DC Diar[Y]

 

 

........................................................................................................................

My wish

แสงเทียนส่องจับผิวสีแทนนวลเนียนของหญิงสาวในชุดแดงซึ่งนั่งรับประทานอาหารอยู่เพียงลำพัง
เส้นผมสีดำขลับของเธอถูกปล่อยสยายเคลียไหล่ ทรวงอกอิ่มสะท้อนไหวยามหายใจเข้าออก
นัยน์ตาสีน้ำตาลคมเข้มตามสายเลือดละตินอเมริกันมองไปยังเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม

อาหารถูกจัดเตรียมไว้สองชุด
...สำหรับเธอ และ เขา

แพขนตาหนาไหวระริก หยาดน้ำตาเอ่อขึ้นมา เธอกรีดปาด
ริมฝีปากที่ถูกแต้มด้วยลิปกลอสอย่างบรรจงแย้มออก เผยรอยยิ้มขื่น
หากรู้ว่าช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันจะสั้นถึงเพียงนี้ เธอคง...
หญิงสาวส่ายหน้า กระดกแก้วดื่มน้ำสีอำพันรวดเดียวหมด ก้มมองมือตัวเอง ที่นิ้วนางข้างซ้ายมีแหวนทองคำขาวประดับเพชรเม็ดเดี่ยว ไม่ใช่เพชรขาว แต่เป็นเพชรแฟนซีสีแดงสดใส ปราศจากตำหนิ
...ใช่...รสนิยมของเขา
สิ่งที่เขามอบให้เธอ มักจะเป็นสิ่งที่มองปราดแรกดูพื้นเพ ธรรมดา
ต้องดูเป็น ต้องพินิจ ถึงจะรู้ว่าสูงค่าแค่ไหน
เธอถอดแหวน มอง
เพชรเม็ดนี้เขาคัดด้วยตัวเอง แหวนวงนี้...เขาก็ออกแบบเอง
ตัวเรือนโปร่งบาง ประณีต หากเรียบง่าย ใส่ง่าย แม้แต่หนามเตยก็ลบเหลี่ยม ไม่ให้เกี่ยวเสื้อผ้า
ที่ด้านในท้องวง มีข้อความสลัก
CEST MON DECIR* T.
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอพึมพำ กลั้นสะอื้น ประทับริมฝีปากลงบนแหวนอย่างนุ่มนวล

หญิงสาวลุกจากโต๊ะอาหาร คว้าขวดเหล้าจากชั้นวางติดมือ เดินผ่านห้องนั่งเล่น เข้าไปในห้องนอน ล้มตัวลงบนเตียงหนานุ่ม
ที่หัวเตียง มีรูปถ่ายเธอกับเขาครั้งไปท่องเที่ยวด้วยกันแถบเอเชีย สารรูปดูไม่ได้ทั้งคู่ แต่ต่างก็มีรอยยิ้มสดใส เธอหยิบมันขึ้นมามองใกล้ๆ ไล้นิ้วไปตามโครงหน้าของเขา

เธอกับเขาร่วมรักกันครั้งแรกบนเตียงนี้ ทะเลาะกันครั้งแรกก็ที่เตียงนี้เช่นกัน เธอจำไม่ได้แล้วว่าทะเลาะกันด้วยเรื่องอะไร พอมานึกย้อนดูก็ได้แต่เศร้าใจระคนขัน ถ้าเพียงแต่เธอล่วงรู้อนาคต...เธอคง....

เธอดึงหมอนของเขามากอด กลิ่นหอมสะอาดที่คุ้นเคยทำเอาน้ำตารื้น

บนเตียงนี้ เขาสวมแหวนให้เธอ...

ความทรงจำร่วมกันของเธอและเขา...ครั้งสุดท้าย...ก็ที่เตียงนี้

ครั้งสุดท้าย ทะเลาะกันรุนแรง ความเห็นขัดแย้ง ไม่เข้าใจกัน
เธอตบหน้าเขา เขากระชากแขนเธอ
ต่างฝ่ายต่างก็ใช้อารมณ์ เชือดเฉือนกันด้วยวาจาที่เผ็ดร้อน

ก่อนจาก เขาบอกเธอว่าเขาจะเดินทางไกล
แต่เธอไม่คิดว่าจะไกลขนาดนี้
ไกล...จนเธอไม่สามารถตามไปได้

คำพูดสุดท้ายที่เธอพูดกับเขา คือ ไปตายซะ
แต่เธอไม่ได้หมายความเช่นนั้น และไม่ได้มุ่งหวังให้เป็นเช่นนั้น

เธอสัญญากับตัวเองว่า เมื่อเขากลับมา เธอจะดีกับเขาให้มาก จะเป็นฝ่ายขอโทษเขาก่อน จะไม่ใช้อารมณ์ และจะบอกเขาว่าเธอรักเขาแค่ไหน แต่โอกาสนั้นไม่มีอีกแล้ว

...เพราะเขาจากไปแล้ว จากไปแล้วจริงๆ...

หญิงสาวกระดกขวดดื่ม ลำคออุ่นวาบ แต่ภายในกลับรู้สึกเย็นโหวง
ถ้าเขายังอยู่ เขาคงจะเดินเข้ามาเตือนว่าเธอดื่มหนักเกินไปแล้ว
"ฉันรู้ค่ะ" เธอพึมพำ

คิดถึงช่วงเวลาที่ยังมีเขา

ไม่เคยพูดกันดีๆ เลยสักครั้ง
คำหวานไม่เคยหลุดจากปากเขาและเธอ
ความสัมพันธ์ทีเล่นทีจริง ปากแข็งกันทั้งคู่ ไม่เคยมีใครยอมรับ แม้กระทั่งตอนเขาสวมแหวนให้...ก็ยัง...
ไม่ใช่ข้อผูกมัด ระหว่างเราไม่มีข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น
จริงหรือ?

หญิงสาวพลิกตัวนอนคว่ำ ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาอีก

บนเตียงนี้ เธอเคยนอนให้เขานวดตัว เขาภูมิใจ ได้แสดงฝีมือ แต่เธอเจ็บแทบตาย พยายามทน ลงท้ายก็ทะเลาะกันอยู่ดี เธอเอาหมอนกดหน้าเขา เขาแกล้งตาย เนียนซะด้วย เธอตกใจจนเกือบโทรเรียกรถพยาบาล ถ้าเขาไม่หัวเราะออกมาเสียก่อน
เขาถามเธอ ถ้าผมตายขึ้นมาจริงๆ คุณจะทำไง?
เธอตอบ ฉันก็จะลากศพคุณไปหั่นๆๆ โยนให้หมากิน
เขาคราง ผู้หญิงใจร้าย
เธอยิ้มเหี้ยม ใช่แล้ว เพิ่งรู้เหรอ? แล้วถ้าฉันตายล่ะ?
เขาตอบ ผมไม่ปล่อยให้คุณตายหรอก
เธอเอียงคอ แล้วถ้าฉันอยากตาย จนฆ่าตัวตายเองล่ะ?
เขาตอบ ถ้าคุณอยากตายจริงๆ ให้ผมเป็นคนฆ่าคุณดีกว่า
เธอคาดไม่ถึง อะไรนะ?
เขาทำหน้าใสซื่อ อ้าว วิญญาณคุณจะได้ไปอยู่กับพระเจ้าไง ส่วนผม...ลงนรกก็ไม่เสียหาย ผมซี้กับซาตานอยู่แล้ว
เธอตีเพียะเข้าที่แขนเขา Asshold!
เขาหัวเราะ Vagina!
เธอชะงัก ตีเขาอีกเพียะ Vagina!? ...you...Motherfucker!
เขาจูบหน้าอกเธอแรงๆ Bitch
เธอพลิกขึ้นคร่อมตัวเขา Son of a Bitch!
เขาลูบไล้สะโพกเธอ Yes? Mommy
เธอหัวเราะคิก ทุบเขาด้วยความหมั่นเขี้ยว
เขาร้องโอดโอย นี่ใจคอจะเล่นกันถึงตายจริงๆ เหรอ? เกลียดผมขนาดนั้นเชียว?
เธอเคาะปลายจมูกเขาเบาๆ บ้าสิ คุณก็รู้ ฉันรัก.....
เขาเลิกคิ้ว รอฟัง
ฉันรักทรงผมคุณ เธอพูดต่อเสียงแผ่ว
เขาคลี่ยิ้มจางๆ ลูบผมเธอ
ผมก็รัก...

หญิงสาวเหลือบมองวิวนอกประตูกระจกบานเลื่อน จากชั้นนี้ ทิวทัศน์สวยงามของฟิลาเดลเฟียปรากฏแก่สายตาอย่างแจ่มชัด
ตรงนั้น ที่ระเบียง เธอกับเขาเคยยืนอยู่ด้วยกัน ดวดแข่งกันจนเมาหัวทิ่มทั้งคู่

หญิงสาวยกขวดขึ้น ไม่รู้ว่าดื่มหมดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอสบถ ทิ้งขวดลงพื้น มันกลิ้งไปที่มุมห้อง
มีครั้งหนึ่ง ที่เธอผิดหวังจากเรื่องงาน เครียด กลุ้มใจ ร้องไห้จนหลับอยู่ที่มุมนั้น เขาเป็นคนอุ้มเธอขึ้นเตียง เธอรู้สึกตัวตั้งแต่ตอนเขายกเธอขึ้นจากพื้น แต่ก็แกล้งหลับต่อ เขาวางเธอบนเตียงอย่างเบามือ ห่มผ้าให้ จูบเธอที่แก้ม นั่งกุมมือเธออยู่เป็นครู่ ก่อนจะลุกออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เธอยังรู้สึกวาบหวามในอกทุกครั้งเมื่อนึกถึงสีหน้าของเขาที่ได้เห็นยามแอบเผยอเปลือกตามอง

รอยยิ้มของเขา สัมผัสของเขา กลิ่นอายของเขา ความทรงจำที่มีร่วมกันทั้งร้ายและดี ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงตรึงตรา

เธอไม่ไปร่วมงานศพเขา เพียงเพราะเธอทำใจยอมรับไม่ได้
ไม่ใช่เพราะโกรธ ไม่ใช่เพราะเกลียด

หญิงสาวขดตัวบนเตียง ดึงผ้ามาห่ม มันไม่อุ่นเหมือนยามมีเขาอยู่ เธอซุกหน้าลงกับหมอน ไม่สนใจว่าเครื่องสำอางจะเลอะเปื้อน
"วันนี้เป็นวันอะไรคุณจำได้มั้ย?" เธอกระซิบ
ห้องเงียบสนิท หญิงสาวได้ยินเพียงเสียงหายใจของตัวเอง เธอยิ้มเศร้า
"หน้าอย่างคุณจำไม่ได้แน่ วันเกิดฉันไงคะ คุณเคยบอกฉันว่าคุณจะมาฉลองกับฉันทั้งคืน ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนคุณก็จะมา ฉันยังบอกคุณเลย ว่าฉันจะแต่งตัวให้สวยที่สุดเพื่อรอคุณ"
เมื่อหญิงสาวพูดจบ มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา
เธอสะอื้น

ในห้องที่เย็นเยือก หญิงสาวนอนร้องไห้เพียงลำพัง

..................................................
หญิงสาวไม่ทราบว่าตนเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไร หากเมื่อลืมตาตื่น ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด เธอผุดลุกจากเตียง ลมหนาวต้องผิวกายจนขนลุกชัน
ประตูกระจกที่กั้นระหว่างห้องนอนและระเบียงปิดไม่สนิท
ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังตกค้างทำให้ความจำของเธอเลอะเลือน เธอเป็นคนแง้มมันเอาไว้หรือ? เธอเป็นคนดับไฟหรือ? เธอจำไม่ได้
หญิงสาวเดินโซเซไปที่ประตู จับขอบเย็นเฉียบของมันเพื่อพยุงตัว
ลมพัดกรูเกรียวเข้ามาในห้อง พร้อมกับกลิ่นอายที่คุ้นเคย
กลิ่นหอม สะอาด
หญิงสาวถลาออกไปที่ระเบียง หัวใจเต้นแรง เธอทราบว่ามันเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด
เธอสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาอย่างชัดเจน
เขาอยู่ที่นี่
"ท..."
เกือบจะเปล่งเสียงเรียก หากต้องชะงัก
ที่ระเบียงว่างเปล่า
เธอยืนนิ่ง คว้าง ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า มีเพียงระเบียงว่างเปล่าและทิวทัศน์ยามราตรีของฟิลาเดลเฟีย ทิวทัศน์ที่ครั้งหนึ่งเคยคิดว่างดงาม
เมื่อไม่มีเขาอยู่ดูด้วย ทิวทัศน์นั้นช่างไร้เสน่ห์

กลิ่นหอมเคยคุ้นถูกลมพัดมาโอบล้อมกายอีกครั้ง
หญิงสาวน้ำตาคลอ โหยหาไออุ่นซึ่งครั้งหนึ่งเคยได้รับ
ใครว่าเวลาจะช่วยเยียวยา? ไม่จริงเลย

รูปถ่ายในห้องถูกลมพัดปลิวผ่านหน้า
หญิงสาววิ่งตาม พยายามคว้า เขย่งเท้า เอื้อมจนสุดแขน
อีกนิดเดียว
ร่างหญิงสาวเอียงวูบ ไถลลื่นพ้นขอบระเบียง!
หญิงสาวอุทาน คว้าจับราวระเบียงไว้แน่น

หรือนี่คือสัญญาณ? หรือนี่คือความปรารถนาของเขา? เธอฉุกคิดขึ้นมา
ถ้าอย่างนั้น...

