DC Diar[Y]

ทุกสิ่งทุกอย่างสว่างวาบ เมื่อผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นมาภายในดังเพล้ง ตรงจุดนั้นเผยร่างของเด็กหนุ่มเลือดผสมของชาวคริปตันที่ผมรู้จักดี

คอนเนอร์.....??

ตาผมยังพร่ามัวอยู่ และยังมึนจากพิษไข้ที่ยังหลงเหลืออยู่ผมมองไปทางซุปเปอร์บอยอย่างงงๆไม่เข้าใจ   ทำไมเขาถึงมาที่นี่?? แต่แล้วอยู่ดีๆเขาก็พุ่งมาทับร่างของผมไว้ เขาเร็วมาก เร็วเกินไปที่ผมที่อยู่ในสภาพนี้จะตอบโต้เขาได้    เขาเอาเข่าทับทั้ง สองแขนแรงกดมหาศาลทำให้ผมไม่สามารถที่จะขยับได้ซํกนิด ในขณะที่ตกใจอยู่นั้นก็มีหมัดต่อยเข้ามาทางซ้าย   หมัดนั้นหนักพอๆกับการเอาไม้เหล็กฟาดเข้าที่หน้า รู้สึกได้ถึงความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงที่ใบหน้า เนื่อเยื่อภายในปากฉีกขาดจนรู้ได้ถึงคาวเลือดในปากของตนเอง  ยังไม่ทันที่จะได้สำลักเอาเลือดในปากออกก็ถูกต่อยเข้าที่หน้าอีก 1 หมัด ความบอบช้ำเพิ่มมากขึ้น หากถูกต่อยไปเยอะกว่านี้ ผมแย่แน่


"พอทีเถอะครับ! ทำแบบนั้นคุณบรูซจะตายเอานะครับ!"

จู่ๆก็ได้ยินเสียงของอัลเฟรดขึ้นมา ผมสำลักเลือดภายในคอออกมาไม่หยุด

"แล้วถ้าทิมตายไปแล้วล่ะ!!?? จะทำยังไง!? ยังมีหน้ามานอนพักผ่อนเอาแรงอีกเหรอ!?"

ทิม...??? ทิมไม่ได้อยู่ที่ตึกไททันหรอกรึ เกิดอะไรขึ้น!!?? ผมมองหน้าคอนเนอร์แต่มองได้ไม่ชัดนักเพราะตาข้างหนึงของผมลืมไม่ขึ้น    และภาพที่เห็นออกสีแดงหน่อยๆ เส้นเลือดฝอยในตาคงแตกแน่ๆ

"คุณจะไม่ใส่ใจกับมันเลยรึไง...เขาหายไปก็เพราะคุณ!...เพราะออกไปตามหาคุณ!"

ผมชะงักไป ตามหาผมงั้นเหรอ... ทิมหายตัวไปเพราะตามหาผมซึ่งในตอนนั้นคงเป็นช่วงที่ผมอยู่กับเจสัน และไม่ได้ติดต่อกับใครเลย....   เพราะผมตัดขาดจากโลกภายนอกและหายไป โรบินจึงติดตามหาผมแล้วหายไปอีกหนึ่งคน!?

"ทิมหายไปงั้นเหรอ!?" ผมถามเด้กหนุ่มที่ตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยโทสะ เขามองผมอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"เป็นความผิดผมเองครับ ที่ไม่ได้บอกคุณบรูซ..."อัลเฟรดพูดขึ้น ทั้งห้องมีแต่ความเงียบ คอนเนอร์นิ่งเงียบไปแต่ไฟนั้นยังไม่มอด...

"คุณบรูซกลับมา พร้อมกับสภาพสะบักสะบอม ผมไม่คิดว่าควรจะพูดในตอนนั้นครับ" ผมเห็นคอนเนอร์กัดฟันกรอดแล้วอยู่ๆเขาก็จากไปด้วย  ซูเปอร์สปีด แขนของผมถูกปลอดปล่อย แต่ความรู้สึกเจ็บนั้นยังอยู่ ผมเริ่มรู้สึกชาที่ใบหน้า อัลเฟรดเข้ามาหาผม ตกใจกับใบหน้าที่นองไปด้วยเลือด    เพียงแค่ชก 2 ครั้งก็สามารถเรียกเลือดออกมาได้ขนาดนี้แล้ว แต่คงไม่ใช่เพียงแค่ใบหน้าของผมเท่านั้นที่ทำให้เขาตกใจเท่านั้น แต่ร่างกายของผม   คงเป็นเหตุที่ทำให้เขาตกใจเสียมากกว่า ร่องรอยที่เจสันทำเอาไว้...มีอยู่ไปทั่วเต็มร่างกายไปหมด อัลเฟรดนิ่งไปแล้วทำสีหน้าบางอย่างที่ผมไม่อยากจะเห็น
ผมยกมือจับบ่าอัลเฟรด

"ไม่เป็นไรหรอก....อัล...และอย่าถามอะไรเลยนะ...."

