DC Diar[Y]

แบทแมน จากอนาคต .... ผมยืนนิ่งมองคนตรงหน้าจากหัวจรดเท้า หน้ากากสีดำปิดหน้าทั้งหมด ยากจะเดาอารมณ์ของผู้สวมใส่ได้ แต่ท่าทีกระสับกระส่ายบอกผมว่าเขาหวั่นนิดๆ ว่าผมจะไม่เชื่อสิ่งที่เขาบอก   แต่ว่านะ สำหรับคนที่ฟื้นจากความตาย แถมเพิ่งกลับจากการเดินทางท่องไปโลกต่างๆ มา 52 โลกรวดแบบผมแล้ว  ... เรื่องราวของเขายังจะน่าเชื่อซะกว่า

แบทแมนจากอนาคต ..... ว่าแต่ใครล่ะ  ถ้าไม่ใช่บรูซ ก็คงเป็นทิม ไม่ก็ ดาเมี่ยน ... ?  แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่ทั้งสามคนนั่น แล้วหมอนี่โผล่มาจากไหนทำไมถึงเป็นแบทแมนแทนบรูซ เกิดอะไรขึ้นในอนาคตกันแน่ ....  ผมสงสัย แต่ไม่มีอารมณ์จะถามต่อ แถมไม่แน่ใจว่าตัวเองจะรู้สึกยังไงหากได้ยินคำตอบ ตัวผมชาวาบเมื่อคิดถึง ภาพแบทแมนยืนตรงหน้าในมือถือปืนจ่อหัวผม ภายใต้หน้ากากสายตาคงเต็มไปด้วยชิงชัง  เกลียดแค้น ความเจ็บปวดจนแทบกระอักปักหลักนิ่งในอก   เหมือนระเบิดเวลาติดตั้ง รอคอยขยี้ร่างกายและวิญญาณของผมให้แหลกสลายลงซักวัน   ทว่ามันไม่เคยระเบิดซักที ระเบิดเวลาเพียงแค่ส่งเสียงเดินช้าๆ เหมือนกับสนุกที่ได้มองผมดิ้นพล่านด้วยความทรมาน 

ทั้งที่ผมในตอนนี้ ... ไม่อยากจะรับรู้ หรือรู้สึกอะไรอีกแล้ว

ผมเหนื่อยเกินไป แถมแบทตาแรงที่ปักติดอยู่กับแขนนี่ก็ไม่ช่วยซะด้วย ผมคิดจะดึงมันออก แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ถ้ากระชากมันออกตอนนี้ เลือดคงไหลไม่หยุดแน่  รอให้กลับไปก่อน กลับไปที่บ้าน แล้วค่อยว่ากันต่อ  ผมเดินกลับไปที่เจ็ทที่ยืมทาเลียมา แต่แบทแมนจากอนาคต กลับเดินตามมาต้อยๆ เหมือนลูกหมาโดนทิ้ง

"นายคงไม่คิดจะตามไปด้วยหรอกนะ" ผมหันไปพูดข้ามไหล่ แม้จะใส่หน้ากากอยู่แต่ก็พออ่านสีหน้ากับท่าทางได้ แล้วก็บอกได้ว่าหมอนี่คิดอย่างมากเลย ที่จะตามผมไปด้วย   เขาพยักหน้าหงึกๆพลางเดินตามมา
 "ฉันไม่มีที่ไป .....กลับก็ไม่ได้"   พระเจ้า  !!!!!!   ให้ตาย เนี่ยเหรอแบทแมนในอนาคต !!!!!   ไม่มีที่ไป เนี่ยนะที่ออกมาจากปาก ท่าทางอนาคตกอทแฮมคงมืดมนน่าดู

"ไม่มีที่อยู่ด้วย แถมไม่มีเงินติดตัวซักดอลล์ เพราะงั้นขอติดไปด้วยนะ"    ยังไม่พอ .... คำพูดต่อมาทำให้ผมแทบหงายหลัง  เสียงต่ำแปลกแปร่งดูน่าเกรงขามด้วยอุปกรณ์ตัดแต่งเสียงที่ติดมาในชุด ทว่าไม่เข้ากับประโยคปัญญาอ่อนนั่นซักนิด

