร่างกายเดียวกัน
แล้วถ้านายบอกว่านายยิงเพนกวินเมื่อไหร่ก็ได้นั่นน่ะทำไม....นายถึง
ตอนที่โยนเหรียญนั่น มันออกหน้าว่า นายต้องยิงเค้าทำไมนายถึงไม่ทำ?"
น่าเจ็บใจที่ ไอ้หมอนั่นมันเป็น ร่างกายเดียวกัน
ถึงอยากจะ ฆ่าหรืออยากจะยิงทิ้งให้ตายไป ก็ไม่สามารถทำได้
"หุบปากไปเลย ฮาวีย์ แล้วอย่ามาใช้วิชาทนายความกับชั้นนะเว้ยยยยย!!!~"
ชั้นเริ่มหมดความอดทน ใจก็ ไม่รู้ว่าเจ้านกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นป่านนี้ มันคงร้องไห้กับลูกๆมันที่ไหน
ไม่รู้่ว่าพวกมันหายหัวไปไหน ยิงคิดยิ่งโมโห ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด
" แล้วตอนนี้หัวนายไม่ได้คิดคำพูดของชั้นเลยนะทูเฟส"
เจ้าฮาวีย์ มันเสร่อพูดขึ้นมาอีก
"โอยโมโหจะแย่อยู่แล้วฮาวีย์!!!! หุปปาก หุปปาก ชั้นบอกให้หุปปากไงเล่า!!!!!"
จนกระทั่งเสียสติชั้น ขาดผึง
"เออ ชอบ!!!!แล้วไง!!!! ทำไม!!! ชอบแล้วทำไม!!!!!
ก็แค่ ไม่อยากให้มันร้องไห้เพราะคนอื่นทำ
ชั้นแกล้งมันได้แค่คนเดียวแล้วทำไม!!! "
หมดความอดทน ทำไม!!! ยิ่งคิดยิ่งโมโห ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด
ชั้นเบื่อที่เจ้าฮาวีย์ ชอบมาสอดรู้และรู้ดีกับชั้น
อยากจะยิงอีกครึ่งให้ตายกัีนไปข้างนึง
เหนื่อย ชั้นหายใจหอบกับ สิ่งที่เกิดขึ้น
แล้วไงหว่ะ
ชั้นชอบไอ้นกนั่น สมหน้าชั้นซิ
ชั้นไม่ยิงมันเพราะชั้นไม่กล้ายิงทำไม
ชั้นผิดเหรอไง
ใครจะมาชอบปีศาจ อย่างชั้น
ไม่มีใครจะมาชอบ
ไม่มี
"ชั้นอยากฟังแค่นี้แหละทูเฟส นายยอมรับความจริงบ้างก็ดีนะ"
ฮาวีย์มันยังพูดกวนประสาท อีกโอ๊ยยมีแต่เรื่องหน้าหงุดหงิด
"อ่อ อย่าลืมนะทูเฟส พรุ่งนี้ Hushจะมารักษาชั้นแปลว่าไม่ชั้นก็นาย
มีใครซักคนนึงต้องหายไปจากนี่"
ใช่ชั้นจำได้
ชั้นเกิดมาเพระาอีกตัวตนนึงเพราะแผลเป็นนั่น
และถ้ามันรักษา
ของมันแน่นอน ชั้นต้องหายไป
ตอนนี้ชั้นน่าจะ ทำอยากที่ใจอยากปล้นฆ่า ให้สะใจแต่ ว่า
ชั้นไม่ต้องการแล้ว!!
และไม่ไ้ดอยู่แบบนี้
"เออ จะหายไปก็ได้ พรุ่งนี้จะไม่มีชั้นก็ได้เว้ยยยยยย
ถึงยังไง ต้องหาเจ้า ไอ้นกกว่าเกณฑ์นั่นให้เจอ
จะให้ชั้นหายไปก็ได้ !!!
ขอให้มันปลอดภัยก็พอแล้วเว้ย!!!Dam its!!!
ชั้นไม่สนใจอะไรแล้ว
ขอแค่มันปลอดภัย
รถของชั้นมีรอยเลือดและบุบไปเยอะ
น่้าหงุดหงิด
แต่ที่หงุดหงิดกว่าคือชั้น ขับรถชนไปทั่วไม่รู้นั่นนี่
และไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน
และที่นี่ลานไอซ์สเกตร้างที่สุดท้ายที่ชั้นนึกถึง
ภาวนาให้ มัน อยู่กับลุกๆของมันเถอะ
ชั้นกระหืดกระหอบรับวิ่งไป หา เห้นร่างบาง นอนหนาว กับพวกลูกๆของมัน
มันน่าหงุดหงิดแต่โล่งใจอย่างประหลาด
มันหลับ คงจะเหนื่อย
ดูลูกๆที่น่าหมั่นไส้ของมันก็หลับไปด้วยซิ
ดูมือที่เปิงของมันซิ มัน คง พยายามจะ ทำที่กำบังให้ลูกๆมันซินะ
หึ ทีก่ะลูกๆของมัน นะ ทำตัวเป้นแม่ที่ดีเชชียวนะไอ้นกบ้า
แต่......ดีแล้วเว้ยที่แกไม่เป็นไรไอ้นกเวร
ชั้น เอื้อมมือจะไปจับหน้าของมัน แต่สติของชั้นเริ่มหายไปแล้ว....
