DC Diar[Y]

เราอยู่บนหอบังคับการJL ในห้องประชุม ...... สองคน

ผมไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่ ดูเหมือนเขาก็คิดแบบนั้นเช่นกัน 

บรูซหันมามองผมแค่ครั้งเดียวแค่ตอนที่ผมเดินเข้ามา ก่อนจะหันหลังกลับไปแสร้งทำเป็นวุ่นอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดยักษ์ ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำพูด ไม่มีอะไรเลย 

เหมือนทุกที เขาพยายามอย่างหนักที่จะทำเหมือนผมไม่มีตัวตน เกือบได้ผล ถ้าหากเขาไม่ลืมไปว่า  ผมเป็นใคร 

"พอทีบรูซ ฉันได้ยินนะ"

 ผมพูด เขาไม่หันกลับมาจากหน้าจอ นิ้วเรียวยังคงพิมพ์ไม่หยุด หน้าจอคอมพิวเตอร์กระพริบสัญลักษณ์มากมาย ที่ยากเกินที่มนุษย์ธรรมดาจะเข้าใจ  บรูซไม่ตอบเขา่ทำเป็นไม่ได้ยิน หรือไม่ก็ไม่ใส่ใจ 

"ฉันได้ยิน เสียงหัวใจนาย ชีพจรนาย " ผมรุกต่อ  นานเกินไปแล้วที่เป็นแบบนี้ ระหว่างเราสองคนมีเรื่องที่ต้องคุย แต่ถ้าบรูซยังขืนนิ่งเงียบแบบนี้ต่อไป มันก็ชักจะมากเกินไป 

"เลิกทำเป็นมองไม่เห็นฉันซักที หัวใจนายเต้นแรงขึ้น เวลาที่ฉันโผล่มา ฉันได้ยิน บรูซ"

อย่างที่ผมบอก ผมไ้ด้ยินเขา เสียงหัวใจของเขา เสียงชีพจร เสียงอากาศที่ไหลผ่านปอด  แม้แต่เสียงเลือดที่ไหลผ่านส่วนต่างๆของร่างกายเขา   บรูซอาจจะฝึกฝนมาอย่างดีที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเอง ควบคุมหัวใจ ลมหายใจ อุณหภูมิ ทุกๆอย่าง แต่เขาโกหกผมไม่ได้ ผมรู้จักทุกเสียงในร่างกายของบรูซ รู้จักและจดจำ ได้ยิน..... ตลอดเวลา 

นิ้วเรียวกระแทกแป้นคีร์บอร์ด ดังปึง เมื่อผมจบประโยค เก้าอี้หมุนกลับมาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากบางเม้มแน่น ใบหน้าครึ่งนึงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากจ้องเขม็งมาทา่งผม

"นายจะรู้อะไร "  เขาตวาด ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินมาทางผม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาระเบิดอารมณ์ หลังจากหลายเดือนที่มีแต่ความเย็นชา 

"อย่าคิดว่านายรู้ดีทุกเรื่อง ซุปเปอร์แมน นายไม่รู้อะไรเลย ได้ยินทุกอย่าง มองเห็นทุกอย่าง ไม่มีค่าอะไรหรอก"

นี่เป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่ผมได้ยินจากเขา หลังจากหลายเดือนที่กลับลงมาบนโลก และ ซุปเปอร์แมนเหรอ .....  แม้แต่ชื่อผมก็ไม่อยากจะเรียกรึไง 

"ถ้างั้นก็บอกมาสิ !!!! " ผมโต้กลับ แต่เขาไม่ตอบ บรูซกัดปากทำท่าเหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง แต่ก็เงียบ  กลับไปสู่ความเงียบอีกครั้ง เขาก้มหน้าก่อนจะขยับตัวเดินผ่านผม ทำท่าจะเดิน ออกจากประตู 

"บรูซ !!!! ให้ตายเหอะ นายเป็นบ้าอะไรกันแน่ อย่าทำให้อะไรมันยากไปกว่านี้ได้มั้ย " ผมถามไล่หลัง 

แบทแมน ไม่ง่ายเลยที่จะสื่อสารกับค้างคาว เป็นแบบนี้ตลอดมา เมื่อเขาเก็บทุกอย่างไว้ในใจ บรูซหยุดยืนอยู่หน้าประตู ซักครู่

" .....  ถ้ามันยากนักละก็ .. ฉันจะทำให้มันง่ายขึ้นนะ" 

บรูซพูดโดยไม่แม้แต่จะมองกลับมา..... 

" อย่ามายุ่งกับฉัน"

 ..........

===============================

Shake : ตกลงนี่ได หรือแต่งฟิก 5555 ไม่รู้แหล่ะ แต่ DRAMA