หญิงสาวปีนขึ้นไปยืนบนขอบระเบียง พริ้มตาลง สายลมอ่อนโยนพัดมาอีกระลอกราวจะเชิญชวน หญิงสาวค่อยๆ เอนกายไปเบื้องหน้า
"นื่คือความปรารถนาของคุณใช่ไหมคะ?" เธอกระซิบกับสายลม
เท้าเรียวบางก้าวออกไป ทิ้งน้ำหนัก...ดิ่ง

ในวินาทีนั้นเอง
หญิงสาวรู้สึกว่าร่างถูกรั้งกลับอย่างรุนแรง เธอเสียหลัก ล้มหงายหลัง
คิดว่าจะต้องกระแทกพื้นระเบียงแน่แล้ว
แต่...
แผ่นหลังของเธอกลับปะทะเข้ากับความอบอุ่นของเลือดเนื้อ

...ความอบอุ่นที่เธอเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...

วงแขนแข็งแกร่งคู่หนึ่งโอบรัดร่างเธอไว้อย่างทะนุถนอม
เธอไม่กล้าลืมตา ไม่กล้าขยับ ได้แต่ปล่อยให้ร่างกายซึมซับสัมผัสอันอ่อนโยน
อ้อมกอดนี้ เธอจะลืมได้อย่างไร?
อ้อมกอดนี้ไม่ใช่หรือ อ้อมกอดที่เธอโหยหานัก?
แต่ มันจะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อเขา...

"ไม่ นี่ไม่ใช่ความปรารถนาของผม"

เสียงกระซิบแผ่วที่ริมหูทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นไหว ความอบอุ่นซาบซ่านไปทั้งร่าง เสียงนี้ สัมผัสนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...แต่...แต่ว่า...
"นั่นคุณหรือคะ? ท..."
"Hush, Baby."

เธอหยุด นิ่งงัน
หยาดน้ำตาร่วงลงมาตามแก้ม
ประโยคนี้เป็นมากกว่าการตอบรับ...ใช่...
ที่ผ่านมา เขาจะพูดประโยคนี้ทุกครั้งที่เธอตั้งท่าจะร้องไห้ เมื่อเธอเงียบ เขาก็จะเข้ามากอดเธอจากด้านหลัง เล่าเรื่องต่างๆ ที่จะทำให้เธอสบายใจ จนกระทั่งเธอหัวเราะได้
ประโยคนี้ เรื่องเหล่านี้ ไม่มีใครรู้นอกจากเขาและเธอ
หากนี่ไม่ใช่เขา แล้วจะเป็นใคร?

อ้อมกอดอบอุ่นกระชับแน่นขึ้นเมื่อหญิงสาวเริ่มสะอื้น
"บอกฉันหน่อยสิคะว่านี่ไม่ใช่ความฝัน?" เธอถาม ค่อยๆ ลืมตาในที่สุด
ภาพทิวทัศน์ของฟิลาเดลเฟียยังปรากฏอยู่เบื้องหน้า แสงไฟบนพื้นดินงดงามยิ่งกว่าแสงดาวบนฟากฟ้า
"ผมมาเพื่อกล่าวลา"
คำตอบของเขาทำให้หัวใจเธอแทบสลาย เธอไม่กล้าก้มลงมองแขนที่กอดเธออยู่ และไม่กล้าหันกลับไป
ด้วยเกรงว่าหากทำเช่นนั้น จะพบว่าแท้จริงแล้วตนเองยืนอยู่เพียงลำพัง

ร้อยประโยคพันประโยคที่อยากเอ่ย กลับลืมเลือนไปในชั่วพริบตา

เมื่อริมฝีปากของเขากดประทับลงบนลำคอ หญิงสาวแหงนหน้าขึ้น พยายามจะยิ้ม แต่ทำได้เพียงเหยียดริมฝีปากออกอย่างฝืนเฝือ
เธออยากสัมผัสเขาใจจะขาด อยากลูบไล้เส้นผมของเขา อยากมองดวงตาสีฟ้าสวยคู่นั้น อยากจูบเขา อยากเป็นหนึ่งเดียวกับเขาอย่างเร่าร้อน...เหมือนที่เคยทำมา...
หากนี่จะเป็นครั้งสุดท้าย...
"นี่คือจูบลาหรือคะ?" เธอถาม แม้สัมผัสของเขาจะหายไปแล้ว แต่ซอกคอของเธอยังร้อนผ่าว
เขาไม่ตอบ แต่เลื่อนมือมาปิดเปลือกตาเธอ
หญิงสาวหลับตา ปล่อยให้สัมผัสของเขานำร่างเธอไป จนกระทั่งรู้สึกว่าสองเท้าลอยขึ้น
เขากำลังอุ้มเธอเหมือนครั้งแรกที่เขาพาเธอออกมาที่ระเบียงแห่งนี้
หัวใจเธอเต้นระทึก ความรู้สึกหวานปนเศร้าเอ่อท้น
หากนี่เป็นความฝัน ก็ขออย่าให้ตื่นเลย

แล้วเขาก็จูบเธอ

จูบนั้นให้รสสัมผัสดังที่เคยไม่ผิดเพี้ยน เร่าร้อน รุนแรง และแฝงด้วยความเสน่หาอย่างเต็มเปี่ยม เธอสนองตอบด้วยกิริยาอย่างเดียวกัน
ริมฝีปากของเขาช่างอบอุ่น นุ่ม มีชีวิต
หญิงสาวส่งเสียงครางเบาๆ เมื่อเขาถอนริมฝีปากออก
"ลาก่อน..." เขากระซิบ
"Hush." หญิงสาวเอ่ยแทรก เธอรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะหายไปในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ซึ่งเธอยังไม่พร้อม
เมื่อเขาเงียบ เธอจึงเอ่ยต่อด้วยเสียงสั่นเครือ แต่อ่อนหวาน
"ฉันอยากให้คุณรู้ไว้ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปในโลกที่ไม่มีคุณ"
"..." เขายังคงเงียบ
"นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงของฉัน"
"..."

"ฉันรักคุณค่ะ ทอมมี่"

เมื่อพูดจบ หญิงสาวรู้สึกว่าร่างตนเองลอยสูงขึ้น
เธอรู้สึกราวกับกำลังลอยขึ้นสู่สรวงสวรรค์

แต่ก็เพียงชั่วขณะเดียว
ก่อนจะดิ่งวูบลงสู่เบื้องล่าง!

หญิงสาวลืมตาขึ้น กรีดร้องด้วยความตกใจ
ร่างของเธออยู่นอกระเบียง และกำลังดิ่งลงไปยังชั้นล่างสุดตามแรงโน้มถ่วงของโลก
เธอไขว่คว้าหาที่ยึดจับ แต่พลาด
ร่างของเธอร่วงลิ่วลงไปกระแทกกับพื้น
เลือดแดงฉานสาดกระเซ็นออกมาพร้อมมันสมอง

เขาก้มลงมองจากระเบียง ยิ้ม ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นยังเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน แต่ส่วนอื่น...
ริมฝีปากเขาขยับ เอ่ยคำพูดซึ่งเธอไม่มีโอกาสได้ฟัง

It is my wish.

....................................................................................................

EVE: *หัวเราะชั่ว* เพลงนี่ใส่หลอกลวงเอาไว้อย่างนั้นแหละ หึหึ
เป็นฟิกนอกรอบที่ยากกว่าที่คิดมาก ยากเหลือเชื่อจริงๆ แต่งไปแต่งมารู้สึกไอ้ที่คิดในหัวมันเกินความสามารถที่จะเขียน กั่กๆ
ผลลัพธ์ก็ออกมาอย่างที่เห็น
ครั้งหน้าจะพยายามทำให้ดี (= =)”
PS. ไม่แน่อาจจะมีกลับมา EDIT ปรับปรุงอีกที(เหรอ?) ฮ่าๆ เห็นคุณเชคบอกเบื่อๆ อ่านนี่ไปพลางๆ ก่อนนะ ฮ่าๆ

* CEST MON DECIR = It is my wish

T. - อันนี้น่าจะรู้ ~ฮา

 

 

   BOARD  DC. เปิดแล้วน่อ อาจจะยังไม่เป็นทางการเท่าไหร่ อยู่ระหว่างการปรับปรุง(ไปเรื่อยๆ )แต่ก็เปิดแล้ว

จะใช้ควบคู่ไปกับ Exteen .... จนกว่าจะมีมาตรการที่แน่นอน - -  เพราะแอบสองจิตสองใจ ที่นี่ใช้ง่าย + มันส์ดี แต่ที่โน่นก็ปลอดภัย หื่นได้ไร้กังวลกว่า

จุดมุ่งหมาย ใช้เป็น ที่ Hang Out นินทา ป๋าเฮีย โพสแฟนอาร์ท แฟนฟิก บลาๆ ตามภาษา Fangirl ทั่วไป  ตามใจชอบอ่ะ

Click Banner ด้านบนไปได้เลยจ้ะ

ส่วน URL ตามนี้  http://dcyaoi.freeforums.org

 

 

 

แบทแมน จากอนาคต .... ผมยืนนิ่งมองคนตรงหน้าจากหัวจรดเท้า หน้ากากสีดำปิดหน้าทั้งหมด ยากจะเดาอารมณ์ของผู้สวมใส่ได้ แต่ท่าทีกระสับกระส่ายบอกผมว่าเขาหวั่นนิดๆ ว่าผมจะไม่เชื่อสิ่งที่เขาบอก   แต่ว่านะ สำหรับคนที่ฟื้นจากความตาย แถมเพิ่งกลับจากการเดินทางท่องไปโลกต่างๆ มา 52 โลกรวดแบบผมแล้ว  ... เรื่องราวของเขายังจะน่าเชื่อซะกว่า

แบทแมนจากอนาคต ..... ว่าแต่ใครล่ะ  ถ้าไม่ใช่บรูซ ก็คงเป็นทิม ไม่ก็ ดาเมี่ยน ... ?  แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่ทั้งสามคนนั่น แล้วหมอนี่โผล่มาจากไหนทำไมถึงเป็นแบทแมนแทนบรูซ เกิดอะไรขึ้นในอนาคตกันแน่ ....  ผมสงสัย แต่ไม่มีอารมณ์จะถามต่อ แถมไม่แน่ใจว่าตัวเองจะรู้สึกยังไงหากได้ยินคำตอบ ตัวผมชาวาบเมื่อคิดถึง ภาพแบทแมนยืนตรงหน้าในมือถือปืนจ่อหัวผม ภายใต้หน้ากากสายตาคงเต็มไปด้วยชิงชัง  เกลียดแค้น ความเจ็บปวดจนแทบกระอักปักหลักนิ่งในอก   เหมือนระเบิดเวลาติดตั้ง รอคอยขยี้ร่างกายและวิญญาณของผมให้แหลกสลายลงซักวัน   ทว่ามันไม่เคยระเบิดซักที ระเบิดเวลาเพียงแค่ส่งเสียงเดินช้าๆ เหมือนกับสนุกที่ได้มองผมดิ้นพล่านด้วยความทรมาน 

ทั้งที่ผมในตอนนี้ ... ไม่อยากจะรับรู้ หรือรู้สึกอะไรอีกแล้ว

ผมเหนื่อยเกินไป แถมแบทตาแรงที่ปักติดอยู่กับแขนนี่ก็ไม่ช่วยซะด้วย ผมคิดจะดึงมันออก แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ถ้ากระชากมันออกตอนนี้ เลือดคงไหลไม่หยุดแน่  รอให้กลับไปก่อน กลับไปที่บ้าน แล้วค่อยว่ากันต่อ  ผมเดินกลับไปที่เจ็ทที่ยืมทาเลียมา แต่แบทแมนจากอนาคต กลับเดินตามมาต้อยๆ เหมือนลูกหมาโดนทิ้ง

"นายคงไม่คิดจะตามไปด้วยหรอกนะ" ผมหันไปพูดข้ามไหล่ แม้จะใส่หน้ากากอยู่แต่ก็พออ่านสีหน้ากับท่าทางได้ แล้วก็บอกได้ว่าหมอนี่คิดอย่างมากเลย ที่จะตามผมไปด้วย   เขาพยักหน้าหงึกๆพลางเดินตามมา
 "ฉันไม่มีที่ไป .....กลับก็ไม่ได้"   พระเจ้า  !!!!!!   ให้ตาย เนี่ยเหรอแบทแมนในอนาคต !!!!!   ไม่มีที่ไป เนี่ยนะที่ออกมาจากปาก ท่าทางอนาคตกอทแฮมคงมืดมนน่าดู

"ไม่มีที่อยู่ด้วย แถมไม่มีเงินติดตัวซักดอลล์ เพราะงั้นขอติดไปด้วยนะ"    ยังไม่พอ .... คำพูดต่อมาทำให้ผมแทบหงายหลัง  เสียงต่ำแปลกแปร่งดูน่าเกรงขามด้วยอุปกรณ์ตัดแต่งเสียงที่ติดมาในชุด ทว่าไม่เข้ากับประโยคปัญญาอ่อนนั่นซักนิด

นายมาช่วยจริงรึเปล่าเนี่ย !!!  หรือว่าจริงๆ หมอนี่ไม่ได้มาจากอนาคต แต่มาจากโลกที่แบบว่า... ฮีโร่ทุกคนเป็นปัญญาอ่อนกันหมด ... เชื่อเหอะ จากที่เดินทางมาหลายโลก มันต้องมีมิติแบบนั้นอยู่แหงๆ

ทีแรกผมก่ะจะไล่เขาไปให้พ้น ผมไม่คิดจะช่วยเขาแน่อยู่แล้ว แต่ถ้าปล่อยให้หมอนี่ไปหาพวก JL เขาต้องโพล่งเรื่องของผมแน่ มันอาจมีผลเสียกับผมทีหลัง .. หรือบางทีผมควรจะกำจัดเขาซะตรงนี้เลยว่ะ ..  ยังไม่ทันจะคิดให้ถี่ถ้วน (ซึ่งบอกตามตรงสมองผมเบลอและคิดอะไรไม่ออกซักอย่าง)  เขาก็ปีนเข้ามานั่งในเจทคาดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว
"เห้ นายผ่านกอทแฮมรึเปล่า ช่วยขับผ่านกอทแฮมได้มั้ย อยากรู้ว่าเมื่อก่อนมันดูเป็นยังไงน่ะ"

...... อยากจะบ้า    ปุ่มที่กดแล้วมีสปริงให้เก้าอี้หมอนี่เด้งออกจากเครื่อง เหมือนในการ์ตูนมันอยู่ตรงไหนว่ะ !!!!!! 