นายมาช่วยจริงรึเปล่าเนี่ย !!!  หรือว่าจริงๆ หมอนี่ไม่ได้มาจากอนาคต แต่มาจากโลกที่แบบว่า... ฮีโร่ทุกคนเป็นปัญญาอ่อนกันหมด ... เชื่อเหอะ จากที่เดินทางมาหลายโลก มันต้องมีมิติแบบนั้นอยู่แหงๆ

ทีแรกผมก่ะจะไล่เขาไปให้พ้น ผมไม่คิดจะช่วยเขาแน่อยู่แล้ว แต่ถ้าปล่อยให้หมอนี่ไปหาพวก JL เขาต้องโพล่งเรื่องของผมแน่ มันอาจมีผลเสียกับผมทีหลัง .. หรือบางทีผมควรจะกำจัดเขาซะตรงนี้เลยว่ะ ..  ยังไม่ทันจะคิดให้ถี่ถ้วน (ซึ่งบอกตามตรงสมองผมเบลอและคิดอะไรไม่ออกซักอย่าง)  เขาก็ปีนเข้ามานั่งในเจทคาดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว
"เห้ นายผ่านกอทแฮมรึเปล่า ช่วยขับผ่านกอทแฮมได้มั้ย อยากรู้ว่าเมื่อก่อนมันดูเป็นยังไงน่ะ"

...... อยากจะบ้า    ปุ่มที่กดแล้วมีสปริงให้เก้าอี้หมอนี่เด้งออกจากเครื่อง เหมือนในการ์ตูนมันอยู่ตรงไหนว่ะ !!!!!! 

----------------

ผมปล่อยให้เขาตามผมกลับมาถึงโกดังร้างในกอทแฮม ที่พักของผมจนได้หลังจากที่ ต่อสู้กับจิตใจตัวเองอยากถีบคนที่ตามมาด้วยออกจากเครื่องเจทหลายรอบ หลังจากรับฟังคอมเมนท์เกี่ยวกับบ้านเมืองยี่สิบกว่าปีก่อนของมัน

....   ผมไม่มีแผน ไม่มีอะไรซักอย่าง เหมือนต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่ .... ไม่สิ ตอนนี้ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมทำอะไรอยู่  ไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อไป ...บางทีถ้าหมอนี่ไม่เข้ามายุ่ง ผมอาจจะไม่ต้องมานั่งปวดหัวแบบนี้  ปล่อยให้แบทแมนฆ่าผมซะ .... หึ มันควรจะเป็นแบบนั้นนะ จุดจบของเจสัน ทอดด์ ทำให้แบทแมนทำในสิ่งที่อยากให้ทำมาตลอด    ฆ่า...    ถ้าไม่ฆ่าโจกเกอร์ ก็ฆ่าผมนี่แหล่ะ ... 

คุณควรจะเลือกนะบรูซ

 ผมกลั้นหายใจพลางดึงแบทตาแรงอันเล็กๆ ออกจากแขน มันไม่ใช่ชนิดที่จะตัดอะไรให้ขาดได้ แต่เป็นแบบที่ใช้หยุดไม่ให้เคลื่อนไหวได้ เพราะฉนั้นแผลถึงไม่ใหญ่มาก แต่กระนั้น เลือดจำนวนมากก็ซึมออกมาจากแผลไม่หยุด
ระหว่างที่ผมพยายามทำแผลด้วยแขนข้างเดียวอย่างทุลักทุเล เจ้าแบทแมนตัวตลกนี่ก็จับเก้าอี้ผมหมุนไปหาเขา  ดึงแขนเลือดอาบของผมไปจะทำแผลให้ซะเฉยๆ ผมกระชากแขนกลับอย่างแรง เพียงเพื่อพบว่า  ผมทำไม่ได้
..... โกหกน่า มือที่กำข้อมือผมอยู่ไม่ขยับซักนิด ... หมอนี่แรงเยอะกว่าผมเหรอ ... ไม่หรอก อาจเพราะผมบาดเจ็บอยู่ (แต่ถึงอย่างนั้น แค่ดึงมือกลับเนี่ยผมจะไม่มีปัญญาเชียวเรอะ) 