อัลไม่พูดอะไรได้แต่พยักหน้ารับแล้วเริ่มทำแผลให้ผม มันใช้เวลาพอสมควรกว่าจะทำความสะอาดและทำแผลจนเสร็จ อัลให้ผมกินยาแก้ปวด

"เรียบร้อยแล้วครับคุณบรู๊ซ"

"ขอบใจมากอัลเฟรด...."

"คุณควรนอนหลับให้ร่างกายได้พักผ่อนนะครับ "

"อืม โอเค..."

แล้วก็เหมือนมีเสียงคนเดินเข้ามาทางด้านล่าง อัลเฟรดเดินออกไปต้อนรับส่วนผมยังรู้สึกไม่ดีที่ทิมหายไปเป็นเพราะผม  ผมจึงตัดสินใจใส่เสื้อคลุมแล้วพยายามเดินลงไป(ซึ่งผมเซและล้มไปหลายครั้งเหมือนกันสภพผมในตอนนี้คงดูแย่มาก)หมายจะเดินไปที่ถ้เพื่อสืบหาทิมแต่แล้วก็เจอกับผู้มาเยือน  ที่ไม่คิดเลยว่าจะมาที่นี้ 

ดิ๊ก...  ผมทักทายเค้าและบอกว่าคอนเนอร์มาเพื่อตามหาทิมแล้วผมก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น  ดิ๊กทำหน้าตกใจเพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทิมหายไปไหน  และเริ่มกระวนกระวายเล็กน้อย  เขาว่าเขาเป็นคนท้ายๆที่เจอกับทิม  เพราะพวกเขาตามหาผม .... ผมไม่พูดอะไรแล้วเดินเพื่อลงไปที่ถ้ำ (ผมพยายามที่จะเดินให้ปกติที่สุดเพื่อไม่ให้ดิ๊กสังเกตุเห็น)  เปิดมอนิเตอร์ติดต่อกับ  JLA หน้าจอปรากฏภาพของชาวดาวอังคารคนสุดท้าย   จอห์น

"ดีใจที่นายยังปลอดภัยนะแบทแมน"จอห์นพูด

"เรื่องนั้นไว้ว่ากันทีหลัง...มีข่าวจากโรบินบ้างไหม?"ผมถามโดยที่มีดิ๊กยืนอยู่ข้างหลัง

"เดี๋ยวจะเช็คให้"

ด้วยความสามารถของ JLA ผมว่าคงใช้เวลาไม่นานนัก  แผลที่หน้าเริ่มเจ็บมากขึ้น

"มีรายงานมาว่า ซุปเปอร์บอย เจอเขาแล้ว..."จอห์นพูดขณะอ่านรายงานที่เข้ามา

ต้องยอมรับว่ารู้สึกโล่งใจไปอีกเปลาะหนึ่ง  แต่ใครเป็นคนรายงานเข้ามากันนะมันไม่น่าจะเป็นเรื่องที่ว่าแปปๆซุปเปอร์บอยก็รายงานมาแน่ๆ  แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ นี้เป็นหลักฐานที่ชี้ชัดว่าทิมปลอดภัย....

"แต่ดูเหมือนซุปเปอร์บอยจะพาเค้าไป แล้วยังไม่มีรายงานถึงเรื่องนี้..."

ผมขมวดคิ้วถึงแม้จะเป็นการดีที่เจอเขาแต่เขาน่าจะพาทิมไปรักษาที่กองบันชาการหรือสถานพยาบาลไม่ใช่พาไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้า  ยังไงผมก็คงไม่ไว้ใจคนที่ต่อยผมจนเป็นแบบนี้แน่ๆ ดิ๊กถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เดี๋ยวผมจะบอกให้เค้ามาขอโทษคุณ เพราะคุณไม่ผิด"เขาบอกกับผม

"whatever..."ผมตอบกลับไป  จะมาขอโทษหรือไม่นั้นมันก็ไม่สำคัญซักเท่าไหร่แต่ถ้าเด็กนั่นมาอีกล่ะก็ผมคงต้องเตรียมคริปโตไนท์หรือของที่ใช้ป้องกันตัวจากเด็กเลือดร้อนอารมณ์ร้ายนี้ก่อน

 แล้วดิ๊กก็ขอตัวกลับแต่ผมยังนั่นอยู่ที่หน้าจอจนเขาจากไป  ผมหันกลับมองไปรอบๆถ้ำ   ทุกอย่างถูกเก็บอย่างสะอาดเรียบร้อย.... ทำให้ไม่เหลือสิ่งสกปรกภายในห้องนี้อีก  แต่ผมก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบทุกกครั้ง....เพราะเมื่อมองไปยังจุดที่ที่ผมโดน.....กระทำอย่างนั้นมันก็อดที่จะสั่นไหวไม่ได้แล้วจู่ๆมือที่อบอุ่นก็วางไว้บนบ่าของผม...อัลเฟรด 

"คุณบรู๊ซ...คุณควรพักผ่อนนะครับ...."