----------------

ผมปล่อยให้เขาตามผมกลับมาถึงโกดังร้างในกอทแฮม ที่พักของผมจนได้หลังจากที่ ต่อสู้กับจิตใจตัวเองอยากถีบคนที่ตามมาด้วยออกจากเครื่องเจทหลายรอบ หลังจากรับฟังคอมเมนท์เกี่ยวกับบ้านเมืองยี่สิบกว่าปีก่อนของมัน

....   ผมไม่มีแผน ไม่มีอะไรซักอย่าง เหมือนต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่ .... ไม่สิ ตอนนี้ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมทำอะไรอยู่  ไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อไป ...บางทีถ้าหมอนี่ไม่เข้ามายุ่ง ผมอาจจะไม่ต้องมานั่งปวดหัวแบบนี้  ปล่อยให้แบทแมนฆ่าผมซะ .... หึ มันควรจะเป็นแบบนั้นนะ จุดจบของเจสัน ทอดด์ ทำให้แบทแมนทำในสิ่งที่อยากให้ทำมาตลอด    ฆ่า...    ถ้าไม่ฆ่าโจกเกอร์ ก็ฆ่าผมนี่แหล่ะ ... 

คุณควรจะเลือกนะบรูซ

 ผมกลั้นหายใจพลางดึงแบทตาแรงอันเล็กๆ ออกจากแขน มันไม่ใช่ชนิดที่จะตัดอะไรให้ขาดได้ แต่เป็นแบบที่ใช้หยุดไม่ให้เคลื่อนไหวได้ เพราะฉนั้นแผลถึงไม่ใหญ่มาก แต่กระนั้น เลือดจำนวนมากก็ซึมออกมาจากแผลไม่หยุด
ระหว่างที่ผมพยายามทำแผลด้วยแขนข้างเดียวอย่างทุลักทุเล เจ้าแบทแมนตัวตลกนี่ก็จับเก้าอี้ผมหมุนไปหาเขา  ดึงแขนเลือดอาบของผมไปจะทำแผลให้ซะเฉยๆ ผมกระชากแขนกลับอย่างแรง เพียงเพื่อพบว่า  ผมทำไม่ได้
..... โกหกน่า มือที่กำข้อมือผมอยู่ไม่ขยับซักนิด ... หมอนี่แรงเยอะกว่าผมเหรอ ... ไม่หรอก อาจเพราะผมบาดเจ็บอยู่ (แต่ถึงอย่างนั้น แค่ดึงมือกลับเนี่ยผมจะไม่มีปัญญาเชียวเรอะ) 

    ไม่มีทางเลือก ต้องปล่อยให้เขาทำแผลให้ ซึ่งมัน ....  ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ผมว่าผมทำเองดีกว่าเยอะ แล้วไอแผลเนี่ยมองยังไงมันก็ควรจะต้องเย็บนะ แต่ช่างเหอะ เห็นท่าทีตั้งอกตั้งใจของหมอนี่แล้วด่าไม่ลง จะแกะแผลทำใหม่เองตรงนี้เขาคงรู้สึกแย่ ก็เลยปล่อยเลยตามเลย ไว้ผมอาบน้ำแล้วค่อยทำแผลเองดีกว่า ผมเดินหนีเขากลับไปที่โต๊ะคอม ...  เปิดมอร์นิเตอร์ เช็คทุกอย่าง  .... ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังมองหาอะไร  หัวผมปวดตึบๆ พยายามเพ่งมองคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ผมทำอะไรค้างไว้นะ ก่อนหน้านี้ เรื่องค้ายาในกอทแฮม ตัวร้ายที่ออกมาเพ่นพ่าน พวกตัวตลก... โจกเกอร์ ถูกจับแล้วพร้อมกับ แสกร์โครว ดูเหมือนสองคนจะร่วมมือกันทำอะไรซักอย่าง  ผมเพ่งอ่านข่าว แต่เงาดำๆที่ป้วนเปี้ยนอยู่หางตา เคลื่อนไหวไปรอบๆห้อง งไม่ได้ทำให้อะไรง่ายขึ้นซํกนิดเดียว
  "นั่นแกทำอะไรไม่ทราบ!!!!?" ผมตะคอกถาม เขายังไม่ทันจะตอบ โทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้นซะก่อน  ผมคว้ามัน รีบรับสายเมื่อเห็นว่าใครโทรมา ก่อนจะเดินหนีไปคุยข้างนอก

ที่ปลายสาย น้ำเสียงที่ควรจะหวานละมุนเหมือนทุกทีเปลี่ยนเป็นเสียงเจืออารมณ์หงุดหงิด บวกกับกังวลใจ
 "เจสัน !!! ดาเมี่ยนหนีไป"   นึกว่าเรื่องอะไร มีไม่กี่เรื่องที่ทำให้ ทาเลีย อัลกูล นั่งไม่ติด หนึ่งในนั้นคือเรื่องของลูกชายแก้วตาดวงใจของเธอกับ บรูซ

"เธอต้องตามหาเขานะ เจสัน ไปช่วยเขาที "  ช่วยเรอะ เด็กอย่างนั้น ต่อให้หลงไปอยู่ในยุคไดโนเสาร์ก็ไม่ตายหรอก คนที่อยากได้ความช่วยเหลือน่ะ ตรงนี้ต่างหาก 

"เดี๋ยวสิ ผมถูกตามตัวโดยสภายุติธรรมอยู่นะ แค่นี้ก็แย่พอแล้ว จะให้ตามหาเด็กอีก...ผม "

"เจสัน ฉันช่วยเธอทุกครั้งรึเปล่าเวลามีปัญหา"  ผมพูดไม่ออกน้ำเสียงทาเลีย เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก ผมไม่อยู่ในฝ่ายที่จะต่อรองอะไรกับเธอได้ซะด้วย ทาเลียข่วยผมทุกครั้ง โดยแทบไม่ต้องร้องขอ หากไม่ได้เธอ ป่านนี้ผมอาจจะยังนอนอยู่ข้างถนน ความทรงจำขาดหาย เป็นใครก็ไม่รู้ เพราะทาเลียผมถึงจำทุกอย่างได้ และเพราะทาเลีย ผมถึงได้รู้ว่าบรูซไม่เคยคิดแก้แค้นให้ผมเลยแม้แต่น้อย

" ผมสำนึกในบุญคุณคุณเสมอ ทาเลีย แต่ว่า"

"ไม่มีแต่ เรื่องสภายุติธรรม ฉันจะจัดการเอง ท่านพ่อหายตัวไป เพราะฉนั้นฉันเลยมีสิทธิ์แทนเขาทุกอย่างใน the leaque of shadow เรื่องที่ซ่อนของเธอฉันจัดการเอง ตอนนี้เธอต้องไปตามหาเขาให้ฉัน" 

ผมตอบรับ ไม่มีทางเลือก ยังไงซะเรื่องหนีจากสภา ผมก็คิดจะขอความข่วยเหลือจากเธออยู่แล้ว

 หลังจากนั้นเราคุยกันอีกนิดหน่อย ทาเลียบอกว่ามันสำคัญกับเธอแค่ไหนหากดาเมียนเป็นอะไรไป และเพราะราสไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ดังนั้น เธอเลยยิ่งกังวลกลัวว่าพ่อของเธอจะยังไม่เลิกล้มความคิดที่จะใช้ร่างดาเมี่ยนสังเวยวิญญาณตัวเอง ผมถามเธอว่าทำไมไม่ติดต่อไปหาแบทแมน เธอบอกว่าเธอทำแล้ว ดาเมี่ยนไปหาบรูซ แต่แค่แวบเดียวก็กลับไปโดยไม่มีใครรู้ ผมถอนหายใจ ดาเมี่ยนเหมือนผมในแง่หนึ่ง เรามีพ่อ ที่ไม่เคยต้องการเรา เหมือนๆกัน เมื่อคุยจบ ทาเลียเงียบไป แต่ยังไม่วางสาย เหมือนมีอะไรจะพูด ผมปล่อยความเงียบไหลผ่านระหว่างเรา รอให้เธอพูดอะไรซักอย่าง

"..... เจสัน บอกฉันสิว่าเธอฆ่าเขาไม่สำเร็จ"   เธอถาม น้ำเสียงอ่อนลง ผมเงียบแทนคำตอบ

"ขอบคุณพระเจ้า"

"ผมนึกว่าคุณอยากให้ผมทำสำเร็จซะอีก"

".....เปล่าเลย เธอตายแน่ ถ้าเธอฆ่าซุปเปอร์แมนได้ บอกตามตรง ฉันกังวลแทนเธอ แต่ฉํนจะไม่ห้ามเธอ มันเป็นทางเลือกของเธอนี่" 

"ขอบคุณครับ"  ที่ปลายสายผมรู้สึกถึงรอยยิ้มอ่อนโยนของเธอ แม้จะไม่ได้พูดอะไรซักคำ แต่ทาเลียเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เป็นแบบนี้เสมอๆ ผมนึกขอบคุณที่มีเธอเป็นพันธมิตร

ผมบอกลา วางสาย สัญญาจะติดต่อไปหากได้ข่าวเรื่องดาเมี่ยน ผมเดินกลับเข้ามาในห้อง อากาศเย็นข้างนอกระเบียงทำให้ผมปวดแผล เมื่อกลับเข้ามาพบว่าเจ้านั่น เดินพล่านไปทั่วเห็นแล้วมันขัดหูขัดตาชมัด ผมสบถ  ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหนาย พยายามหันไปสนใจคอมพิวเตอร์ มองหาข้อมูลที่จะเป็นประโยชน์ในการตามหาตัวดาเมี่ยน ทั้งที่ใจจริงเหนื่อยสายตัวแทบขาด แถมไอตัวดำๆที่เดินว่อนไปมามันกวนอารมณ์ใช่ย่อย ผมเลยไล่เขาให้ไปอยู่อีกห้อง  ทว่าไม่นานเท่าไหร่ เสียงเรียกน่ารำคาญก็ดังขึ้นอีก คราวนี้ ร้องหาเสื้อผ้า
 .... อีกแป้ปนึง เขาจะร้องหิว ด้วยมั้ย ผมต้องชงนมให้เขารึเปล่า ผับผ่าดิ  นี่ผมต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กรึไง  ผมเดินตรงไปหาเขา ก่ะจะหาที่ระบายอารมณ์ แต่ก็ต้องยืนนิ่งเมื่อเขาถอดหน้ากากออก
     ตรงหน้าเป็นแค่เด็กวัยรุ่น อายุน่าจะพอๆกับผม   คิ้วเข้มสีดำขมวดเข้าหากัน เหมือนอยากบ่น แต่พูดอะไรไม่ได้ ทว่าไม่ใช่หน้าตาคมคายหรืออายุเขาหรอก ที่ทำให้ผมตกใจ แต่เป็นเค้าหน้านั่นต่างหาก  มันคุ้นมาก  บางอย่างในโครงหน้านั้น เหมือน บรูซ เวย์น อาจจะไม่ทั้งหมด แต่ก็มีอะไรซักอย่าง ....

    "หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ" เขายกมือที่ใส่ถุงมือลูบหน้าตัวเอง ผมรีบส่ายหัว  หันหลังไปที่ตู้เสื้อผ้า โยนเสื้อยืด กับเกงเกงยีนส์ให้เขา ... ก่อนจะชั่งใจ คว้าเสวตเตอร์เพิ่มไปอีกตัว เพิ่งผ่านหน้าหนาวมาเองนะ เสื้อยืดอย่างเดียวเอาไม่อยู่หรอกมั้ง
... อ้ะ เห้ หมอนี่เปนแค่เหลือบไรติดตามไม่ใช่เหรอ จะไปคิดอะไรมากว่ะ 

"เอ้า เอาไปซะ แล้วเลิกยุ่งกับฉันซะทีนะเฟ้ย!!!! "  ว่าแล้วก็รีบเดินหนีออกจากห้อง กลับไปที่คอมพิวเตอร์  รู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ผมคิดไปเองล่ะมั้ง ว่าหน้าหมอนั่นเหมือนบรูซ อันที่จริงมันก็ไม่เหมือนซะทีเดียว ไม่สิ แค่มีความรู้สึกคุ้นๆ ขึ้นมาเท่านั้น ยังไงหมอนี่ก็เป็นแบทแมนจากอนาคต ไม่แปลกหรอก ถ้าเขาจะเกี่ยวข้องกับบรูซ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ผมปัดความคิดเรื่องนี้ออกจากหัว อย่างที่บอกตอนนี้ไม่อยากจะคิดเรื่องอะไรเกี่ยวกับแบทแมนทั้งนั้น

 ผมนั่งหน้าจอตามเรื่องต่างๆที่พลาดไป พลางสอดส่ายหาร่องรอยของดาเมี่ยน ที่ที่คิดว่าเด็กนั่นจะไป แต่จนปัญญา ผมคิดถึงดาเมี่ยน จะว่าไปผมเคยใช้เวลาอยู่กับเขาช่วงที่พักตัวอยู่กับ ราสอัลกูล ตอนนั้นผมความทรงจำหายไป ช่วงแรกผมได้แต่นั่งนิ่งเหม่อลอย ชื่อบรูซติดอยู่ที่ริมฝีปาก ทั้งวันผมเฝ้าพึมพำชื่อนั้นเรียกหาราวกับสวดมนตร์ ทั้งที่ผมจำอะไรเกี่ยวกับชื่อนั้นไม่ได้สักนิด ทว่าพอเห็นหน้าดาเมี่ยน ความทรงจำกระตุกวูบ เค้าหน้าที่เหมือนกันราวกับเคาะออกมาจากพิมพ์เดียวกันของดาเมี่ยน เรียกบางสิ่งในตัวผมกลับมา ความทรงจำชัดขึ้นแต่ก็ไม่สมบูรณ์ซะทีเดียว กระทั่ง ทาเลียพลักผมลงไปในบ่อลาซารัสผมถึงจำได้ทั้งหมด