    ไม่มีทางเลือก ต้องปล่อยให้เขาทำแผลให้ ซึ่งมัน ....  ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ผมว่าผมทำเองดีกว่าเยอะ แล้วไอแผลเนี่ยมองยังไงมันก็ควรจะต้องเย็บนะ แต่ช่างเหอะ เห็นท่าทีตั้งอกตั้งใจของหมอนี่แล้วด่าไม่ลง จะแกะแผลทำใหม่เองตรงนี้เขาคงรู้สึกแย่ ก็เลยปล่อยเลยตามเลย ไว้ผมอาบน้ำแล้วค่อยทำแผลเองดีกว่า ผมเดินหนีเขากลับไปที่โต๊ะคอม ...  เปิดมอร์นิเตอร์ เช็คทุกอย่าง  .... ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังมองหาอะไร  หัวผมปวดตึบๆ พยายามเพ่งมองคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ผมทำอะไรค้างไว้นะ ก่อนหน้านี้ เรื่องค้ายาในกอทแฮม ตัวร้ายที่ออกมาเพ่นพ่าน พวกตัวตลก... โจกเกอร์ ถูกจับแล้วพร้อมกับ แสกร์โครว ดูเหมือนสองคนจะร่วมมือกันทำอะไรซักอย่าง  ผมเพ่งอ่านข่าว แต่เงาดำๆที่ป้วนเปี้ยนอยู่หางตา เคลื่อนไหวไปรอบๆห้อง งไม่ได้ทำให้อะไรง่ายขึ้นซํกนิดเดียว
  "นั่นแกทำอะไรไม่ทราบ!!!!?" ผมตะคอกถาม เขายังไม่ทันจะตอบ โทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้นซะก่อน  ผมคว้ามัน รีบรับสายเมื่อเห็นว่าใครโทรมา ก่อนจะเดินหนีไปคุยข้างนอก

ที่ปลายสาย น้ำเสียงที่ควรจะหวานละมุนเหมือนทุกทีเปลี่ยนเป็นเสียงเจืออารมณ์หงุดหงิด บวกกับกังวลใจ
 "เจสัน !!! ดาเมี่ยนหนีไป"   นึกว่าเรื่องอะไร มีไม่กี่เรื่องที่ทำให้ ทาเลีย อัลกูล นั่งไม่ติด หนึ่งในนั้นคือเรื่องของลูกชายแก้วตาดวงใจของเธอกับ บรูซ

"เธอต้องตามหาเขานะ เจสัน ไปช่วยเขาที "  ช่วยเรอะ เด็กอย่างนั้น ต่อให้หลงไปอยู่ในยุคไดโนเสาร์ก็ไม่ตายหรอก คนที่อยากได้ความช่วยเหลือน่ะ ตรงนี้ต่างหาก 

"เดี๋ยวสิ ผมถูกตามตัวโดยสภายุติธรรมอยู่นะ แค่นี้ก็แย่พอแล้ว จะให้ตามหาเด็กอีก...ผม "

"เจสัน ฉันช่วยเธอทุกครั้งรึเปล่าเวลามีปัญหา"  ผมพูดไม่ออกน้ำเสียงทาเลีย เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก ผมไม่อยู่ในฝ่ายที่จะต่อรองอะไรกับเธอได้ซะด้วย ทาเลียข่วยผมทุกครั้ง โดยแทบไม่ต้องร้องขอ หากไม่ได้เธอ ป่านนี้ผมอาจจะยังนอนอยู่ข้างถนน ความทรงจำขาดหาย เป็นใครก็ไม่รู้ เพราะทาเลียผมถึงจำทุกอย่างได้ และเพราะทาเลีย ผมถึงได้รู้ว่าบรูซไม่เคยคิดแก้แค้นให้ผมเลยแม้แต่น้อย

" ผมสำนึกในบุญคุณคุณเสมอ ทาเลีย แต่ว่า"