"อืมนั่นสินะ...."  มือของอัลนั้นอบอุ่นเมื่อตอนที่ผมเสียพ่อแลพแม่ไปก็มีแต่เขาที่ช่วยเหลือผมมาตลอดเป็นบุคคลเดียวที่ผมสามารถเปิดใจและไว้ใจเขาได้อย่างเต็มที่....พูดกับเขาได้เกือบทุกเรื่อง....บางเรื่องที่ผมไม่พูดเขาก็เหมือนจะเข้าใจและไม่ถามอะไร....เขาเหมือนกับเป็นพ่อคนที่ 2 ของผมก็ว่าได้ 

อัลเฟรดช่วยพยุงผมขึ้นแล้วพาผมกลับเข้าห้องผมถอดเสื้อตัวนอกออก  เปลี่ยนกางเกงนอนแล้วล้มตัวลงกับเตียง  อัลเอายามาให้เพิ่มกินก่อนนอน ผมบอกขอบคุณแล้วทานยานั้น อัลยิ้มให้กล่าวราตรีสวัสดิ์เดินจากไป ผมก็ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง...และหลับไปด้วยฤทธิ์ยา


..........................................................


บนหลังคาของตึกในเมืองก๊อตแธม ผมกำลังตรวจตราเมืองที่แสนสงบแห่งนี้อยู่ โรบินติดภารกิจงานที่ไททัน หิมะเริ่มโปรยปรายลงมา   เมืองเริ่มปกคลุมไปด้วยสีขาวสะอาด ซึ่งตัวผมเองก็เช่นกันแต่ผมไม่รู้สึกถึงความหนาวเพราะสมาธิผมจดจ่ออยู่กับเมืองที่ผมต้องดูแลอยู่นี้

" บรู๊ซ " อยู่ๆก็มีเสียงเรียกที่คุ้นเคยอยู่เป็นนิด น้ำเสียงท่าทางวันนี้จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษซะด้วยสิ...

"นายไม่โทรมาอีกแล้ว..." ผมพูดด้วยเสียงออกรำคาญนิดๆแม้ผมไม่มองผมก็รับรู้ได้ว่าเขาคงกำลังยิ้มอยู่แน่ๆ

"ก็เหมือนเดิมแหละบรู๊ซ บินมาเร็วกว่าตั้งเยอะ " เขาคงมีความสุขที่ได้กวนโมโหผมแบบนี้

"แล้วนายมาทำไมที่นี่...คลาร์ก" ผมลุกขึ้นแล้วเก็บกล้องส่องทางไกลลงในกระเป๋า

"ก็มาเยี่ยมเยียนบ้างก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี้...ฉันจะคิดถึงนายบ้างไม่ได้เหรอ" ผมชะงักหันหลังกลับไปมอง คลาร์กเดินเข้ามาใกล้แล้วดึงผมเข้ามากอด

"ที่นี่หนาวมากเลยนะบรู๊ซ..." ผมตกใจตั้งใจจะผลักเขาออกแต่ความอบอุ่นนี้กลับยื้อผมไว้ ผมซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง  แต่แล้วจู่ๆเขาก็ทรุดตัวลง มีเลือดไหลนองฉาบให้หิมะสีขาวบริสุทธิ์ถูกย้อมไปด้วยสีแดงสดเต็มพื้นไปหมด ผมตกใจจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อผมมองตรงไปก็เห็นเจสันยิ้มอย่างสะใจ

"อย่างที่บอกไงบรู๊ซ....ผมยินดีทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้คุณกลับมา"

แล้วทุกอย่างก็มืดลงเมื่อผมรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมาที่ผม ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาก็ตกใจเมื่อพบกับชายผู้ที่สวมชุดสีฟ้า ผ้าคลุมแดง   เจ้าของดวงตาสีฟ้าสุกใส Thelast son of Krypton ซุปเปอร์แมน....ผู้ที่อยู่ในอ้อมแขนของผมในความฝันนั้น...  ผมหลับตาลงอีกครั้งเพื่อที่จะตั้งสติเอาไว้ มันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น....