     นั่งอยู่หน้าคอมซักพัก แต่ไม่คืบหน้าไปไหนเลยซักนิด ในที่สุดก็เพลียจนทนไม่ไหว ผมถอดหน้ากากออก ฟุบหน้าลงกับโต็ะคอมพิวเตอร์ เหนื่อย เหนื่อยสายตัวแทบขาด  เหนื่อยจนอยากจะหลับไปแล้วไม่ต้องตื่นอีกแล้ว

....... ทำไมถึงได้ยังมีชีวิตอยู่อีกนะ 

   ผมหลับตา หลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ แต่เมื่อรู้สึกตัวอีกที หน้าของหมอนี่จ่ออยู่ตรงหน้า  จ้องหน้าผมที่ตกใจจนแทบตกจากเก้าอี้ 

"ห้ะ  ทะ ทำอะไรของแก !!!!"  ผมตวาด แต่แทนที่หมอนั่นจะหงอ เขากลับขำออกมา 

"แล้วนายอะ ทำอะไร? มานั่งหลับตรงนี้เนี่ยนะ"
 น้ำเสียงกวนประสาทสิ้นดี ทั้งที่ตัวเองเป็นแค่คนอยู่อาศัยแท้ๆ

"กะ ก็ .... มันเรื่องของฉัน"   ลุกพรวดพราด ไม่พอใจที่หมอนี่อยู่ใกล้เกินไป  จนตัวเองชนโต้ะ ทำให้ไอบ้านี่ยิ่งขำเข้าไปใหญ่ โว้ยยยยย แขนยาวๆยื่นเข้ามาจะช่วยพยุง ผมถอยหนีก่อนที่จะถูกตัว แล้วก็เพิ่งเห็นว่าตอนนี้ไอบ้านี่ใส่แค่เสื้อยืดตัวเดียวกับกางเกงใน เห้ยย มันจะมากไปแล้วนะ

"นอกจากจะขี้เซาแล้วยังซุ่มซ่ามด้วยนะ"   ผมอึ้งกับมันจริงๆ ไอเหลือบไรที่แค่มาอาศัยอยู่เนี่ย มีสิทธ์อะไรว่ะ แล้วก็ ข้างล่างของนายทำอะไรซักอย่าง เซ่ !!! คำพูดแล่นพล่านอยู่ในหัว แต่ผมกลับพูดอะไรไม่ออก อยากจะตบกะโหลกตัวเองนัก

"ที่จริง ชั้นจะมาบอกว่า...กางเกงที่นายให้มามันคับอะ มีตัวที่ใหญ่กว่านี้มั้ย? คือ...ก็ไม่อยากจะรบกวนอะนะ....แต่....ใส่อะไรแบบนี้แล้วมันนอนไม่หลับ เฮ้ย! ทำหน้าอย่างนั้นทำไม? ชั้นพูดอะไรผิด?"  ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ ผมยกมือลูบหน้าพยายามอดกลั้น อยากชกหน้าหมอนี่จังๆ ซักที แต่ไม่อยากถูกตัวมันตอนที่มีแค่กางเกงในแบบนี้หรอกนะ คนอะไรว่ะเนี่ย

  เขาเอียงคอ ก่อนจะนึกได้แล้วก้มมองตัวเอง แต่ แทนที่จะอาย หมอนั่นกลับยืนเฉยๆ ทำหน้าขำๆ เหมือนไม่มีอะไร !!

WHAT  THE  F *** !!!!

"กะ  แก้   เรื่องแค่นี้ไปหาใส่เอาเองซิวะ"  ผมตวาด เสหน้ากลับไปมองที่คอมก่ะว่าจะทำตัวยุ่งๆ แต่หน้าจอกลับว่างเปล่าด้วย ScreenSaver บัดซบ !! 

"อ้าว ทำงั้นแล้วเดี๋ยวนายต้องมาว่าชั้นทีหลังแน่ๆ" เขาพูดเกาหัวแกรกๆ แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเหมือนนึกสนุกอะไรได้ ก่อนจะ ลอยหน้าลอยตา.....พูดต่อ
 " แกมันแค่คนอาศัย รุกล้ำสิทธิส่วนบุคคล ออกไปนอนข้างนอกเลยไป้...นายต้องพูดอย่างงี้แน่เลย"    น้ำเสียงกวนประสาทดัดเสียงล้อเลียนผมชัดๆ (เหมือนด้วย)

 โว้ยยยย ผมเก็บตัวอะไรมาวะเนี่ย 
"หาตัวใหม่ให้หน่อยสิ?"  ผมได้แต่อ้าปากค้าง ลมออกหู แต่นึกคำโต้ตอบเจ็บแสบอะไรไม่ได้ซักอย่าง ทำได้แค่กระแทกเท้าปึงๆ ไปคุ้ยตู้เสื้อผ้าหากางเกงให้มัน
ผมคว้ากางเกงสั่วๆ มันก็ไซส์เดียวกันทั้งนั้นแหล่ะ แต่ถ้าตั้งใจหาให้ก็ดูจะเสียฟอร์ม  ผมโยนกางเกงให้ร่างสูงที่ยืนชะโงกหน้าอยู่ด้านหลัง เขารับไปใส่ต่อหน้า

"พอใจรึยัง ห้ะ !!! "  ผมตวาดใส่  ให้ตายเหอะ ตอนนี้ผมควรต้องอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ หมอนี่มันส่วนเกินชัดๆเลย

"แกจะเอาเสื้อฉันไปหมดตู้ก็ได้  เอาเงินไปด้วยเลยยังได้ แล้วก็ออกไปหาที่อยู่เองไกลๆ เลยไป"  หงุดหงิดโคตรๆ

เขาเงยหน้ามองเมื่อได้ยินผมไล่ ก่อนจะนิ่งไป รอยยิ้มยียวนหายไปจากหน้า

"ก็ได้...."

ตอบด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

"ฉันไม่เอาอะไรจากนายทั้งนั้นแหล่ะ"

 ตาสีฟ้าจ้องผม กระพริบตาปริบๆ ก่อนจะดึงเสื้อเสวตเตอร์ออกจากตัว 

"งั้น.... ฉันถอดคืนให้ก่อนแล้วกัน"

..... มือค่อยเลิกเสื้อยืดขึ้น   !!! 

"นายไล่ฉันสินะ" 

... มันจงใจแน่ๆ หมอนี่ค่อยๆ ดึงเสื้อยืดพ้นตัว

"ฉันไปหาที่อยู่ใหม่ก็ได้"

.... ท่อนบนเปลือยหมดแล้ว ไอบ้านี่ค่อยๆขยับมาข้างหน้าผม จ้องหน้า ทำหน้าลูกหมา ท่าทางกวนโคตรๆ ไม่แค่นั้นมือปลดกระดุม รูดซิบกางเกงเฉยเลย   ชิทททททททท 

"นายจะไล่ฉันไปจริงๆ เหรอออ "  

ยังจะถามอีกเหรอ  

"ฉันรู้ นายไม่ใช่คนใจร้ายอย่างนั้นหรอก" 

ใจร้าย ใจร้ายขนาดนั้นเลยแหล่ะ  แต่นี่มันคนละเรื่องกัน

 ผมถอยหลังไม่รู้ตัว เขาก้าวเข้ามาใกล้ ขึ้น มือจับอยู่ขอบกางเกง ทั้งกางเกงนอกและกางเกงใน  !!!   ทำท่าจะดึงลงอยู่รอมร่อ  
"ใช่มั้ย? "
 
รอยยิ้มซื่อๆ ที่ไม่ซื่อแม้แต่นิดเดียว หมอนี่ชักกางเกงลงต่ำลงทีละนิด ทีละนิด หมิ่นเหม่  จนน่ากลัว !!!!

เลวววววว

 

"หยุดดดด  หยุดเลย  ให้อยู่ก่อนคืนนึงก็ได้ว่ะ  แต่นอนข้างนอกนะเว้ย แล้วก็รีบๆ ใส่มันกลับขึ้นไปเลย"   ผมรีบพูด หันหน้าไปทางอื่น แค่แวบเดียว พอหันกลับมาไอบ้านี่แต่งตัวเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว พร้อมรอยยิ้มพออกพอใจบนหน้า

"ขอบใจนะ นายเป็นคนดีอย่างที่ชั้นคิดเลย"  ส่งยิ้มกวนประสาทมาให้อีก กลับไปสู้กับซุปเปอร์แมนยังดีกว่าอยู่กับมันเลย บัดซบ

"แค่คืนเดียวเท่านั้นเว้ยย !! แล้วก็เปลี่ยนความคิดใหม่ด้วย ฉันไม่ใช่คนดีเลยซักนิด ฉันเพิ่งจะพยายามฆ่า ซุปเปอร์แมนลืมไปแล้วรึไง" ผมตวาดกลับ แต่คำตอบทีได้มาแทบทำให้ลมจับอีกรอบ

"ลืมแล้ว"  พร้อมกับรอยยิ้มแบบเดิม
 "นายไปนอนสิ....เหนื่อยไม่ใช่เหรอ"  ... น้ำเสียงห่วงใยแบบนั้นน่ะเก็บไปใช้กับคนอื่นเหอะ
"ชั้นจะ เอ่อ นอนหน้าห้องละกัน นะ?"   เหอะ ไอประโยคที่เหมือนคำถามนั่นนะ มันแน่อยู่แล้วว่าแกก็ต้องนอนหน้าห้อง ผมหันหลัง เดินไปหยิบผ้าห่มกับหมอนโยนให้ ...... อ้ะเดี๋ยวสิ แล้วผมส่งให้มันทำไมว่ะ จะดึงคืนก็ไม่ทันแล้วด้วย หมอนั่นรับไว้ทำท่าพอใจสุดๆ  ฟัก  ไม่บ่อยเลยที่ผมตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ให้ตายเถียงกับบรูซหรือ ตีกับโรบิน ยังเหนื่อยน้อยกว่าซักล้านเท่า

"อย่าแตะต้องอะไรข้างนอกเด็ดขาดเชียวนะ "

"ด้วยเกียรติของลูกเสือ"    ไม่พูดเปล่ายกนิ้วสาบานด้วย   ไอปัญญาอ่อนเอ้ยย  ผมเริ่มเชื่อจริงจังแล้วว่ามันมาจากมิติของคนปัญญาอ่อน

"ฝันด.."    ปึง !!!! ผมกระแทกประตูใส่หน้า ก่อนที่จะจบประโยค ก่อนจะหันหลังพิงประตู ปวดหัวกับไอบ้านี่ 

---------------

อยู่คนเดียวอีกครั้ง ผมอาบน้ำ นอนแช่น้ำอุ่นซักพัก ทำแผลให้ตัวเองใหม่ทั้งตัว ....  แผลเก่ายังไม่หาย ด้วยซ้ำ ในโลกของการต่อสู้บ้าๆนี่ไม่มีคำว่าหยุดพักซินะ
หลังจากนั้นผมตรงเข้านอน สมองปวดระบม ผมยกมือขึ้นลูบท้ายทอย นิ้วมือสัมผัสรอยแผลเป็น หลายสิบ ที่หลังศีรษะ แผลที่โจกเกอร์กระหน่ำฟาดด้วยท่อนเหล็ก 
แผลพวกนี้คอยเตือนผม   ว่าอะไรๆ อาจจะแย่ไปกว่านี้ได้อีก ... 
เตือนว่าแบทแมน ไม่มีวัน ไม่มีทางจะช่วยผมได้อีกแล้ว ....กระนั้นผมก็ยังร้องเรียกชื่อเขา

ทำไมนะ

ความฝันเดิมๆอีกแล้ว  ใบหน้าโจกเกอร์ เสียงหัวเราะ  เสียงเหล็กฝาดกับเนื้อสดๆ  เสียงระเบิด

ความฝันเดิมๆ ผมติดอยู่ในโลงศพตัวเอง  ความมืดดำสนิทกดทับ ทั้งแคบ ทั้งมืด ไม่มีอากาศหายใจ

ผมตะโกน ร้องเรียก  ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

เรียกหาเขา เรียกหาแบทแมน

 ----------------------------------------------------------------

Sheck : ยาวมากมาย กรั้ก อะแฮ่ม ขอโทษกับความยาวของมันนะ (น้ำเสียงลามกแบบซุปเปอร์แมน 55 พักนี้ pervert ชอบกล )  คราวหน้าจะพยายามไม่ให้ยาวแบบนี้แล้ว ตอนนี้เขียนมันส์ไปหน่อย

เจรงๆ เขียนไรไม่ออกเลย แล้วก็ได้อีฟมาช่วยเป็นเทอรี่ให้ กรั้กๆ เทอรี่ได้ใจสุดๆ ภาคที่แล้วเจสัน เครียดมาเยอะแล้ว ภาคนี้ มารั่วกันดีกว่า สลับๆกันไป

 

ไม่อยากอยู่คนเดียว

แต่ก็ไม่อยากทำตัววุ่นวาย ให้ทู-เฟซ รำคาญ

ไม่อยากให้ฮาวี่ย์ลำบาก...ถึงเขาจะยินดีให้รบกวนก็เถอะ

 

 

แต่ฉันก็ไม่ได้อยู่คนเดียวนี่?...

เด็กๆก็อยู่ด้วยตลอด

แต่มันไม่เหมือนกัน

ฉัน ‘รัก' เจ้าพวกนี้เหมือนลูก เหมือนเลือดเนื้อเชื้อขัย

 

ไม่เคยรู้สึกว่ามันต่างออกไป...จนเร็วๆนี้

ไปพบกับฮาวี่ย์ระหว่างทางที่หนีแบทแมนอยู่...

เขาบอกว่า ‘ไปพักด้วยจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็ได้...'

 

คำว่า ‘เรียบร้อย' ดูจะห่างไกลความจริงนัก

ยิ่งเมื่อ ทู-เฟซ กับ ฮาวี่ย์

เมื่อทั้งสอง ที่ต่างบุคลิก ต่างการกระทำ แต่ร่างเดียวกัน

คอยอยู่ใกล้ๆฉัน...