"ไม่มีแต่ เรื่องสภายุติธรรม ฉันจะจัดการเอง ท่านพ่อหายตัวไป เพราะฉนั้นฉันเลยมีสิทธิ์แทนเขาทุกอย่างใน the leaque of shadow เรื่องที่ซ่อนของเธอฉันจัดการเอง ตอนนี้เธอต้องไปตามหาเขาให้ฉัน" 

ผมตอบรับ ไม่มีทางเลือก ยังไงซะเรื่องหนีจากสภา ผมก็คิดจะขอความข่วยเหลือจากเธออยู่แล้ว

 หลังจากนั้นเราคุยกันอีกนิดหน่อย ทาเลียบอกว่ามันสำคัญกับเธอแค่ไหนหากดาเมียนเป็นอะไรไป และเพราะราสไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ดังนั้น เธอเลยยิ่งกังวลกลัวว่าพ่อของเธอจะยังไม่เลิกล้มความคิดที่จะใช้ร่างดาเมี่ยนสังเวยวิญญาณตัวเอง ผมถามเธอว่าทำไมไม่ติดต่อไปหาแบทแมน เธอบอกว่าเธอทำแล้ว ดาเมี่ยนไปหาบรูซ แต่แค่แวบเดียวก็กลับไปโดยไม่มีใครรู้ ผมถอนหายใจ ดาเมี่ยนเหมือนผมในแง่หนึ่ง เรามีพ่อ ที่ไม่เคยต้องการเรา เหมือนๆกัน เมื่อคุยจบ ทาเลียเงียบไป แต่ยังไม่วางสาย เหมือนมีอะไรจะพูด ผมปล่อยความเงียบไหลผ่านระหว่างเรา รอให้เธอพูดอะไรซักอย่าง

"..... เจสัน บอกฉันสิว่าเธอฆ่าเขาไม่สำเร็จ"   เธอถาม น้ำเสียงอ่อนลง ผมเงียบแทนคำตอบ

"ขอบคุณพระเจ้า"

"ผมนึกว่าคุณอยากให้ผมทำสำเร็จซะอีก"

".....เปล่าเลย เธอตายแน่ ถ้าเธอฆ่าซุปเปอร์แมนได้ บอกตามตรง ฉันกังวลแทนเธอ แต่ฉํนจะไม่ห้ามเธอ มันเป็นทางเลือกของเธอนี่" 

"ขอบคุณครับ"  ที่ปลายสายผมรู้สึกถึงรอยยิ้มอ่อนโยนของเธอ แม้จะไม่ได้พูดอะไรซักคำ แต่ทาเลียเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เป็นแบบนี้เสมอๆ ผมนึกขอบคุณที่มีเธอเป็นพันธมิตร

ผมบอกลา วางสาย สัญญาจะติดต่อไปหากได้ข่าวเรื่องดาเมี่ยน ผมเดินกลับเข้ามาในห้อง อากาศเย็นข้างนอกระเบียงทำให้ผมปวดแผล เมื่อกลับเข้ามาพบว่าเจ้านั่น เดินพล่านไปทั่วเห็นแล้วมันขัดหูขัดตาชมัด ผมสบถ  ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหนาย พยายามหันไปสนใจคอมพิวเตอร์ มองหาข้อมูลที่จะเป็นประโยชน์ในการตามหาตัวดาเมี่ยน ทั้งที่ใจจริงเหนื่อยสายตัวแทบขาด แถมไอตัวดำๆที่เดินว่อนไปมามันกวนอารมณ์ใช่ย่อย ผมเลยไล่เขาให้ไปอยู่อีกห้อง  ทว่าไม่นานเท่าไหร่ เสียงเรียกน่ารำคาญก็ดังขึ้นอีก คราวนี้ ร้องหาเสื้อผ้า
 .... อีกแป้ปนึง เขาจะร้องหิว ด้วยมั้ย ผมต้องชงนมให้เขารึเปล่า ผับผ่าดิ  นี่ผมต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กรึไง  ผมเดินตรงไปหาเขา ก่ะจะหาที่ระบายอารมณ์ แต่ก็ต้องยืนนิ่งเมื่อเขาถอดหน้ากากออก
     ตรงหน้าเป็นแค่เด็กวัยรุ่น อายุน่าจะพอๆกับผม   คิ้วเข้มสีดำขมวดเข้าหากัน เหมือนอยากบ่น แต่พูดอะไรไม่ได้ ทว่าไม่ใช่หน้าตาคมคายหรืออายุเขาหรอก ที่ทำให้ผมตกใจ แต่เป็นเค้าหน้านั่นต่างหาก  มันคุ้นมาก  บางอย่างในโครงหน้านั้น เหมือน บรูซ เวย์น อาจจะไม่ทั้งหมด แต่ก็มีอะไรซักอย่าง ....