"ให้ตาย พวกนายรู้จักเข้าทางประตูบ้างไหมนี่ ทั้งนาย ทั้ง superboy " ผมลืมตามองหน้าเขาท่าทางเขาดูอึ้งๆไปเหมือนกัน   ที่เห็นหน้าผมเป็นแบบนี้....มันคงดูเย่มากเลยสินะ

"ก็คงใช้ประตู ถ้าคนบ้านนี้รู้จักเปิดรับคนอื่นซะบ้าง" เขาพูดแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงข้างๆผม ผมรู้สึกได้ถึงน้ำหนักตัวเขาที่ทิ้งลงมา   การที่ได้เห็นหน้าเขาอีกครั้งทำให้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แสดงว่าเขายังปลอดภัยอยู่... และการที่เขานั่งใกล้ๆกับผมแบบนี้ ปกติแล้วผมที่จะไม่ค่อยให้ใคร  เข้ามาใกล้แบบนี้เพราะผมมักจะสร้างเกราะที่กันคนอื่นออกไป แต่ในเวลานี้ผมกลับรู้สึกอุ่นใจที่มีเขาอยู่ตรงนี้...เหมือนกับว่าเขาสามรถทลายเกราะ ที่ผมสร้างมานานนั้นได้อย่างง่ายดาย

"ฉันขอโทษเรื่อง คอนเนอร์ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเหมือนกับเขาเป็นคอนเนอร์เองหยั่งงี้นแหละ ผมยกมือให้เขาหยุดก่อนที่เขา  จะพูดมากไปกว่านี้ แล้วผมก็พยายามที่จะยันตนเองขึ้นมาก ความเจ็บปวดเหมือนโดนเข็มแทงก็แล่นขึ้นมาจากด้านล่างของร่างกาย ส่วนนั้นเป็นส่วนที่   ผมไม่กล้าพอที่จะบอกอัลเฟรด แต่ตรงนั้นคงสาหัสไม่น้อยเหมือนกัน เมือผมเงยหน้าขึ้นสบตากับชายที่จ้องมองผมเขม่นอย่างไม่วางตา   เขาจ้องผมอย่างนั้นทำไมนะแต่ผมก็ได้คำตอบแทบทันที

"นั่น" เขาชี้มาที่คอของผม ผมรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว และยกมือขึ้นปิดคอแต่เมื่อมองตนเองแล้ว....มันมีรอยแดงอยู่เต็มไปหมด  รวมถึงรอยฟันตามตัว และรอยช้ำที่ข้อมือ ผมรู้สึกถึงความ.... รู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดไปทั่วใบหน้า ต้องหาอะไรมาปิดรอยพวกนี้ ผมเห็นผ้าคลุมอาบน้ำอยู่ตรงหน้า ผมรวบรวมกำลังที่จะลูกออกจากเตียงเพื่อที่จะไปหยิบ แต่ความเจ็บปวดแปล๊บที่สะโพกและความเจ็บจากคราบที่แห้งจนเหนียวติดไปนั้นทำให้การก้าวขาเป็นไปได้อย่างยากลำบาก ผมเซจะล้มแต่ก็จับโต๊ะตัวเล็กที่ตั้งไว้ได้ทันก่อนที่จะล้มลงไป ผมหันไปสบตากับคลาร์ก ชั่วแวบนึงผมรู้สึกกลัว...กลัวว่าเขาจะรู้เรื่อง   ร่างกายที่สกปรกนี้... ผมสลัดเรื่องนี้ออกจากหัวมันไม่ใช่เรื่องสำคัญในเวลานี้ เรื่องสำคัญคือผมต้องเตือนเขาเกี่ยวกับเจสัน

"ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนาย มีคนพยายามจะ..."

"ฉันถามว่านั่นอะไร" เขาตัดบทผม ขยับเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ขวางทางผมระหว่างที่แคบๆ ข้างเตียงกับโต๊ะวางโคมไฟ ทำให้ไร้ซึ่งทางที่จะหนีเขาพ้น  แล้วจ้องมองผมอย่างไม่วางตา ผมจ้องเขากลับ ผมไม่อยากจะตอบคำถามของเขาในเวลานี้ตอนนี้และสถานะการณ์แบบนี้

"ไม่ใช่เรื่องของนาย" ผมตอบ และพยายามที่จะพลักเขาออก แต่ไม่ได้ผลเขาไม่ขยับเลยซักนิด

"ถอยไปคลาร์ก" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดปนกังวล

"ยอมเรียกชื่อฉันแล้วเหรอไง" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงกร้าว ผมชะงักไปเล็กน้อย

"ซุปเปอร์แมน"