 

ฉันเตร่มาเรื่อยเปื่อยถึงลานน้ำแข็งเก่า อยากเข้าไปข้างในจัง...

เด็กๆหันมามอง เมื่อฉันเปรยออกมา...

เราร่วมมือกันพังประตูเข้าไป

ลานน้ำแข็ง ยังเย็นยะเยือกอยู่...

 

เด็กๆวิ่งนำลงไปสเก็ตบนลาน ร้องเสียงร่าเริง

พวกมันไม่ได้ยืดเส้น ยืดสาย นานอยู่เหมือนกัน

เราเอาแต่ขลุกอยู่ในรังของทู-เฟซ นานโขอยู่

ฉันก้าวเหยียบบนพื้นน้ำแข็ง

 

ไถลพรืด...

แล้วล้มป้าบ! เสียงดังลั่น

 

 

"หวาา...ฉันขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจทำเสียงดัง!!!...."

ฉันร้องขอโทษอย่างลืมตัว เพราะปกติเสียงเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้ทู-เฟซตวาดใส่ได้

 

แต่ทุกอย่างนิ่ง เงียบ....และสงัด

ฉันลืมตาขึ้นช้าๆ....

ตอนนี้มีแค่ฉันกับลูกๆนี่นา?

ฉันนั่งแปะลงไปบนน้ำแข็ง

สองมือกุมท้อง เจ็บเป็นบ้า...

ดีแล้วที่ไม่มีใครอยู่...ขายหน้าสุดๆ

...ถ้าหมอนั่นอยู่ คงโดนหัวเราะใส่หน้าแถมเยาะเย้ยอีกยกใหญ่ๆ

กับฮาวี่ย์...ที่คงเดินเข้ามาแล้วพูดเบาๆว่า

‘เป็นอะไรมากไหม?'...แน่นอน

 

...

ฮาวี่ย์จะดุ ทู-เฟซไหมนะ?

ทู-เฟซ บอกว่าฮาวี่ย์บอกให้เขาดูแลฉัน...

แต่ฉันโตแล้วนะ...แล้วทู-เฟซก็ไม่ได้ดูแลฉันด้วย!

เอาแต่ดุ บ่น สบถ แล้วก็รังแกฉัน!

ไม่ได้ดูแลฉันเลยซักหน่อย...

 

ทู-เฟซน่ะ...

 

น้ำตาอุ่นๆที่หยดลงที่มือ

ฉันยกมันขึ้น มองดู

ฉัน....ร้องไห้?

ทำไม?

 

ความรู้สึกร้อนวูบที่วิ่งผ่านหน้าเมื่อกี้มันอะไร?

แค่นึกถึง ตอนที่เขาช่วยฉันขึ้นมาจากบ่อน้ำแข็งนั่น เท่านั้น...

 

นี่ฉันมีใจให้พวกเขาเหรอ?

ทู-เฟซ หรือว่า ฮาวี่ย์ ล่ะ?

 

เวลาที่อยู่กับ คนใดคนหนึ่ง

บรรยากาศรอบตัวมันก็เปลี่ยนไป

ฮาวี่ย์ ที่อบอุ่นและอ่อนโยน อยู่ด้วยแล้วสบายใจ

ทู-เฟซ เลือดร้อน โผงผาง อยู่ด้วยแล้วถึงกลัวแต่ก็รู้สึกดี...

 

ครีบนุ่มๆของเด็กๆวางแปะลงที่ตักฉัน

ตัวอื่นๆก็ตบเบาๆที่หลังฉัน

ปลอบโยน...โดยไม่ต้องใช้คำพูด

ระหว่างพวกเรา...มันไม่จำเป็น

.......

...

..

.

..

...

......

ฉันที่เล่นกับเด็กๆจนเพลีย หลับไปเมื่อไรก็ไม่รู้

รู้ตัวอีกที คือ มือใหญ่ที่ลูบเบาๆบนใบหน้า

ฉันลืมตาโพล่ง...พละออกจากมืออุ่นทันที

 

ทู-เฟซ!!?

 

"อ้ะ!!...ทู-เฟซ...แบบว่า!!...คือ!...ฉัน...เอ่อ..."

ฉันพยายามจะแก้ตัว...แต่หาคำพูดที่ถูกต้องไม่ได้เสียที

ฉันก้มหน้าลง หลับตาสนิท

รอกำปั้นเขกลงหัว เหมือนที่เคยโดน

เวลาที่เขาเจอตัว...

แต่มันไม่มาเสียที...กลับเป็นเสียงนุ่มๆที่ตอบกลับ

"..หาตัวเสียนาน...มาอยู่ที่นี่เอง"

 

 

ฉันเงยหน้ามองทันที

"เขาไม่อยู่แล้วล่ะครับ...เพนกวิน"

 

 

"...ฮาวี่ย์?"

เขายิ้ม

"ไม่ต้องกลัวนะครับ...เขาทำร้ายคุณไม่ได้อีกแล้ว"

 

ทำร้าย?...ฮาวี่ย์พูดถึงเรื่องอะไร?

แล้วเขาที่ว่าหมายถึงใคร?

 

เหมือนจะรู้ว่าฉันที่จ้องกลับ

ถามด้วยสายตาอยู่ เขาจึงตอบเสียงนุ่ม

"ทู-เฟซ จะไม่ปรากฎตัวอีกแล้วครับ...เขาจะหายไปอย่างสมบูรณ์"

ฉันมองกลับเลื่อนลอย...

เมื่อกี้เขาบอกว่า ทู-เฟซ อะไรนะ?

หายไป?

หมายความว่ายังไงหายไป?

...ก็เขาเป็นคนๆเดียวกันนี่!?

 

"เพนกวินครับ..." เสียงของฮาวี่ย์เรียกสติฉันอีกครั้ง

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?..." เขาถาม น้ำเสียงห่วงใย

เหมือนเคย...

 

ฉันส่ายหน้าช้าๆ...

มืออุ่น วางทาบที่ข้างแก้มทั้งสอง

เชยหน้าฉันเงยขึ้นเล็กน้อย

 

"...ผมชอบคุณครับ" จบคำริมฝีปากอุ่นของเขาก็ทาบลงมาและผละไปอย่างรวดเร็ว

ไม่เหมือนกัน...

ทั้งที่เป็นคนๆเดียวกัน แต่ความรู้สึกมันไม่เหมือนกัน

ตกใจ...ใช่! แต่ทำไมใจไม่เต้นเหมือนความรู้สึกครั้งนั้น

ที่ ทู-เฟซ จูบฉัน...

 

นี่ฉัน....

ฉัน...

 

"กลับกันเถอะครับ เพนกวิน" ฮาวี่ย์ดึงฉันลุกไปพร้อมเขา

ฉันเงยหน้ามองเขา

กำลังจะเอ่ยปากถาม...

เขาก็วางเหรียญสีเงินไว้ในมือฉัน

เหรียญนั่น! ฉันเบิกตากว้าง

เหรียญด้านเดียวที่ฉันกะเอาไว้โกงเวลาที่ ‘เขา' โยนเหรียญ!!

"นี่..." คิดไว้แล้วว่าต้องจับได้

"...ทู-เฟซ...เขาจับได้นานแล้วล่ะครับ..." ฮาวี่ย์หัวเราะเบาๆ

"...แล้วก็เก็บมันไว้กับตัวอย่างดีตลอดเลย"

ฉันกำเหรียญนั่นแน่น

 

บ้าที่สุด!...

 

กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลต่อหน้าฮาวี่ย์ สุดความสามารถ

มันบ้าที่สุด...ฮาวี่ย์ที่แสนใจดีและ อบอุ่น เพิ่งบอกความรู้สึกของเขา

 

ที่มีต่อฉัน..

 

แต่ฉันดัน เพิ่งรู้ตัว...

 

ว่า คนที่ตัวเองมีใจให้คือ...

‘เขา'

 

คนที่ฉัน มีใจให้คือ ทู-เฟซ!

 

ทู-เฟซ...

 

...

..

.

นี่เป็นแค่ ความผิดพลาดของจิตใจฉัน หรือนายจงใจกันแน่

 

ฉันเดินตามฮาวี่ย์ไป

มืออบอุ่นของเขาที่จูงฉันอยู่

น้ำตาที่ไหลลากลงมา

 

ขอโทษครับฮาวี่ย์

แต่...

ผมรัก ทู-เฟซ

...

----------------------------------------------------------

Season#1/ END.

----------------------------------------------------------

...ซักที~~!!! ฮา... *หมอบกราบ* ขออภัยที่ปิดล่าช้ากว่าชาวบ้านฮ้าบบบ เอิ้กๆ...

หวังว่า ลู คงไม่ทำให้พี่Ex เสียเส้นด้วยการหักปลายนะ เอิ้กๆ...หรือช้าไปแล้ว?

แต่เค้าชอบ ทู-เฟซนี่!! แนวประมาณ ร้ายก็รัก อะไรเทือกๆนั้น!

สวัสดีครับประชาชนชาวอเมริกา

ผมประธานาธิปดีคนปัจจุบัน

เล็กซ์ ลูเธอร์ นะครับ                    

ผมรู้สึกดีใจที่ได้หยิบ ไดอารี่เล่มนี้มาเขียนอีกรอบ (แม่งกำลังอ่านการ์ตูนมันส์ๆ จู่ๆอีเจ๊อ้วนบอกให้เขียนสาดเอ๊ย)

ช่วงนนี้ผม ไม่ว่างมากๆเลยครับ (จริงๆแล้วว่างฉิบหายยกให้คนอื่นไปทำหมดแล้วแสด55ชั้นฉลาดมั้ยล่ะ)

เพราะต้องไปหลายๆที่ มากๆ งานเยอะ ต้องคอยดูแลประชาชนที่รักยิ่ง (เอ่อ..ต้องดูด้วยเรอะเห็นตรงไหนล่ะ)

แต่ไม่เป้นไรครับแค่รอยยิ้มพวกคุณทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจทำงานแล้วล่ะครับ (ไม่จริง!!)

ตารางวันๆนึงของผม

05.00น.ตื่นมาล้างหน้า แปรงฟัน และ เปิดคอมที่ห้องทำงานว่าวันนี้ต้องไปที่ไหน

(จริงๆวางแผนการฆ่า Superman) ยังไม่ได้นอน

05.30 น. นั่งอ่านเอกสาร ทั้งหมดที่เรียบเรียงมาและเซ็นตอบรับหรือไม่ตอบรับ 

เพื่อ อำนวยความสะดวกของประชาชนให้เต็มที่

(เริ่มรู้สึกตัวว่ายังไม่ได้นอน เผลองีบ คาคอม) 

6.30น. เริ่ม กินกาแฟแก้วแรก และ เริ่ม ออกไป ที่นั่นที่นี่ ผมชอบเดินไปเองนะ

เพระารู้สึกว่า ตอน เช้าๆของที่ไวท์เฮ้าส์เนี่ย

มันเงียบและไม่มีคนมากๆเลย จิตใจผมสงบดีนะครับ

(จะได้ลงไปเปิดตู้เย็นกินขนมสบายใจเฉิบอ่ะเด๊ 55) 

7.30 น ต้อง ไปคุยกับพวกฑูตต่างประเทศพาพวกเค้าไปกินอาหารพูดคุย

เจริญสัมพันธ์ทางไมตรีซึ่งผมชอบนะ

พบปะผู้คน

(แม่งคุยแต่ภาษาพวกมันอ่ะ อิงลิสอ่ะอิงลิสเป็นไหม ยูเอสเอนะเว้ยไม่ใช่

---ตรี๊ด---สาด) 

9.00 น. เข้าประชุม กับพวก นายกกระทรวง ต่างๆเพื่อหารือ

และ ต้อง ให้พวกเค้า เร่งดำเนินการงานต่างๆให้พวกเค้าเพื่อให้ พวกประชาชนได้รับ ความสุข

(วางแผนจะ เอาอาวุธชิ้นไหนดีไปตีก่ะพวก สภายุติธรรมโคตรพ่องมัน) 

 

12.00 น จำได้ว่าวันเกิดของเพื่อนเก่าเลย โทรไปถาม ว่า ได้ของขวัญรึยังแต่ไม่รับ

ไม่เป้นไรครับ เค้าก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนน่ะ

(คลาร์ก นายได้รับช่อดอกไม้ชั้นรึยังโทรไปก็ไม่รับนะเนี่ย

สงสัยมัวแต่ ทำงานสวนอยู่ซินะ

เฮ่อร์นายนี่ก็นะ อยู่แต่ก่ะ บ้านแบบนี้ดีแล้ว

แต่หัดรับบ้างดิเว้ย

อ่าช่างมัน

เออ นายคงไม่โดนสาวที่ไหนหลอกไปหรอกนะ ใช่ไหม?)

 

15.00น ไป เปิดร้านอาหารที่เมโทโปลิสของโรงแรม 5ดาว

 

(ได้กินฟรีอีกแล้วดีใจ นัดเจอ พวกวิลเลี่ยนฉลอง ที่ได้ข่าวว่า ซุปเปอร์แมนเจ็บหนัก หึหึ) 

 

17.00น. ไปเยี่ยมเด็กๆที่บ้านเด็กกำพร้า

 

(พวกเด็กๆโคลนที่น่ารักทั้งหลายของชั้นไงล่ะ หึหึ) 

20.00น นั่งเชคเอกสารทั้งคืน

(ตามข่าว พวกสภา คิดหาวิธีกวนประสาทพวกมัน วันนี้จะครองโลกอะไรดี) 

23.00น. เตรียมตัวนอนหลับ นั่งดู ข่าวสารเป็นไป แต่ก็ไม่ลืมเล่นกีต้าร์สุดโปรดที่เพื่อนผมให้มา

(ไม่จริงจริงๆเปิดเพลงดิ้นให้สุดมันส์ฉลองที่ ซุปเปอร์ แมนต้องพะงาบๆ กร๊าก

โอยยยย สะใจชั้นจริงๆ) 

01.00น. หลับพักผ่อน

(จริงๆแช๊ทก่ะพวกวิลเลี่ยน ว่ากรู จะฆ่ซุปเปอรืแมนแล้ว กร๊ากแบบนี้ต้องฉลองเว้ยเฮ้ยยย) 

ตารางเวลาแสนยุ่งแบบนี้ผมเอง คงจะไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ ...