    "หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ" เขายกมือที่ใส่ถุงมือลูบหน้าตัวเอง ผมรีบส่ายหัว  หันหลังไปที่ตู้เสื้อผ้า โยนเสื้อยืด กับเกงเกงยีนส์ให้เขา ... ก่อนจะชั่งใจ คว้าเสวตเตอร์เพิ่มไปอีกตัว เพิ่งผ่านหน้าหนาวมาเองนะ เสื้อยืดอย่างเดียวเอาไม่อยู่หรอกมั้ง
... อ้ะ เห้ หมอนี่เปนแค่เหลือบไรติดตามไม่ใช่เหรอ จะไปคิดอะไรมากว่ะ 

"เอ้า เอาไปซะ แล้วเลิกยุ่งกับฉันซะทีนะเฟ้ย!!!! "  ว่าแล้วก็รีบเดินหนีออกจากห้อง กลับไปที่คอมพิวเตอร์  รู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ผมคิดไปเองล่ะมั้ง ว่าหน้าหมอนั่นเหมือนบรูซ อันที่จริงมันก็ไม่เหมือนซะทีเดียว ไม่สิ แค่มีความรู้สึกคุ้นๆ ขึ้นมาเท่านั้น ยังไงหมอนี่ก็เป็นแบทแมนจากอนาคต ไม่แปลกหรอก ถ้าเขาจะเกี่ยวข้องกับบรูซ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ผมปัดความคิดเรื่องนี้ออกจากหัว อย่างที่บอกตอนนี้ไม่อยากจะคิดเรื่องอะไรเกี่ยวกับแบทแมนทั้งนั้น

 ผมนั่งหน้าจอตามเรื่องต่างๆที่พลาดไป พลางสอดส่ายหาร่องรอยของดาเมี่ยน ที่ที่คิดว่าเด็กนั่นจะไป แต่จนปัญญา ผมคิดถึงดาเมี่ยน จะว่าไปผมเคยใช้เวลาอยู่กับเขาช่วงที่พักตัวอยู่กับ ราสอัลกูล ตอนนั้นผมความทรงจำหายไป ช่วงแรกผมได้แต่นั่งนิ่งเหม่อลอย ชื่อบรูซติดอยู่ที่ริมฝีปาก ทั้งวันผมเฝ้าพึมพำชื่อนั้นเรียกหาราวกับสวดมนตร์ ทั้งที่ผมจำอะไรเกี่ยวกับชื่อนั้นไม่ได้สักนิด ทว่าพอเห็นหน้าดาเมี่ยน ความทรงจำกระตุกวูบ เค้าหน้าที่เหมือนกันราวกับเคาะออกมาจากพิมพ์เดียวกันของดาเมี่ยน เรียกบางสิ่งในตัวผมกลับมา ความทรงจำชัดขึ้นแต่ก็ไม่สมบูรณ์ซะทีเดียว กระทั่ง ทาเลียพลักผมลงไปในบ่อลาซารัสผมถึงจำได้ทั้งหมด

     นั่งอยู่หน้าคอมซักพัก แต่ไม่คืบหน้าไปไหนเลยซักนิด ในที่สุดก็เพลียจนทนไม่ไหว ผมถอดหน้ากากออก ฟุบหน้าลงกับโต็ะคอมพิวเตอร์ เหนื่อย เหนื่อยสายตัวแทบขาด  เหนื่อยจนอยากจะหลับไปแล้วไม่ต้องตื่นอีกแล้ว

....... ทำไมถึงได้ยังมีชีวิตอยู่อีกนะ 

   ผมหลับตา หลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ แต่เมื่อรู้สึกตัวอีกที หน้าของหมอนี่จ่ออยู่ตรงหน้า  จ้องหน้าผมที่ตกใจจนแทบตกจากเก้าอี้ 