"อย่ามาซุปเปอร์แมนกับฉัน นายสภาพแบบนี้เป็นแบทแมนไม่ได้หรอก" ผมเริ่มที่จะโมโห แต่สิ่งที่เขาพูดมาก็ถูก... สภาพผมตอนนี้ไม่ต่างอะไร  ไปจากเหยื่อที่ถูกทำร้ายจนสภาพร่างกายสะบักสะบอม รวมถึงการถูกข่มขืน.... ว่าแล้วเขาก็เอานิ้วชี้รอยบนหน้าอกของผม

"จอห์นบอกฉันว่านายอาจจะกำลังทำงานชิ้นสำคัญมากๆอยู่ ฉันยอมถอยให้นาย นายบอกไม่ให้ยุ่งฉันก็ไม่ยุ่ง ปล่อยให้นายอยู่คนเดียว แล้วดูสภาพนาย หายไป ? มัวไปทำอะไรอยู่ล่ะ"

ผมเจ็บใจ เม้นและกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ภาพเหล่านั้นย้อนมาอีกครั้งช่วงเวลาที่เขาหายไป...อยู่กับเจสันนั้นเป็นความผิดของเขาเอง แต่เรื่องเมื่อคืนก่อนก็  ผุดขึ้นมาด้วย ความเจ็บแสบทุกครั้งตอนที่ถูกสอดใส่เข้ามา ความทรมาณถึงพยายามที่จะดิ้นออกจากสิ่งที่เร่าร้อนนั้น และความเจ็บใจที่ตนเองกลับเอาตัวรอดออกมาไม่ได้...

"ก็บอกว่าไม่ใช่เรื่องของนายไง" ผมขึ้นเสียงใส่ ผมโกรธ โกรธมาก ที่เขาพูดกับผมแบบนี้ แม้ผมจะเป็นคนธรรมดา ไม่มีพลังซูเปอร์เพาเวอร์เหมือนกับเขา   อ่อนแอ แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะทำอะไรไม่ได้ไม่ใช่รึ!! และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของผมมันก็แทบจะไม่เกี่ยวกับเขาเลยไม่ใช่เหรอทำไมต้องมาตอกย้ำกันอย่างนี้ด้วย!!
เพียงแค่นี้ตัวของผมก็โสมมเกินพอแล้ว!!

5 ปีที่เขาจากผมไปโดยที่ไม่บอกอะไรผมเลยซักคำ.... เพราะฉันไม่ใช่คนที่ไว้วางใจได้อย่างนั้นเหรอ ฉันไม่มีค่าพอที่จะบอกเลยใช่ไหม   ตงลงฉันเป็นอะไรของนายกันแน่ คลาร์ก!!

แล้วเขาก็ดันตัวของผมชิดติดกับกำแพงแรงกระแทกเล็กน้อยทำให้ผมรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวแต่ผมจะไม่แสดงให้เขาเห็นความอ่อนแอไปมากกว่านี้อีกแล้ว   ผมจ้องเข้าไปในดวงตาสีฟ้าน้ำเงินที่เต็มไปด้วยความโมโหและหงุดหงิด ผมไม่รู้ว่าเขาหงุดหงิดเรื่องอะไร ผมต่างหากที่โมโหจนตัวแทบไหม้ด้วยไฟโทสะ


"ถอย" ผมสั่งเขาเสียงเรียบ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ

"ไม่" เขาตอบแล้วขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนแทบไม่มีที่ว่างผมเริ่มสังหรรืใจไม่ดีจึงตัดสินใจเงื้อมือเพื่อที่จะต่อยเขา ผมรู้ว่ามันความคิดที่โง่มาก   หมัดของคนธรรมดาน่ะหรือจะทำอะไรกับ Man Of Steel ได้ ทั้งๆที่รู้ผมก็ทำ แต่เขากับรับหมัดของผมไว้ได้อย่างงายดาย


"นายบอกฉันว่าอย่ายุ่งกับนายอีก แต่แบบนี้คงยากแล้วหล่ะ" พอเขาพูดจบ เขาก็ทำในสิ่งที่ผมไม่คาดคิด เขาจูบผม....!!??

ผมช๊อคไป แล้วหัวใจของผมต้นแรงและเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนหยุดไม่ได้ ริมฝีปากนั้นบดขยี้ลงมาอย่างหนักหน่วง จนผมเจ็บ ผมครางประท้วง พยายามที่จะผลักเขาออก   ทั้งๆที่รู้ดีว่าไร้ประโยชน์เสียเปล่าเพราะผมไม่สามารถที่จะสู้แรงเขาเลยได้ซักนิดเดียว จนในที่สุดผมเผลออ้ากปากออกเพื่อจะหายใจ ก็รับรู้ถึงลิ้นอุ่นๆจนร้อนถูกสอดใส่เข้ามาอย่างอวดดี ลิ้นเกี่ยวกระหวักกับลิ้นของผมอย่างถือว่าตนเองเป็นเจ้าของ เขาโอบแขนไว้ที่รอบเอวแล้วดึงเข้าประชิดตัวของเขาและลากผ่ามือสอดใส่ผ่านเสื้อคลุมอาบน้ำเข้ามาลูบไล้แผ่นหลัง หัวสมองเริ่มเบลอ อารมณ์เริ่มที่จะเตลิดไปไกล ความโกรธเมื่อครู่หายไปสิ้น ในตอนนี้ความรู้สึกของผมบอกว่า....ผมต้องการเขา...