แต่ยังไงก็ จะพยายาม เพื่อ ประชาชนที่รักยิ่งของผมนะครับ

ปล.พรุ่งนี้ต้องตรวจเอกสารอีกแล้วเหนื่อยจัง T^T

มีคนทักว่าให้ผมหาเลดี้นัมเบอร์วัน ผมจะหาจากไหนเนี่ย....

แต่ผมจะพยายามทำงานอย่างเต็มที่เอาใจช่้วยผมนะครับ 

 (5555 ถ้ามันตายซะได้ก็ดี แค้นชั้นก่ะต่างดาวจะได้ชำระซักที ว่าแต่

ทำไม ...มือถือของชั้น ถึงดังล่ะ....)

********************************************

Exit : จบซีซัน 1ไปแล้ว

สำหรับเล้กซ์ โดนรองเท้าบินมา

อยากอ่านเต็มๆ กรุณาพรมขาวอ่านซิแล้วจะรู้ว่าใจท่านประธานาธิปดีเป็นยังไง *3* 

 

* EDIT: อีฟเอาเพลงออกแล้วนะ ค้างมาหลายวันแล้ว ^ ^ น่าจะได้ฟังกันหมดแล้ว (Kill Yourself-Timbaland)
จุ๊บๆ

 

ตอนนี้ผมกำลังเดินอยู่ในก็อธแฮมซิตี้....ของเมื่อ 20 กว่าปีก่อน โดยมีชายหนุ่มผมดำเดินนำผมอยู่ข้างหน้า พวกเรามาถึงที่นี่ด้วยเจ็ทของเขา

 

++++

 

....ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ชม.ที่แล้ว  ผมยังยืนอยู่บนยอดตึกในเมโทรโปลิสอยู่เลย ชายหนุ่มที่ผมลากมาด้วยนั่นขู่จะฆ่าผมถ้าไม่ยอมบอกเขาว่าผมเป็นใคร ผมบอกเขาไปว่าผมคือแบทแมน  ในตอนแรกเขาไม่เชื่อ ผมจึงอธิบายเรื่องราวต่างๆให้ฟังว่าผมมาจากโลกอนาคต  .....เขามองหน้าผมเหมือนไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่ผมเล่าไปเท่าไหร่

 

....เอาเถอะ ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ผมไม่ขอให้เขาเชื่อหรอก เพราะปัญหาของผมจริงๆแล้ว

 

คือ...ผมกลับไปโลกอนาคตอีกไม่ได้ นี่เป็นอะไรที่ซีเรียสมากๆ  ไม่มีที่ไป ไม่มีที่พักอาศัย ไม่มีเงินติดตัวเลยซักดอลล์!! 

 

ชายหนุ่มผมดำนิ่งเงียบ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วซักพักเขาก็เดินไปที่ๆจอดเครื่องบินเจ็ทของเขาไว้ ในตอนแรกผมกะจะไม่ตามเขาไป แต่มันไม่มีทางเลือก ผมจึงขอติดเจ็ทของเขามาด้วย เขาบ่นด้วยท่าทีรำคาญ แต่ก็ไม่ได้ไล่ผม.....

 

++++

 

ผมตามชายหนุ่มมาจนถึงโกดังร้างแห่งหนึ่งในก็อธแฮม คาดว่าที่นี่คงเป็นแหล่งกลบดานของเขา หรือ...จะให้เรียกว่าบ้านดี??
ผมถามเขาว่าอยู่ที่นี้งั้นเหรอ เขาไม่ตอบ เอาแต่นั่งทำอะไรกุกกักอยู่กับแขนของตัวเองอยู่ที่เก้าอี้

 

.....แขน.....

 

....จริงสิ!! แขนเขาบาดเจ็บจากแบทตาแรงนี่นา.....

 

....เออว่ะ...ลืมเรื่องนี้ไปเลยแฮะ มัวแต่ช๊อคเรื่องที่กลับไปโลกอนาคตไม่ได้

 

ผมเดินไปยืนอยู่ข้างหลังของเขา มองดูเขาที่พยายามจัดการกับแบทตาแรงที่ปักอยู่คา

แขนซ้าย พร้อมกับถามว่าให้ช่วยมั้ย?? เขาหันมามองหน้าผมแล้วไล่ผมไปไกลๆ บอกว่าอย่ายุ่ง

 

.....อะไรกันวะ? คนอุตส่าห์หวังดี ไหงมาไล่ล่ะนี่?

 

ผมมองดูเขาดึงแบทตาแรงออกจากแขนซ้ายสำเร็จ ซึ่งก็ตามมาด้วยเลือดจำนวนมากที่พุ่งออกจากบาดแผล เขากัดริมฝีปากห้ามเสียงร้องของตัวเองไว้ ก่อนจะโยนแบทตาแรงลงพื้น มือของเขาสั่นหงึกๆ

ผมถอนหายใจ ก่อนจะจับแขนข้างที่เจ็บของเขาให้หันมาทางผม ทีแรกเขาโวยวายและพยายามดึงแขนกลับ ผมไม่สนใจ แล้วถามเขาว่าน้ำยาล้างแผลอยู่ที่ไหน  เขาท่าทางหงุดหงิดแต่ก็บอกผมว่าน้ำยานั่นอยู่ในเก๊ะข้างๆจุดที่ผมยืนอยู่

 

เมื่อได้น้ำยาล้างแผลมาแล้ว ผมก็จัดการล้างแผลที่แขนให้เขา ใส่ยา ก่อนจะพันผ้าก๊อชให้เสร็จเรียบร้อย ...แผลของเขา....คงไม่ต้องเย็บล่ะมั้ง.....(เพราะผมเย็บไม่เป็น)

"เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว" ผมบอกเขา แล้วเก็บอุปกรณ์ทั้งหมด
เขาขยับแขนซ้ายไปมาเพื่อเช็คดูว่ามันโอเค ก่อนจะเดินเลี่ยงไปยังโต๊ะคอมฯที่อยู่ข้างหลังผม  .....ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ.....

 

ให้ตายสิ หมอนี่นิสัยแย่ชะมัด....

 

ผมถอนหายใจอีกครั้ง แล้วเดินสำรวจภายในโกดัง .....โอเค ไม่ขอบคุณก็ไม่เป็นไร......

"นั่นแกทำอะไรไม่ทราบ?" เสียงของชายหนุ่มถามขึ้นอย่างหงุดหงิดที่เห็นผมเดินเพ่นพ่านไปมา
"เอ่อ....ก็..."
 

จู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขาสบถก่อนจะรับสายแล้วเดินไปคุยในที่ๆไกลจากผม

 

ไม่นานนักเขาก็กลับมา โยนมือถือลงบนโต๊ะ ท่าทางไม่สบอารมณ์ ผมเลยถามเขาว่ามีเรื่องอะไรงั้นเหรอ? แต่เขากลับบอกว่าไม่ใช่เรื่องของผม แล้วถามว่าเมื่อไหร่ผมจะไปให้พ้นหน้าเขาซะที?

......ผมคงเป็นตัวเกะกะสำหรับเขาล่ะมั้ง แต่ทำไงได้?? ผมไปไหนไม่ได้หรอก นอกจากจะไม่มีเงินติดตัวแล้ว ยังไม่รู้จักทาง แถม....ตอนนี้ผมอาจกลายเป็นผู้ต้องสงสัยว่าร่วมมือกับคนร้ายไปแล้วก็ได้.......

".....ให้ตายสิวะ"
จู่ๆเขาก็สบถออกมาอีกครั้ง ....หงุดหงิดอะไรหลังจากที่คุยโทรศัพท์กันนะ??
ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหันไปค้นหาข้อมูลที่หน้าคอมฯต่อ

"ขอโทษนะ แต่...นาย....." ผมพยายามจะพูดเผื่อว่าเขาต้องการคนช่วย
"ไม่ต้องมาพูดมากเลยนะแก ไปนั่งเฉยๆในห้องนู้นเลยไป!!" เขาชี้นิ้วไปที่ห้องด้านหลังของโกดัง.....ผมเดาว่านั่นคนเป็นห้องนอนไม่ก็ห้องนั่งเล่น....

ผมทำตามที่เขาบอก เมื่อเดินเข้ามาในห้องที่ว่านี่ ก็พบว่ามันเป็นห้องนอนที่สวยห้องหนึ่ง ไม่น่าเชื่อว่าในโกดังร้างแบบนี้เขายังจัดแต่งห้องนอนให้ดูน่านอนได้ขนาดนี้ ห้องไม่ใหญ่มาก เหมาะสำหรับคนๆเดียวอยู่ บรรยากาศห้องก็ร๊อคๆแบบวัยรุ่นทั่วไป

ผมไม่มีอะไรทำ จึงคิดอยากจะอาบน้ำอาบท่าซะหน่อย เพราะยังไงผมก็คงไม่ใส่ชุดแบทสูทนี่เดินรอบเมืองหรอก

"นายมีเสื้อผ้าให้ยืมก่อนมั้ย?" ผมยื่นหัวออกไปถามเขาที่ยังอยู่หน้าคอมฯ
เขาทำเสียงเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินตรงมาทางผม

"มันอะไรนักหนา? ชั้นบอกให้แกนั่งเฉยๆไง"
"แต่ชั้นอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่คิดจะอยู่ในชุดนี้ไปตลอดหรอกนา" ผมบอก พลางถอดหน้ากากแบทแมนออก  ....โอเค ค่อยหายใจได้สบายขึ้นหน่อย

 

ชายหนุ่มคนนั้นเบิกตากว้าง ก่อนจะจ้องหน้าผมนิ่งโดยไม่พูดอะไรซักคำ จนผมรู้สึกแปลกๆ เลยถามเขาไปว่าหน้าผมมีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ??
เขาไม่ตอบ แต่หันหลังเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดมันออก แล้วโยนเสื้อผ้าชุดหนึ่งใส่หน้าผม
"เอ้า! เอาไปซะ แล้วเลิกยุ่งกับชั้นซะทีนะเฟ้ย!"
จากนั้นเขาก็รีบออกจากห้องไป.....

 

....หึ....ทำเป็นว่านู่นว่านี่....แต่จริงๆก็มีน้ำใจเหมือนกันนี่นา....

 

เฮ่อ...สงสัยคืนนี้ผมคงจะได้นอนอยู่ที่นี่ซะแล้วล่ะมั้ง....

 

 

- Terry McGinnis -

 

 

++++

 

Tango : อัพมันทีเดียว 2 ตัวเลย ก่อนจะไปสีชัง.....สีชัง......ไม่อยากปเล้ยยย แงววววววววววว TTxTT

 

ปล. เจสานนน......เจ้าหญิงของข้า......เทอร์รี่อัพแล้วนะเจ๊อะ 5555!! ^o^

 

 

วันนี้ก็ตื่นจะไปทำงานตามปกติ แต่พอผมมาถึงที่ทำงานก็เห็นเพื่อนร่วมงานทุกคนรวมทั้งเจ้านายผม ยืนออกันอยู่เต็มห้องประชุม ซึ่งมันแปลก....ปกติทุกคนจะไม่มาออกันเยอะในห้องเล็กๆนี่ ถ้า....เอ่อ....ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรอ่ะนะ

ผมถามเพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่ข้างๆว่ามีเรื่องอะไรเหรอ? เขาบอกว่าเจ้านายเรียกประชุมเพราะว่าเค้าจะมีโครงการไปเที่ยวพักร้อนกันที่ฮาวาย 3 วัน

 

เห???......พักร้อนที่ฮาวายงั้นเหรอ??? งั้นก็ดีสิ!! เยี่ยมไปเลย!!! จะได้หาโอกาศไปพักผ่อนคลายเครียดซะที ^o^

ว่าแต่....ถ้าผมไปฮาวาย 3 วัน.....ระหว่างนี้จะมีพวกเหล่าร้ายออกมาป่วนเมืองมั้ยนะ?? พอมาคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็กังวลเหมื่อนกันแฮะ  แต่ว่า.....จะไม่ไปก็ไม่ได้ เพราะว่า เหล่าเพื่อนๆบอกว่า ถ้าไม่ไปครั้งนี้จะหักเงินเดือน =__=lll (เอ่อ....คือบางครั้งที่พวกเค้าไปพักร้อนกันผมก็ไม่ไปน่ะ....ติดภารกิจสำคัญ....เอ่อ....แบบว่า ....คุณก็รู้....ภารกิจของฮีโร่อย่างเราๆนี่แหละ .....^_^lll)

 

++++

 

เช้าวันต่อมา.... ผมจัดข้าวของที่จำเป็นใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมตัวจะไปฮาวาย และเมื่อจัดของเสร็จแล้ว (ใช้เวลาไม่นานเลย แค่ 3 นาทีเอง) ผมก็แว่บไปที่คอนโดของ GL กะจะบอกเค้าว่าจะไม่อยู่ซักพัก แต่ว่า....เขาไม่อยู่ที่นี่  ผมจึงโทรตาม แต่ว่า.....เขากลับดั๊นนนน ลืมมือถือไว้ที่คอนโดอีกซะด้วย ....เยี่ยมไปเลยป้ามาธาร์!!! =__= 

 

ทีนี้ก็ติดต่อไม่ได้แล้วสินะ...... ตัวผมเองก็ไม่มีเครื่องสื่อสารของลีคด้วย (พังไปแว้ววว)

 

....ว้า....ซวยชะมัด ติดต่ออะไรไม่ได้เลยอ่าาาาา.....

ผมตัดสินใจเขียนโน้ตทิ้งไว้ ว่า....