"ห้ะ  ทะ ทำอะไรของแก !!!!"  ผมตวาด แต่แทนที่หมอนั่นจะหงอ เขากลับขำออกมา 

"แล้วนายอะ ทำอะไร? มานั่งหลับตรงนี้เนี่ยนะ"
 น้ำเสียงกวนประสาทสิ้นดี ทั้งที่ตัวเองเป็นแค่คนอยู่อาศัยแท้ๆ

"กะ ก็ .... มันเรื่องของฉัน"   ลุกพรวดพราด ไม่พอใจที่หมอนี่อยู่ใกล้เกินไป  จนตัวเองชนโต้ะ ทำให้ไอบ้านี่ยิ่งขำเข้าไปใหญ่ โว้ยยยยย แขนยาวๆยื่นเข้ามาจะช่วยพยุง ผมถอยหนีก่อนที่จะถูกตัว แล้วก็เพิ่งเห็นว่าตอนนี้ไอบ้านี่ใส่แค่เสื้อยืดตัวเดียวกับกางเกงใน เห้ยย มันจะมากไปแล้วนะ

"นอกจากจะขี้เซาแล้วยังซุ่มซ่ามด้วยนะ"   ผมอึ้งกับมันจริงๆ ไอเหลือบไรที่แค่มาอาศัยอยู่เนี่ย มีสิทธ์อะไรว่ะ แล้วก็ ข้างล่างของนายทำอะไรซักอย่าง เซ่ !!! คำพูดแล่นพล่านอยู่ในหัว แต่ผมกลับพูดอะไรไม่ออก อยากจะตบกะโหลกตัวเองนัก

"ที่จริง ชั้นจะมาบอกว่า...กางเกงที่นายให้มามันคับอะ มีตัวที่ใหญ่กว่านี้มั้ย? คือ...ก็ไม่อยากจะรบกวนอะนะ....แต่....ใส่อะไรแบบนี้แล้วมันนอนไม่หลับ เฮ้ย! ทำหน้าอย่างนั้นทำไม? ชั้นพูดอะไรผิด?"  ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ ผมยกมือลูบหน้าพยายามอดกลั้น อยากชกหน้าหมอนี่จังๆ ซักที แต่ไม่อยากถูกตัวมันตอนที่มีแค่กางเกงในแบบนี้หรอกนะ คนอะไรว่ะเนี่ย

  เขาเอียงคอ ก่อนจะนึกได้แล้วก้มมองตัวเอง แต่ แทนที่จะอาย หมอนั่นกลับยืนเฉยๆ ทำหน้าขำๆ เหมือนไม่มีอะไร !!

WHAT  THE  F *** !!!!

"กะ  แก้   เรื่องแค่นี้ไปหาใส่เอาเองซิวะ"  ผมตวาด เสหน้ากลับไปมองที่คอมก่ะว่าจะทำตัวยุ่งๆ แต่หน้าจอกลับว่างเปล่าด้วย ScreenSaver บัดซบ !! 

"อ้าว ทำงั้นแล้วเดี๋ยวนายต้องมาว่าชั้นทีหลังแน่ๆ" เขาพูดเกาหัวแกรกๆ แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเหมือนนึกสนุกอะไรได้ ก่อนจะ ลอยหน้าลอยตา.....พูดต่อ
 " แกมันแค่คนอาศัย รุกล้ำสิทธิส่วนบุคคล ออกไปนอนข้างนอกเลยไป้...นายต้องพูดอย่างงี้แน่เลย"    น้ำเสียงกวนประสาทดัดเสียงล้อเลียนผมชัดๆ (เหมือนด้วย)