ผมเริ่มจูบตอบเขาบ้างโดยการใช้ลิ้นโต้ตอบกับของเขา ท่างทางเขาคงแปลกใจอยู่เหมือนกัน แต่เขาก็เริ่มจูบหนักขึ้นอีก ลิ้นของชาวคริปตันนี่...  ไม่ธรรมดาเหมือนมนุษย์เลยซักนิด จูบแบบนี้ผมไม่เคยมีมาก่อน มันเร่าร้อนจนผมแทบจะละลายหลอมรวมไปกับเขา ผมใช้มือโอบรอบคอเขาเพื่อพยุงตัวเองไว้   อารมณ์เริ่มก่อตัวขึ้น เมื่อคลาร์กเริ่มเลื่อนมือไล้ลงมาตามแนวสันหลัง ทำให้ตัวผมเริ่มสั่น ลูบขึ้นและลงจนผมบดเบียดสะโพกเข้าหาเขาอย่างไม่รู้ตัว   มืออีกข้างของเขาเริ่มลูบไล้สะโพกและผ่านเข้ามาในกางเกงผ้าเนื้อบาง ผมรู้สึกร้อนขึ้นเรื่อยๆ อย่างนี้ไม่ดี อะ แน่ผมผละออกจากจูบที่เร่าร้อน  เพื่อพยายามที่จะพูด "อยะ หยุดนะ "

คลาร์กทำท่าไม่ฟังและจูบต่อทันที เขาเลื่อนมือที่ร้อนผ่าวมาสัมผัสกับส่วนที่อ่อนไหวของผม ผมสะดุ้ง "ห้ะ" ร้อน!!มือของคลาร์กเรื่มสัมผัสมันมากขึ้น   ผมชะงักไปวูบหนึ่ง แล้วภาพของเจสันก็วาบขึ้นมา ภาพที่ถูกจับกระแทกเข้าใส่ จังหวะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทำให้เหมือนมีฟ้าผ่าเข้าที่สมองของผม

....!! ผมดิ้นรนหนีออกจาริฝีปากนั้นแล้วตะโกนเรียกชื่อเขา

"คลาร์ก....." เขายังคงไม่ได้สติ มือที่เคยลูบที่หลังเริ่มสอดเข้าภายในกางเกงข้างล่างลงมาเรื่อยๆจนถึงบั้นท้าย ในขณะที่มือข้างหน้าก็เริ่มสัมผัสมากขึ้น

"คลาร์ก !!!!!!" ผมตะโกนใส่เขาจนเขาได้สติ แล้วเขาก็นิ่งงันไปผมจ้องเขาอย่างไม่เข้าใจและเริ่มโมโหตัวเองที่ปล่อยไปตามอารมณ์ง่ายๆอีกครั้ง....เขารีบผละมือออกจากตัวผมแล้วถอยออกไปด้านข้างแต่ยังคงมองหน้าผมอยู่ดูท่าทางเขาจะตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ผมต่างหากที่ควรจะตกใจ...

"นั่นมัน ... ฉัน" เขาพยายามจะพูดแต่ก็ไม่เหมือนเขาจะสับสนในสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วบรรยากาศก็เริ่มเข้าสู่ความเงียบ ผมยืนพักที่กำแพงเพื่อสงบจิตสงบใจก่อนจะเดินผ่านชายที่ยืนแข็งทื่อด้านข้างไปหยิบผ้าเช็ดตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ผมรู้สึก.....จนแทบคลั่ง จึงทำได้แค่นิ่งเท่านั้น

"ฉันต้องเตือนนาย มีคนพยายามจะทำร้ายนาย อาจจะลงมือเร็วๆนี้" ผมพูดถึงสิ่งที่ต้องทำ เพื่อทำลายบรรยากาศชวนน่าอึดอัดนี้

"ใคร? "

"เจสัน ทอดด์"

"ทำไมเป็นฉันล่ะ ? " เขาถามด้วยเสียงที่ใสซื่อ....จนผมนิ่งไป ....

"............ฉันไม่รู้" ผมไม่บอกเขาถึงสาเหตุที่เกิดขึ้นเพราะผมกลัวเขาจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นนั่น

"นายไม่รู้" เขาทวนอีกครั้ง แต่ผมก็ยังคงนิ่งต่อไป มันไม่ใช่เรื่องที่นายอยากจะรู้หรอกคลาร์ก....