 

--- จะไม่อยู่ซัก 2-3 วัน แต่จะรีบกลับมานะเจ๊อะ ^w^  ฝากบอกคนอื่นๆในลีคด้วยล่ะ เพราะชั้นติดต่อใครไม่ได้เลยยยย ^o^   ......Wally

 

ปล. แล้วจะซื้อขนมมาฝาก ^_^  ----

 

....โอเช....เท่านี้ก็เรียบร้อย!!
ผมออกจากที่คอนโดแล้วตรงไปที่สนามบินด้วย...เอ่อ....รถ taxi .....ซึ่งมันช้าเอามากๆ (แหงสิ ผมวิ่งเองยังเร็วกว่าเล้ยยย) ....แต่ทำไงได้ ในเวลานี้ผมต้องอยู่ในคราบของ Wally West  ไม่ใช่ Flash  ....มันอาจจะอึดอัดซักหน่อยที่จะทำอะไรแบบเร็วๆเหมือนอย่างปกติไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร ....ผมจะพยายาม ^_^  ....พยายามอยู่แบบคนธรรมดาซัก 2-3 วัน ....แหะๆ...มันคงไม่เสียหายอะไรเท่าไหร่หรอก (เผลอๆอาจจะสนุก.....มั้ง.....)

 

เครื่องจะออกในอีกไม่กี่สิบนาทีข้างหน้าหลังจากที่ผมไปถึงสนามบิน ผมรีบเดินจ้ำๆๆๆๆจนไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆที่ทำงานได้สำเร็จ  (ทำตัวแบบคนธรรมดานี่เหนื่อยชะมัดเลย อะไรๆก็ดูช้าไปหมด =__=lll)

 

"พร้อมจะเดินทางมั้ยเพื่อน?" เพื่อนร่วมงานของผมถามพร้อมยิ้มร่า ท่าทางตื่นเต้นสุดๆ
"อ่าฮะ!! ที่ฮาวายคงจะมีชายทะเลและสาวสวยๆเยอะแยะให้ลานตาไม่ใช่น้อยเลยนะนี่ แหม่--- ....ไอ่ชั้นล่ะอยากไปเร็วๆจัง ^o^" ผมตอบ แล้วเราก็ปล่อยฮากันให้ลั่น

 

ผมมองดูนาฬิกาข้อมือ....อีก 2 นาทีเครื่องจะออกแล้วสินะ.....
....ไม่เห็นมีใครโทรหาผมเลยแฮะ ....ตามบท เวลาคนจะขึ้นเครื่องมันต้องมีคนมาส่งที่สนามบินพร้อมทั้งโบกผ้าเช็ดหน้าร้องไห้ขี้มูกโป่งกันไม่ใช่เรอะ??? ......แต่....เอ....ผมมาคิดดูแล้ว.....ยังไม่มีใครรู้เบอร์มือถือผมนอกจากเฮียสำลีเลยนี่หว่า....แหะๆ.....

 

อ่า....และแล้ว ตอนนี้ผมก็ขึ้นมานั่งบนเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว และไม่นานนักเครื่องบินก็ค่อยๆแล่นสู่ท้องฟ้า.....

 

.....ลาก่อนนะ my town.....ไว้เจอกันใหม่ในอีก 3 วันน้าาา ^o^/ .....

 

 

- Wally West -

 

 

++++

 

Tango : แงววววว มาอัพไว้ก่อน เพราะพรุ่งนี้ข้าพเจ้าต้องเดินทางไปสอบในที่ๆไกลชิบป๋งอย่างเกาะสีชัง (หาใช่ฮาวายอย่างนังแฟลชไม่) แงๆๆ ไปตั้ง 3 วันแหน่ะ ฮือออ คิดถึงได------ ไม่ได้อ่านได 3 วันจะลงแดงมั้ยเนี่ยตรู??? อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก......หึ....ล้อเล่นน่า ^o^

 

ปล. แต่ไม่อยากไปเกาะสีชังจริงๆนะพีเพิ้ลลลลล ไม่ชอบเดินทางทางน้ำทางทะเลอ่าาา TT__TT

ปล2. ภาพ fanart มาจากเวป  kissmyax.chu.jp/index.html นะเจ๊อะ ^_^

ปล3. นี่เริ่มซีซั่น 2 ของแฟลชแล้วนะฮ๊าาา

 

ฮาลีย์ควินขอแทรกเคอะเพราะ

 

ต้องขอบคุณผู้สนับสนุนเรา *จุ๊บแบทซี่*

 

อิชั้น เห็นเป้นทนไม่ได้ตอนนี้เอนทรี่เพิ่มพแกพูนเป็น 111เอนทรี่แล้วคนดูมากกว่าหมื่น

 

แหมพ่อคุณ ทั้งหลาย ขา พรมๆ นะช๊อบชอบชิมิฮ้า

 

ชิชะ 

 

 

 

มีแฟนๆหลายคนเรียกร้องแหมคนมันสวยก็แบบนี้แหละค่า

 

คือตอนแรกจะสัมพากษ์พวก คู่ ซุปปี้ก่ะแบทซี่

 

แต่ ไปๆมาๆ ต้องมาสัมพากษ์คู่เด็กๆซะเนี่ย

(เนี่ยต้องรอคู่เด็กมาสัมพากษ์เล่นอิชั้นต้องมาแทรกบท)ชิชะ

ซีซันสองเนี่ย รู้สึกว่าดิ๊กก่ะสเลดจะกลายเป็นคู่ลุ้น

เปิดตำนานรักดอกเหมย

ภาค พ่อนกน้อยขาสวย ก่ะ คดีหงอกปริศนา

เกี่ยวก้อยมาก่ะคู่ ป๋า เฮีย

ที่ตอนนี้ร่วมหอลงโลงกริ้วกร๊าว ณ ฟรอสเทส Love Hotel

Hotel ที่มีบรรยากาสทุกท่านให้เลือกสรร

และเตียงรูปตัว "S"ให้สำหรับบริการซาวน่า แก้วคริสตัล

เหมาะสำหรับชาวคริปโตเนี่ยนที่เหนื่อยล้า

เพียง XXXXXXX ดอลล่าห์ต่อ1ค่ำคืน

และไม่แพ้กันกับคู่ พ่อสำลีก่ะ พ่อไฟฉายที่ เปิดพรมขาว

 

พาฮาเฮไปเรียบร้อย

 

เห็นมีเสียงเชียร์ว่า เปิดซีซันสองจะเป็นยังไงต่อไปนะคะ

 

สำหรับคู่ พ่อพุดดิ้งกับหมอเครนเปิดตำนาน 5ร้อยกว่า เพจวิลไปทั่วหน้าเล่นเอา

 

คนแต่งเกือบหมดชีวิตไปเป็นแถวๆ

 

รอลุ้นว่าจะเป้นยังไงเช่นไร

 

พ่ออาเซนอล พ่ออกหักรักคุดข่าวว่าจะ

จะขอ เปิดซิงเกิ้ลเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ

เปิดตัว ด้วยเพลง ไม่มีใครแทนที่ใครได้

แหม พ่อคุณอ้าปากอิชั้นก็เห็นลิ้นไก่งอนแล้วล่ะค่า

ก็ูมาดูกันว่า จะได้พานกขาสวยไปหรือไม่

และพ่อนกน้อยขาสวยจะได้ เจอความจริง

ปริศนาหรือเปล่า

ติดตามกันต่อไป

อ่ะ ยังมีคู่เด้กๆ ซึ่ง ตอนนี้ หลังจากจบซีวันไปเป็นคู่แรก

ก็หายเงียบไปจากสารระบบ ของไดไปเลยค่า หึ

แหมพ่อคุณทั้งสอง พอรู้ใจกัน

เอาเวลาไปจับพวกตัวร้ายบ้างนะค่าเค้าเหงากันแล้วเนี่ย

ตอนนี้ มีน้องหนู เด็กใหม่ โดนสิงวัยสะออน

นามดาเม่ยนแหมพ่อหนู ขาเอ็กซ์โซซิทยังแพ้เลย ใครจะมาเป้น

เมอร์ลินให้พวกหนุล่ะเนี่ย

ข่าวว่าพวกมาเนีย ลงชื่อสมัครไล่ผีตัวต่อตัวให้พ่อหนูคนนี้เลยนะค่

อันเนื่องจากเชื้อของพ่อของหนูมันยั่วใจสาวๆหนุ่มแถวๆนี้กันเป็นแทบๆเลยล่ะค่าอิอิ

ส่วนอีก คู่นึงที่ตอนนี้เหล่าวิลลเลี่ยน ยังรอข่าวอยู่ก้อคงไม่พ้นพ่อ เพนกวินน้อยก่ะพ่อทูเฟส

ยังจะเป็นยังไงต้องติดตามนะฮ้าพ่อหนู ทั้งหลายๆ *3*

ส่วนแบทซ๊น้อยหู ยาว ผู้มาจากอนาคตหยั่งก่ะโดเรมอน

ตอนนี้กำลังพาหนุเจย์สันหนี อยู่

รอซ๊ซันหน้านะฮ้า~ ว่าจะเป้นเช่นไร

จะพาหนีหรือพา ขึ้นพรมขาวกันได้หรือไม่

 

และเปิดตัวซิงตัวละคร อีกสองคน คือพ่อฮัทสุดหล่อจอมหื่นกับพ่อเดทมาร์ค

ข่าวว่าไปพ่อฮัททาบทามพ่อหนุดาเมี่ยน มาแล้ว

เหล่าคนในไดหนีความหล่อหรือจะพุ่งหาความหล่อเจ้าค่า

 

ส่วนเดทมาร์ค นี่คงจะต้องปรามพ่อทูลหัว ล่ะค่าไม่งั้นมีหวัง

คนในไดเสียจิ้นกับความหล่อพ่อฮัทกันแน่ๆ

เห็นแว่วๆ มาและอย่าลืม

กับรายการ ฮา ลีย์ควีนสเปเชี่ยลนะจ๊ะ!!

อิชั้นรอชำแหละอยู่นะเนี่ย

 

ปล.จะแถม รายการพิเศษ

เกาะติดข่าวสารก่ะเจ๊ HAWLGirl

รายการสรุปของ เจ๊ ชคีร่า

ในช่วงหน้า

**********************************************************

 

Exit : ควันขึ้นรอบที่ล้าน 88 เจ๊ ชคีร่าจ๋ามาตาให้พี่ทีเด้อ

วันนี้หงุดหงิดอีกแล้ว

นั่งมองเจ้าเพนกวินมันหายไปกับพวกลูกๆมันรอบที่ สามร้อยห้าสิบแปดล้าน

ชั้นบอกมันกี่ครั้งแล้วนะ

ว่าอย่าเพิ่งไปหาที่อยู่ใหม่เดี่ยวนี้

เพราะว่าไอ้พวกฮีโร่เฮงซวย นั่นมันเพ่นพ่านแล้ว

ตั้งแต่

แบทแมนกลับมารึไงนะ

ให้ตายเถอะ

ชั้นรอถึงเที่ยงนะ

ไม่งั้นแกเป้นเพนกวินยำแซ่บแน่ๆ

ชั้นนั่งโยนเหรียญเล่น นั่งรอ พวกมันกลับบ้าน

แม่ง เพราะฮาวีย์คุยอะไรกับชั้นก็ไม่รู้

เรื่องอะไร ที่ชั้นจะ...ร..... ช่างแม่งเหอะ!!!

แค่ไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์ที่ตอนแรกก่ะจะเลี้ยงไว้่ดูเล่นซักหน่อย

แต่พอเลี้ยงไปๆมาๆก็สนุกดี

แต่ _ม่งอย่าให้ชั้นหงุดหงิดไปมากกว่านี้เลยแล้วกัน

ไม่งั้นพวกมันได้ เดินกะทะร้อนแทนแอร์หนาวๆที่ชั้นต้องมาอยู่แน่ๆ

หลังเที่ยงไปแล้ว ยังไม่มี วี่แวว

เจ้านกเฮงซวยพวกนั้น

แปลว่า

พวกมันไปแล้วซินะ

พวกมันจะไม่กลับมาแล้วใช่ไหม

หึหึหึ

รังแสนสุขของ ชั้น

กลับ เข้า สู่ สถานการณ์ปรกติซินะ

ฮาวีย์ น่าจะขอบใจ ชั้นนะ

ที่ชั้น.....ไล่เจ้าพวกนกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นออกไป

พอคิดแบบนั้นเลยไปเปิดแอร์ที่หนาวเกินไปซะที

ชั้นชอบร้อนๆ เพราะพวกมันแท้ๆเลย แม่ง

แต่ว่า เดี๋ยวพวกมันกลับมาก็มาเปิดใช่ไหม

เฮ้อ ไม่ปิดดีกว่า ...แสดกลับมาพ่อจะให้ จ่ายค่าแอรให้ เข็ดเลย

ไอ้นกเอ๊ย

พอบ่าย...

พวกมันยังไม่กลับมา

นี่จะไม่กลับมาจริงๆใช่ไหมเนี่ย

จิตใจของชั้นเริ่มเบิกบาน ขึ้น

เลยเดินไปเปิดทีวี ก่ะมุมสบายๆของชั้น

แต่เฮ้ยไม่ได้เดี๋ยวลุกไอ้นกนั่นตื่นเดี๋ยวมันงอแงอีก

แต่ก็มารู้สึกตัว.....

ไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นไม่กลับมาซินะ

ชั้นไม่จำเป็นต้องเปิดทีวีเสียงเบานี่หว่า...

โอ๊วเย

ชีวิตอิสระ กลับมาแล้ว

ชั้นไม่ต้องดูแลพวกมันแล้ว

ไม่ต้องไป ซื้อปลาให้มันแล้ว

ก็ดีนะ......เรอะ..