 โว้ยยยย ผมเก็บตัวอะไรมาวะเนี่ย 
"หาตัวใหม่ให้หน่อยสิ?"  ผมได้แต่อ้าปากค้าง ลมออกหู แต่นึกคำโต้ตอบเจ็บแสบอะไรไม่ได้ซักอย่าง ทำได้แค่กระแทกเท้าปึงๆ ไปคุ้ยตู้เสื้อผ้าหากางเกงให้มัน
ผมคว้ากางเกงสั่วๆ มันก็ไซส์เดียวกันทั้งนั้นแหล่ะ แต่ถ้าตั้งใจหาให้ก็ดูจะเสียฟอร์ม  ผมโยนกางเกงให้ร่างสูงที่ยืนชะโงกหน้าอยู่ด้านหลัง เขารับไปใส่ต่อหน้า

"พอใจรึยัง ห้ะ !!! "  ผมตวาดใส่  ให้ตายเหอะ ตอนนี้ผมควรต้องอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ หมอนี่มันส่วนเกินชัดๆเลย

"แกจะเอาเสื้อฉันไปหมดตู้ก็ได้  เอาเงินไปด้วยเลยยังได้ แล้วก็ออกไปหาที่อยู่เองไกลๆ เลยไป"  หงุดหงิดโคตรๆ

เขาเงยหน้ามองเมื่อได้ยินผมไล่ ก่อนจะนิ่งไป รอยยิ้มยียวนหายไปจากหน้า

"ก็ได้...."

ตอบด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

"ฉันไม่เอาอะไรจากนายทั้งนั้นแหล่ะ"

 ตาสีฟ้าจ้องผม กระพริบตาปริบๆ ก่อนจะดึงเสื้อเสวตเตอร์ออกจากตัว 

"งั้น.... ฉันถอดคืนให้ก่อนแล้วกัน"

..... มือค่อยเลิกเสื้อยืดขึ้น   !!! 

"นายไล่ฉันสินะ" 

... มันจงใจแน่ๆ หมอนี่ค่อยๆ ดึงเสื้อยืดพ้นตัว

"ฉันไปหาที่อยู่ใหม่ก็ได้"

.... ท่อนบนเปลือยหมดแล้ว ไอบ้านี่ค่อยๆขยับมาข้างหน้าผม จ้องหน้า ทำหน้าลูกหมา ท่าทางกวนโคตรๆ ไม่แค่นั้นมือปลดกระดุม รูดซิบกางเกงเฉยเลย   ชิทททททททท 

"นายจะไล่ฉันไปจริงๆ เหรอออ "  

ยังจะถามอีกเหรอ  

"ฉันรู้ นายไม่ใช่คนใจร้ายอย่างนั้นหรอก" 

ใจร้าย ใจร้ายขนาดนั้นเลยแหล่ะ  แต่นี่มันคนละเรื่องกัน

 ผมถอยหลังไม่รู้ตัว เขาก้าวเข้ามาใกล้ ขึ้น มือจับอยู่ขอบกางเกง ทั้งกางเกงนอกและกางเกงใน  !!!   ทำท่าจะดึงลงอยู่รอมร่อ  
"ใช่มั้ย? "
 
รอยยิ้มซื่อๆ ที่ไม่ซื่อแม้แต่นิดเดียว หมอนี่ชักกางเกงลงต่ำลงทีละนิด ทีละนิด หมิ่นเหม่  จนน่ากลัว !!!!

เลวววววว

"หยุดดดด  หยุดเลย  ให้อยู่ก่อนคืนนึงก็ได้ว่ะ  แต่นอนข้างนอกนะเว้ย แล้วก็รีบๆ ใส่มันกลับขึ้นไปเลย"   ผมรีบพูด หันหน้าไปทางอื่น แค่แวบเดียว พอหันกลับมาไอบ้านี่แต่งตัวเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว พร้อมรอยยิ้มพออกพอใจบนหน้า

"ขอบใจนะ นายเป็นคนดีอย่างที่ชั้นคิดเลย"  ส่งยิ้มกวนประสาทมาให้อีก กลับไปสู้กับซุปเปอร์แมนยังดีกว่าอยู่กับมันเลย บัดซบ

"แค่คืนเดียวเท่านั้นเว้ยย !! แล้วก็เปลี่ยนความคิดใหม่ด้วย ฉันไม่ใช่คนดีเลยซักนิด ฉันเพิ่งจะพยายามฆ่า ซุปเปอร์แมนลืมไปแล้วรึไง" ผมตวาดกลับ แต่คำตอบทีได้มาแทบทำให้ลมจับอีกรอบ