"....นายควรระวังตัว เจสันฝีมือไม่ธรรมดา" แน่นอนว่าเจสันนั้นผมฝึกมากับมือทั้งความสามารถและไหวพริบดีเยี่ยม...

"เขามีคริปโตไนท์?" ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะถามคำถามงี่เง่าอย่างนี้มาได้ หากไม่มีคริปโตไนท์ เขาก็คงจะชนะนายหรอกนะ

ผมพยักหน้า "ฉันต้องสืบอีกซักพักถึงจะรู้ว่าเขาจะลงมือเมื่อไหร่ ยังไง ระหว่างนี้ นายคอยระวังตัวไว้แล้วกัน"

"อืม" ว่าแล้วผมก็เดินจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อหยุดการสนทนาแต่เพียงเท่านี้

"เฮ้ " เขาเรียกผมก่อนที่จะโยนบางอย่างให้ ผมรับมันไว้ในมือ มันเป็นกล่องใบเล็กๆสีสันสดใสฟ้ากับแดง...ผมมองหน้าคลาร์กอย่างไม่เข้าใจ
แล้วเขาก็พูดว่า " Happy Birthday ย้อนหลัง"

ผมค่อยๆเปิดกล่องที่อยู่ในมือ เห็นผลึกหินสีเงินส่องแสงวาววับอยู่ในกล่องผมหยิบมันออกมาพิจารณา มันเป็น ผลึกสีรูปพระจันทร์เสี้ยวมีเชือกร้อยอยู่ ผมเลิกคิ้วขึ้น มันไม่ใช่หินที่อยู่บนโลกนี้แน่แต่เขาเอามันมาจากไหนกันล่ะ

"ได้มาตอนเดินทางไปรอบอวกาศนั่นแหล่ะ คิดว่าคงมีประโยชน์กับนาย" หลังพูดจบเขาก็จากไปอย่างรวดเร็ว ผมพูดขอบคุณเขาด้วยเสียงที่เบามาก  

หลังจากนั้นผมแขวนสร้อยหินนี้ไว้ที่คอแล้วเข้าห้องน้ำไป เพื่อชำระล้างร่างกายนี้ สภาพผมที่สะท้อนจากเงาในกระจกดูแย่มาก ตาบวมช้ำ ริมฝีปากแตกร่างกายมีแต่ร่องรอยฟัน รอยช้ำและรอยจูบเต็มไปหมด ส่วนที่ต้นขานั้นมีคราบแห้งๆสีขุ่นกับสีแดงเข้ม ผมมองมันด้วยความเจ็บปวดเหนือบรรยาย ผมอาปน้ำชำระล้างคราบพวกนั้นทิ้ง แต่ข้างในนั้นยังหลงเหลืออยู่ ผมกลั้นหายใจ ค่อยๆเอานิ้วใส่เข้าไปในช่องทางที่บอบช้ำ "ซื้ด..." ผมรู้สึกถึงคราบน้ำเหนียวๆที่ยังอยู่ข้างในได้เป็นอย่างดี เลือดถูกสูบฉีดขึ้นที่หน้าจนแดงซ่าน ผมพยายามใช้นิ้วเพื่อที่จะให้มันออกมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลังจากที่อาปน้ำเสร็จแต่ถึงอย่างนั้นผมกลับไม่รู้สึกเลยว่าตนเองสะอาดขึ้นมาเลยซักนิด

เมื่อผมเดินเข้ามาในห้องอีกครั้งผมเดินไปทางหน้าต่างที่เขาคนนั้นเพิ่งจะออกไป ผมมองไปยังท้องฟ้าที่สดใสแล้วมองเหม่อออกไปอยู่นั้น จู่ๆผมก็รู้สึกว่าร่างกายเริ่มอบอุ่มเหมือนมีคนมาโอบกอดไว้ ตัวเบาหวิวและสบายใจอย่างบอกไม่ถูก จนผมเห็นว่าหินที่คลาร์กให้มานั้นก็ลังส่องแสงเรืองๆอยู่  ผมหยิบมันมาดูด้วยความมึนงงว่าเกิดอะไรขึ้น ผมมองดูหินนั้นได้อย่างชัดเจนจนรู้สึกแปลกๆ ไข้ก็ดูเหมือนจะหายเป็นปลิดทิ้ง ความเจ็บทั้งตัวก็เริ่มลดลง  ผมคิดได้ดังนั้นจึงวิ่งไปดูที่กระจก ใบหน้าที่เคยบวมช้ำกลับหายได้จนเกือบเหมือนปกติ แม้จะยังเหลือร่องรอยเอาไว้นิดหน่อยก็ตาม ไม่น่าเชื่อ....