มันวูบและเวียนหัวไปหมด
ชั้นคงต้องหายไปจากตรงนี้แล้วซินะ.......
ไม่เป็นไรหรอก
ฮาวีย์มันคงจะดูแลนายได้.....
เฮ้ย คงไม่ได้เจอกันแล้วนะเว้ยเจ้านกต่ำกว่าเกณฑ์
แต่ชั้นไม่เสียใจ ที่ได้เจอกับนายก่อน
Good Bye.Never to see you again.
"เพนกวิน"ผมเรียกเค้า ทำเอาเพนกวินตื่นขึ้นมา
เค้าตกใจและหวาดกลัว
"ทูเฟส ช..ชั้นไม่ไ้ดตั้งใจ ที่จะหลบนายแต่ๆๆๆ ชั้นก็ไม่อยากกวนแล้ว
แต่เอาไงดี เอ่อ.."
เค้าลนลานจนน่าสงสาร ผมไม่ได้ตั้งใจให้เค้าเครียดเลยแม้แต่น้อย
ผมเอามือลูบผม สีม่วงเค้าเบาๆ
"ไม่เป้นไรแล้วครับ เพนกวิน ผมตามหาคุณแทบแย่"
ผมรู้ดีการทำตัว แบบนี้มันแย่
การที่ แฝงตัวมาสวมรอยแทนมันแย่ยิ่งกว่า
แต่ผมรักเค้า
ผมไม่สามารถจะยอมอีกคนนึง
แต่วันนี้มันกำลังจะจบแล้ว
ผมจะได้ร่างกายคืนมาแล้ว
"ทำไมคุณต้องมาตามหาผมด้วยละครับ ฮาวีย์"
เค้าถาม ผมลูบหัวเบาๆ
และยิ้มให้เค้า
"เพราะผมชอบคุณไงล่ะครับ เพนกวิน มาอยู่กับผมเถอะนะครับจะได้ไม่ต้องหนาวอีกแล้ว"
เค้าหน้าแดงและตกใจก่อนที่จะ ก้มตอบตกลงผมลูบหัว ผมสีม่วงของเค้า
ผมก้มหน้าลงไป
"รังเกียจผมรึเปล่าครับ เพนกวิน"
เค้าส่ายหัวก่อนที่จะจูบกับผมเบาๆ
ก่้อนที่จะพาเค้ากลับบ้าน
"อ่อ ผมลืมอะไรไปอย่างนึงครับเพนกวิน
ทูเฟสเค้าฝากเหรียญนี่มาให้คุณ "
เหรียญที่มีด้านเดียวที่ เพนกวินเอาไว้หลอกทูเฟส
ทูเฟสเค้ารู้....และเก็บมันอย่างดี
แต่ตอนนี้เค้าคงไม่ต้องใช้มันแล้วล่ะ
"แล้วทูเฟสจะกลับมาอีกไหม ครับฮาวีย์"
เพนกวินพูดขึ้นผมยิ้ม แบบที่ผมยิ้มเอาไว้่หลอกพวกลูกขุนให้เชื่อใจ
"เค้าจะไม่กลับมาแล้วล่ะครับ ไม่มีใคร มารังแกคุณได้อีกผมสัญญา"
that is my sin . but its make me happy ...
Solong and Goodnigth.
never to see you 2face.
*****************************************************************
จบซีซันของ ทูเฟสแต่ฮาวีย์ยังไม่จบกร๊าก
exit : ตั้งใจจะไม่ดราม่าก็ดราม่าอีกจนได้ เฮ่อร์
เอาก่ะเอ็กซ์เด๊ เาอล่ะพีเพิล หนูลู จ๋ามาสนองพี่หน่อยเร็วเร๊ว ว่า หนูเพนกวินจะทำยังไง
ประกาศข่าวดี นะจ๊ะ หนูๆทั้งหลายๆของพี่
17 /07 2008 นี้
ทำตัวให้ว่างกันไว้
ก่ะแบทแมนเดอะดาร์คไนท์นะ๊จ๊ะ!!
เ่อ่อม สถานที่นัดคงเป็นพารากอนชั้นลอย
เพื่อป๋าเบลล์สุดหล่อของพวกเรา
และข่าวล่ามาเร็ว จะได้ เปิดซีซันสองกันแล้วนะทุกๆคนโค๊นนน
เดี๋ยวรอ คุณเชคกลับมาเปลี่ยนหัวบล๊อคสำหรับซีซันสอง
ตอนนี้แนะนำให้เขียนนอกรอบกันก่อนได้เรยนะหนูๆ
พี่รู้ว่าใครใคร่เขียน พรมก็มาใช้สิทธ์กันอย่างให้คุ้มค่าเลยนะเนี่ย
5เอนทรี่แลกนอกรอบ
จริงๆซ๊ซันสองใครเขียนเขียนได้เลยนะ