"ลืมแล้ว"  พร้อมกับรอยยิ้มแบบเดิม
 "นายไปนอนสิ....เหนื่อยไม่ใช่เหรอ"  ... น้ำเสียงห่วงใยแบบนั้นน่ะเก็บไปใช้กับคนอื่นเหอะ
"ชั้นจะ เอ่อ นอนหน้าห้องละกัน นะ?"   เหอะ ไอประโยคที่เหมือนคำถามนั่นนะ มันแน่อยู่แล้วว่าแกก็ต้องนอนหน้าห้อง ผมหันหลัง เดินไปหยิบผ้าห่มกับหมอนโยนให้ ...... อ้ะเดี๋ยวสิ แล้วผมส่งให้มันทำไมว่ะ จะดึงคืนก็ไม่ทันแล้วด้วย หมอนั่นรับไว้ทำท่าพอใจสุดๆ  ฟัก  ไม่บ่อยเลยที่ผมตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ให้ตายเถียงกับบรูซหรือ ตีกับโรบิน ยังเหนื่อยน้อยกว่าซักล้านเท่า

"อย่าแตะต้องอะไรข้างนอกเด็ดขาดเชียวนะ "

"ด้วยเกียรติของลูกเสือ"    ไม่พูดเปล่ายกนิ้วสาบานด้วย   ไอปัญญาอ่อนเอ้ยย  ผมเริ่มเชื่อจริงจังแล้วว่ามันมาจากมิติของคนปัญญาอ่อน

"ฝันด.."    ปึง !!!! ผมกระแทกประตูใส่หน้า ก่อนที่จะจบประโยค ก่อนจะหันหลังพิงประตู ปวดหัวกับไอบ้านี่ 

---------------

อยู่คนเดียวอีกครั้ง ผมอาบน้ำ นอนแช่น้ำอุ่นซักพัก ทำแผลให้ตัวเองใหม่ทั้งตัว ....  แผลเก่ายังไม่หาย ด้วยซ้ำ ในโลกของการต่อสู้บ้าๆนี่ไม่มีคำว่าหยุดพักซินะ
หลังจากนั้นผมตรงเข้านอน สมองปวดระบม ผมยกมือขึ้นลูบท้ายทอย นิ้วมือสัมผัสรอยแผลเป็น หลายสิบ ที่หลังศีรษะ แผลที่โจกเกอร์กระหน่ำฟาดด้วยท่อนเหล็ก 
แผลพวกนี้คอยเตือนผม   ว่าอะไรๆ อาจจะแย่ไปกว่านี้ได้อีก ... 
เตือนว่าแบทแมน ไม่มีวัน ไม่มีทางจะช่วยผมได้อีกแล้ว ....กระนั้นผมก็ยังร้องเรียกชื่อเขา

ทำไมนะ

ความฝันเดิมๆอีกแล้ว  ใบหน้าโจกเกอร์ เสียงหัวเราะ  เสียงเหล็กฝาดกับเนื้อสดๆ  เสียงระเบิด

ความฝันเดิมๆ ผมติดอยู่ในโลงศพตัวเอง  ความมืดดำสนิทกดทับ ทั้งแคบ ทั้งมืด ไม่มีอากาศหายใจ

ผมตะโกน ร้องเรียก  ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

เรียกหาเขา เรียกหาแบทแมน

 ----------------------------------------------------------------

Sheck : ยาวมากมาย กรั้ก อะแฮ่ม ขอโทษกับความยาวของมันนะ (น้ำเสียงลามกแบบซุปเปอร์แมน 55 พักนี้ pervert ชอบกล )  คราวหน้าจะพยายามไม่ให้ยาวแบบนี้แล้ว ตอนนี้เขียนมันส์ไปหน่อย

เจรงๆ เขียนไรไม่ออกเลย แล้วก็ได้อีฟมาช่วยเป็นเทอรี่ให้ กรั้กๆ เทอรี่ได้ใจสุดๆ ภาคที่แล้วเจสัน เครียดมาเยอะแล้ว ภาคนี้ มารั่วกันดีกว่า สลับๆกันไป