หินนี้มีพลังในการรักษา.....ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นมากแต่ถึงแม้จะรักษาอาการบาดเจ็บได้แต่ก็จะเหลือร่องรอยเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นการดี

 ที่จะเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับศึกครั้งนี้อย่างเต็มที่

             ผมรีบเร่งเดินลงไปยังถ้ำค้างคาวเปิดคอนพิวเตอร์สืบหาที่อยู่ของเจสันทันที เขาคงไม่รู้ตัวว่าผมได้แอบติดเครื่องดักฟังและติดตามเอาไว้ผมมองดูในมอนิเตอร์พบว่าเขาไปยังสถานที่ที่หนึ่งและการสนทนาก็เริ่มขึ้น เขาคุยกับคนคนหนึ่ง ซึ่งต้องยอมรับว่าไม่แปลกใจเลยว่าเป็นใคร....เจ้าของน้ำเสียงนี้เป็นคนที่เด็กของผมยอมรับและไปอยู่ด้วยกัน.... สเลด... คิดอยู่แล้วว่าหมอนี้ไม่เคยไว้วางใจได้...ไม่รู้ว่าดิ๊กคิดอะไรอยู่ถึงได้คิดว่าหมอนี้จะกลับตัวกลับใจได้นะ ผมฟังแผนที่เขาวางไว้อย่างดีเวลาลงมือคือ...วันนี้ที่เมโทรโปลิส รอจังหวะแล้วล่อมันออกมา....ผมดูเวลาคาดว่าคงจะเริ่มปฏิบัติการหลังจากนี้ไม่นาน ผมเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยนำหินที่เขาให้ใส่ในช่องกระเป๋าด้านซ้าย ตระเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมที่สุดแล้วผมก็เดินออกไป แต่แล้วผมก็เห็นเด็กคนหนึ่ง....เด็กที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าคุ้น...เด็กผู้สืบสายเลือดของผมแท้ๆ

ดาเมี่ยน....ไม่น่าเชื่อว่าจะเจอเด็กคนนี้ที่นี้เวลานี้

"ท่านพ่อ..." เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ออกจะหยิ่งเล็กน้อยตามสไตล์ของเขา...ทุกครั้งที่เห็นเขาทำให้ผมนึกถึงตัวเองตอนเด็กๆ  ตอนที่ผมยังอยู่ในอ้อมอกของผู้อันเป็นที่รักอยู่เสมอ....แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาที่จะมาคิดเรื่องแบบนี้

"...ดาเมียน ลงมาทำอะไรที่นี่?" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมยเหมือนเคย เขาหัวเราะและพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอวดดีเหมือนเคย

"...ที่นี่ ก็บ้านผมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?" ผมพยักหน้าตอบเขา แต่นี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคุยกัน ผมมีงานต้องทำ....
ผมเดินกลับไปที่หน้าจอเจสันยังอยู่ที่เดิมและตอนนี้ผมก็ติดต่อกับซุปเปอร์แมนเพื่อบอกถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น

"ซุปเปอร์แมนนี่แบทแมน" ผมพูดแล้วเหมือนได้ยินอีกฝ่ายทำเสียงเหมือนจะตกใจอะไรซักอย่างแต่มันก็ไม่สำคัญนัก

"ซุปเปอร์แมนพูดว่าไง มีอะไรเหรอ" เขาทำเสียงร่าเริงขึ้นนิดหน่อยแต่ก็ยังแฝงอะไรบางอย่างในน้ำเสียง ฟังแล้วรู้สึกได้ทันทีแต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาถามความรู้สึกอะไรตอนนี้

"นายจะถูกลอบโจมตีวันนี้ที่เมโทรโปลิส พยายามที่จะอยู่ห่างไกลฝูงชน  และเลือกสถานที่ที่ค่อนข้างโล่งเอาไว้ เพื่อไม่ให้พวกเขามีที่ซ่อนตัวมากนัก เขาจะโจมตีนายตอนเผลอระวังตัวด้วย" ผมพูดเป็นการเป็นงาน

"โอเค...เอ่อบรู๊ซ..." ผมเลิกคิ้วขึ้น...เขาเรียกชื่อผมทำไมกัน แล้วปลายสายก็นิ่งเงียบไป

"มีอะไร....ซุปเปอร์แมน"

"อืม...ไม่มีอะไร ช่างมันเถอะ " แล้วเขาก็ตัดสายไป ปลายเสียงของเขาดูหงอยๆไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรกันแน่นะ

พอผมลุกเพื่อที่จะขึ้นเครื่องเจ็ท ร่างเล็กๆที่เคยอยู่กลับหายไปแล้วโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลยซักนิด ผมก้าวขึ้นเครื่องแล้วขับออกมาทันที