บ้า!! มันต้องดีซิ

เฮ้ยนั่งนึกแบบไม่มีอารมณ์ดูเลยแฮะ

ชั้นไปรอพวกแม่งดีกว่า

เผื่อพวกมันจะกลับมาให้ ชั้นได้เล่นแก้หงุดหงิดนี้

พอตกเย็นไม่มีวี่แววพวกมัน

แต่ได้เวลา

มื้อเย็น ของชั้น คือ ไวน์แดง ก่ะเนื้อวัว แดง สีสด

อืม...น่าอร่อย

ฉลอง ความสุขโดนการ ที่พวกมันไปได้วะทีแล้ว

แต่ เฮ้ย

ป่านนี้ลูกๆของไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นได้กินรึยัง

ป่านนี้พวกมัน ......คงจะร้อง

เกลียดเสียงร้องที่น่ารำคาญนั่นเว้ย

พอคิดแบบนั้นแล้ว ไปตามหาดีกว่าหว่ะ

ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยไอ้พวกนกเวรนั่น

แม่ง อยู่กับที่ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอหว่ะ

ชั้นเลยคว้าปืน ไป

และอดไม่ได้ที่จะพกเหรียญไป

วันนี้ ตรูได้สอยไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นแน่ๆ

ระหว่างทาง

หาไปทั่วเมือง

มันไม่รู้รึไงนะ

ว่าพวกฮีโร่ชุกชุมยิ่งกว่าพวกตัวร้ายอย่างเราอีก

ยิ่งคิดยิ่งโมโห

ยิ่งโมโหก็อยากไล่ยิงเจ้านกสองตัวนั่น

ให้ตายซิให้ตายเถอะ

ชั้นเกลียดเจ้าพวกนกนั่นจริงๆ

เจอหน้าแม่พวกมันพ่อจะยิงไม่เลี้ยงเลย

พอคิดแบบนั้นก็รีบวิ่งออกไปจากแหล่งซ่องสุมของชั้น

พอชั้นสตาร์เจ้ารถหรูคันงามของชั้น พอหันไปมองกระจกก็มีเสียงทำเอาชั้นตกใจพูดดังๆขึ้นมา

"นายแน่ใจเหรอ?ทูเฟสว่า นายอยากเจอเค้าแค่ ต้องการ ทำร้ายยเค้ากับกลั่นแกล้งเค้าน่ะ"

เสียงในโสตประสาทที่คุ้นเคย

เจ้าฮาวีย์มันไม่หลับรึไงหว่ะแม่งน่ารำคาญ ชะมัด

"แน่ใจ ทำไม ?เกลียดเจ้านกพวกนั้น

ไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่น ชอบหาเรื่องให้ชั้นตลอด"

ชั้นตะคอกใส่ กระจกหน้ารถที่ตอนนี้ เป็นหน้าฮาวีย์ โ

ดยที่ชั้นขับรถปาดหน้า ไอ้ ป้ามหาภัยที่ชอบ ไม่ดู ตาม้าตาเรือ

ชอบเดินตัดรถพวกเรา คนขับรถ

ยิงแม่งเลย จะได้ ไม่ต้องมาข้ามอีก

"แล้วถ้านายเกลียดเค้าจริงๆแล้วออกมาตามหาทำไมทูเฟส?"

ฮาวีย์ยังพูดเสียงกวนประสาทไม่หยุดจนชั้นเริ่มรำคาญ

"เฮ้ย ฮาวีย์ ถ้าเป้นเรื่องที่นายพยายามยัดเยียดใส่หัวชั้นล่ะก็ ลืมไปเลยนะ

ชั้นไม่มีวันที่จะ....ช.......ไอ้นกต่ำกว่าเกณฑ์นั่น!!"

ชั้น ตะเบงเสียงใส่กระจกหน้ารถโดนไม่สนว่ารถชั้นไปปาดหน้า รถคันไหนบ้าง

" นายไม่ยอมรับความจริงทูเฟส" เจ้าฮาวีย์มันยังพูดปรัญญาหัวพ่องมันอีกเรอะ!!!

มันยิ่งทำให้ ชั้นหงุดหงิด!!!

"ทำไม!!! ชั้นจะยิงไอ้นกเวรนั่นเมื่อไหร่ ก็ได้!!! ฮาวีย์ถ้านายไม่เลิกพูด ชั้นจะ จะ..."

ชั้นเริ่มหงุดหงิดอารมณ์ไม่ดีซะแล้ว

"จะทำไม อย่าลืมนะทูเฟสพวกเราร่างกายเดียวกัน

แล้วถ้านายบอกว่านายยิงเพนกวินเมื่อไหร่ก็ได้นั่นน่ะทำไม....นายถึง

ตอนที่โยนเหรียญนั่น มันออกหน้าว่า นายต้องยิงเค้าทำไมนายถึงไม่ทำ?"

น่าเจ็บใจที่ ไอ้หมอนั่นมันเป็น ร่างกายเดียวกัน

ถึงอยากจะ ฆ่าหรืออยากจะยิงทิ้งให้ตายไป ก็ไม่สามารถทำได้

"หุบปากไปเลย ฮาวีย์ แล้วอย่ามาใช้วิชาทนายความกับชั้นนะเว้ยยยยย!!!~"

ชั้นเริ่มหมดความอดทน ใจก็ ไม่รู้ว่าเจ้านกต่ำกว่าเกณฑ์นั่นป่านนี้ มันคงร้องไห้กับลูกๆมันที่ไหน

ไม่รู้่ว่าพวกมันหายหัวไปไหน ยิงคิดยิ่งโมโห ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด

" แล้วตอนนี้หัวนายไม่ได้คิดคำพูดของชั้นเลยนะทูเฟส"

เจ้าฮาวีย์ มันเสร่อพูดขึ้นมาอีก

"โอยโมโหจะแย่อยู่แล้วฮาวีย์!!!! หุปปาก หุปปาก ชั้นบอกให้หุปปากไงเล่า!!!!!"

จนกระทั่งเสียสติชั้น ขาดผึง

 

"เออ ชอบ!!!!แล้วไง!!!! ทำไม!!! ชอบแล้วทำไม!!!!!

ก็แค่ ไม่อยากให้มันร้องไห้เพราะคนอื่นทำ

ชั้นแกล้งมันได้แค่คนเดียวแล้วทำไม!!! "

 

หมดความอดทน ทำไม!!! ยิ่งคิดยิ่งโมโห ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด

ชั้นเบื่อที่เจ้าฮาวีย์ ชอบมาสอดรู้และรู้ดีกับชั้น

อยากจะยิงอีกครึ่งให้ตายกัีนไปข้างนึง

เหนื่อย ชั้นหายใจหอบกับ สิ่งที่เกิดขึ้น

แล้วไงหว่ะ

 

ชั้นชอบไอ้นกนั่น สมหน้าชั้นซิ

ชั้นไม่ยิงมันเพราะชั้นไม่กล้ายิงทำไม

ชั้นผิดเหรอไง

ใครจะมาชอบปีศาจ อย่างชั้น

ไม่มีใครจะมาชอบ

ไม่มี

"ชั้นอยากฟังแค่นี้แหละทูเฟส นายยอมรับความจริงบ้างก็ดีนะ"

 

ฮาวีย์มันยังพูดกวนประสาท อีกโอ๊ยยมีแต่เรื่องหน้าหงุดหงิด

 

"อ่อ อย่าลืมนะทูเฟส พรุ่งนี้ Hushจะมารักษาชั้นแปลว่าไม่ชั้นก็นาย

มีใครซักคนนึงต้องหายไปจากนี่"

 

ใช่ชั้นจำได้

ชั้นเกิดมาเพระาอีกตัวตนนึงเพราะแผลเป็นนั่น

และถ้ามันรักษา

ของมันแน่นอน ชั้นต้องหายไป

ตอนนี้ชั้นน่าจะ ทำอยากที่ใจอยากปล้นฆ่า ให้สะใจแต่ ว่า

ชั้นไม่ต้องการแล้ว!!

และไม่ไ้ดอยู่แบบนี้

"เออ จะหายไปก็ได้ พรุ่งนี้จะไม่มีชั้นก็ได้เว้ยยยยยย

ถึงยังไง ต้องหาเจ้า ไอ้นกกว่าเกณฑ์นั่นให้เจอ

จะให้ชั้นหายไปก็ได้ !!!

ขอให้มันปลอดภัยก็พอแล้วเว้ย!!!Dam its!!!

 

ชั้นไม่สนใจอะไรแล้ว

ขอแค่มันปลอดภัย

รถของชั้นมีรอยเลือดและบุบไปเยอะ

น่้าหงุดหงิด

แต่ที่หงุดหงิดกว่าคือชั้น ขับรถชนไปทั่วไม่รู้นั่นนี่

และไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน

และที่นี่ลานไอซ์สเกตร้างที่สุดท้ายที่ชั้นนึกถึง

ภาวนาให้ มัน อยู่กับลุกๆของมันเถอะ

ชั้นกระหืดกระหอบรับวิ่งไป หา เห้นร่างบาง นอนหนาว กับพวกลูกๆของมัน

มันน่าหงุดหงิดแต่โล่งใจอย่างประหลาด

มันหลับ คงจะเหนื่อย

 

ดูลูกๆที่น่าหมั่นไส้ของมันก็หลับไปด้วยซิ

 

ดูมือที่เปิงของมันซิ มัน คง พยายามจะ ทำที่กำบังให้ลูกๆมันซินะ

หึ ทีก่ะลูกๆของมัน นะ ทำตัวเป้นแม่ที่ดีเชชียวนะไอ้นกบ้า

แต่......ดีแล้วเว้ยที่แกไม่เป็นไรไอ้นกเวร

 

ชั้น เอื้อมมือจะไปจับหน้าของมัน แต่สติของชั้นเริ่มหายไปแล้ว....

มันวูบและเวียนหัวไปหมด

 

 

ชั้นคงต้องหายไปจากตรงนี้แล้วซินะ.......

ไม่เป็นไรหรอก

ฮาวีย์มันคงจะดูแลนายได้.....

เฮ้ย คงไม่ได้เจอกันแล้วนะเว้ยเจ้านกต่ำกว่าเกณฑ์

แต่ชั้นไม่เสียใจ ที่ได้เจอกับนายก่อน

Good Bye.Never to see you again.

 

"เพนกวิน"ผมเรียกเค้า ทำเอาเพนกวินตื่นขึ้นมา

เค้าตกใจและหวาดกลัว

"ทูเฟส ช..ชั้นไม่ไ้ดตั้งใจ ที่จะหลบนายแต่ๆๆๆ ชั้นก็ไม่อยากกวนแล้ว

แต่เอาไงดี เอ่อ.."

เค้าลนลานจนน่าสงสาร ผมไม่ได้ตั้งใจให้เค้าเครียดเลยแม้แต่น้อย

ผมเอามือลูบผม สีม่วงเค้าเบาๆ

"ไม่เป้นไรแล้วครับ เพนกวิน ผมตามหาคุณแทบแย่"

ผมรู้ดีการทำตัว แบบนี้มันแย่

การที่ แฝงตัวมาสวมรอยแทนมันแย่ยิ่งกว่า

แต่ผมรักเค้า

ผมไม่สามารถจะยอมอีกคนนึง

แต่วันนี้มันกำลังจะจบแล้ว

ผมจะได้ร่างกายคืนมาแล้ว

"ทำไมคุณต้องมาตามหาผมด้วยละครับ ฮาวีย์"

เค้าถาม ผมลูบหัวเบาๆ

และยิ้มให้เค้า

"เพราะผมชอบคุณไงล่ะครับ เพนกวิน มาอยู่กับผมเถอะนะครับจะได้ไม่ต้องหนาวอีกแล้ว"

เค้าหน้าแดงและตกใจก่อนที่จะ ก้มตอบตกลงผมลูบหัว ผมสีม่วงของเค้า

ผมก้มหน้าลงไป

"รังเกียจผมรึเปล่าครับ เพนกวิน"

เค้าส่ายหัวก่อนที่จะจูบกับผมเบาๆ

ก่้อนที่จะพาเค้ากลับบ้าน

"อ่อ ผมลืมอะไรไปอย่างนึงครับเพนกวิน

ทูเฟสเค้าฝากเหรียญนี่มาให้คุณ "

เหรียญที่มีด้านเดียวที่ เพนกวินเอาไว้หลอกทูเฟส

ทูเฟสเค้ารู้....และเก็บมันอย่างดี

แต่ตอนนี้เค้าคงไม่ต้องใช้มันแล้วล่ะ

"แล้วทูเฟสจะกลับมาอีกไหม ครับฮาวีย์"

เพนกวินพูดขึ้นผมยิ้ม แบบที่ผมยิ้มเอาไว้่หลอกพวกลูกขุนให้เชื่อใจ

"เค้าจะไม่กลับมาแล้วล่ะครับ ไม่มีใคร มารังแกคุณได้อีกผมสัญญา"

 

 

that is my sin . but its make me happy ...

Solong and Goodnigth.

never to see you 2face.

*****************************************************************

จบซีซันของ ทูเฟสแต่ฮาวีย์ยังไม่จบกร๊าก

exit : ตั้งใจจะไม่ดราม่าก็ดราม่าอีกจนได้ เฮ่อร์

เอาก่ะเอ็กซ์เด๊ เาอล่ะพีเพิล หนูลู จ๋ามาสนองพี่หน่อยเร็วเร๊ว ว่า หนูเพนกวินจะทำยังไง

 

 

ประกาศข่าวดี นะจ๊ะ หนูๆทั้งหลายๆของพี่

17 /07 2008 นี้

ทำตัวให้ว่างกันไว้

ก่ะแบทแมนเดอะดาร์คไนท์นะ๊จ๊ะ!!

 

เ่อ่อม สถานที่นัดคงเป็นพารากอนชั้นลอย

เพื่อป๋าเบลล์สุดหล่อของพวกเรา

 

และข่าวล่ามาเร็ว จะได้ เปิดซีซันสองกันแล้วนะทุกๆคนโค๊นนน

 

เดี๋ยวรอ คุณเชคกลับมาเปลี่ยนหัวบล๊อคสำหรับซีซันสอง

 

ตอนนี้แนะนำให้เขียนนอกรอบกันก่อนได้เรยนะหนูๆ

 

พี่รู้ว่าใครใคร่เขียน พรมก็มาใช้สิทธ์กันอย่างให้คุ้มค่าเลยนะเนี่ย 

 

5เอนทรี่แลกนอกรอบ 

 

จริงๆซ๊ซันสองใครเขียนเขียนได้เลยนะ